I SA/Lu 495/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (spr.), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, Asesor WSA Małgorzata Fita, Protokolant Stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące luty i marzec 2001 r. - oddala skargę. UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania S. B. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia [...] uzupełnionej decyzją z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące luty i marzec 2001 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej zobowiązanie podatkowe za miesiąc marzec 2001 r. i określił je w wysokości 125.467 zł, natomiast w pozostałym zakresie uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wskazał, że decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: luty i marzec 2001 r. Decyzja niniejsza była wynikiem przeprowadzonej u podatnika kontroli, w trakcie której ustalono, że w ewidencji księgowej ujęto faktury zakupu wystawione przez podmiot "A" E. Z., W. ul. S. [...], które potwierdzały transakcji faktycznie nie dokonane, co zostało ustalone w wyroku Sądu Rejonowego dla W. V Wydział Karny, sygn. akt [...]. Stwierdzone nieprawidłowości związane z rozliczeniem podatku naliczonego, wskazywały na to, że złożone przez podatnika deklaracje VAT -7 za luty i marzec 2001 r. zawierały dane nie odzwierciedlające rzeczywistych transakcji gospodarczych, co spowodowało z jednej strony zawyżenie kwoty zwrotu podatku i kwoty różnicy między podatkiem naliczonym a należnym, a z drugiej zaniżenie przez podatnika zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Od powyższej decyzji S. B. wniósł odwołanie, w którym wnosił o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził rozbieżności pomiędzy wartościami podatku VAT wynikającymi z faktury z dnia 27 marca 2001 r. nr [...] a wartościami tego podatku uwzględnionymi w decyzji organu I instancji, a nadto, iż organ pierwszej instancji nieprawidłowo uznał za fikcyjną fakturę z dnia 9 marca 2001 r. W związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] (wydaną na skutek postępowania wznowieniowego) uchylającej własną decyzję z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzje Urzędu Skarbowego z dnia [...] i określającej na nowo kwotę do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiąc styczeń 2001 r. w wysokości 67.758 zł oraz kwotę do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy w wysokości 66.183 zł. zmianie uległy również kwoty podatku z przeniesienia za miesiąc luty i marzec 2001 r. ustalone w decyzji z dnia [...]. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej przekazał sprawę Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej celem dokonania wymiaru uzupełniającego oraz zmiany dotychczasowej decyzji. Decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji określił na nowo zobowiązanie podatnika za miesiące luty i marzec 2001 r. Podatnik wniósł od powyższej decyzji odwołanie wskazując, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Zarzucił, iż zaskarżona decyzja została oparta na błędnej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącej miesiąca stycznia 2001 r. Dodatkowo strona wskazała na naruszenie art. 180 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę dołączenia do zgromadzonego materiału istotnych dla sprawy dowodów. Organ podatkowy drugiej instancji rozpoznał łącznie odwołanie z dnia 10 sierpnia 2006 r. i z dnia 20 grudnia 2006 r. zgodnie z dyspozycją art. 230 § 3 Ordynacji podatkowej. W pierwszej kolejności organ podatkowy II instancji odniósł się do kwestii wygaśnięcia zobowiązania podatkowego wskazując, że kwestię tę reguluje art. 59 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części m.in. na skutek zapłaty, zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku czy przedawnienia. Z materiału dowodowego przesłanego przez Urząd Skarbowy wynika, iż nie został skutecznie przerwany bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2001r. określonego zaskarżoną decyzją. Tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 20 lutego 2007r., którym objęto część zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za m-c luty 2001r. nie był podstawą zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego Zgodnie z art. 70 § 3 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003r.) Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. W przedmiotowym przypadku nie wypełniono powyższych przesłanek, co spowodowało przedawnienie zobowiązania podatkowego za miesiąc luty 2001r. Postępowanie kontrole przeprowadzone zostało po uzyskaniu informacji z Wydziału Śledczego Prokuratury Okręgowej w W. o przeprowadzeniu śledztwa oraz sporządzeniu aktu oskarżenia wobec S. B., który prowadził, w przedmiotowym okresie, działalność gospodarczą pod nazwą "B" w B. W trakcie postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej uzyskał z Sądu Rejonowego dla W. prawomocny wyrok z dnia 18 kwietnia 2005r. sygn. akt [...] uznający podatnika za winnego popełnienia zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów, tj. obrotu odbarwionym olejem opalowym oraz przyjmowanie nierzetelnych i fikcyjnych faktur. Dodatkowo postanowieniem z dnia 18 maja 2006r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej włączył do akt postępowania kontrolnego protokół przesłuchania W.Ch. z dnia [...] oraz wyciąg wyroku Sądu Rejonowego w W. sygn. akt [...] z dnia 18 kwietnia 2005 r. wraz z materiałami zawartymi w aktach sądowych. W trakcie postępowania kontrolnego ustalono, iż faktury VAT wymienione w pierwszoinstancyjnej decyzji z dnia [...] wystawione przez "A" E. Z., W.ul. S. [...] ujęto w rejestrach zakupu VAT, co spowodowało zawyżenie podatku naliczonego w deklaracji VAT-7 za miesiąc marzec 2001r. o kwotę 28.652,80 zł. W związku z powyższym stwierdzono naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i przepisów § 50 ust. 4 pkt 5 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Organ odwoławczy podkreślił, że zaistniały przesłanki do wszczęcia kontroli, gdyż wyszły na jaw nowe okoliczności, nie znane organowi w dniu wydania wyniku wcześniejszej kontroli nr [...] z dnia [...], wskazujące na nierzetelność części dowodów księgowych oraz prowadzonych przez kontrolowanego ksiąg rachunkowych. Nieprawdziwe zatem są twierdzenia podatnika, że wszystkie okoliczności faktyczne były znane poprzedniej kontroli. Dowody, na podstawie których dokonano istotnych dla sprawy ustaleń zakończonych wynikiem kontroli okazały się fałszywe, dlatego też koniecznym było przeprowadzenie ponownego postępowania kontrolnego i wydanie decyzji w zakresie zmiany rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do marca 2001r. Zakwestionowana sprzedaż dotyczyła paliwa zakupionego od nieustalonych sprzedawców, na pokrycie których dla celów ewidencyjnych zakupywane były fikcyjne faktury wystawione przez firmę "A". Jak wynika z zeznań złożonych przez P. Ch. /matkę E. Z./ do protokołu z dnia [...] faktury dokumentowały transakcje, które nie miały miejsca, a zatem były to tzw. "puste faktury". Organ podatkowy II instancji wskazał, że przedmiotowe faktury poświadczały nieprawdę co do rodzaju paliwa stanowiącego przedmiot transakcji, chociaż sam dokument, co do formy nie budził zastrzeżeń. Sfałszowanie faktur zakupu stwierdzone zostało prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z dnia 18.04.2005r. sygn. akt [...]. Odnośnie zarzucanego w odwołaniu naruszenia przepisów postępowania organ odwoławczy stwierdził, że art. 181 Ordynacji podatkowej dopuszcza ustalenie stanu faktycznego w oparciu o materiały zgromadzone w toku postępowania karnego. Warunkiem dopuszczenia w postępowaniu podatkowym materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym jest jego prawomocne zakończenie. W związku z tym, że prawomocny wyrok Sądu bezspornie wskazuje na nierzetelność konkretnych dokumentów księgowych, nie było konieczne przeprowadzenie w ramach prowadzonej kontroli dodatkowych dowodów na potwierdzenie nierzetelności tych dokumentów. Organ odwoławczy podkreślił, iż Ordynacja podatkowa dopuszcza jako dowody nie tylko dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, ale też materiały zgromadzone w toku prawomocnie zakończonego postępowania karnego. Wskazał także, iż zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dokumenty urzędowe korzystają z domniemania prawdziwości i domniemania zgodności z prawdą. Zgłoszone w trakcie postępowania żądania dotyczące przeprowadzenia określonych dowodów nie zostały uwzględnione, bowiem okoliczności sfałszowania faktur stwierdzone zostały innymi dowodami, w tym zeznaniami podejrzanego złożonymi do protokołu przesłuchania z dnia [...] oraz wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. V Wydział Karny, sygn. akt [...]. Na powyższą decyzję S.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o jej uchylenie z uwagi na rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz rażące naruszenie prawa "administracyjnego", w szczególności art. 210 § 4, art. 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej. Ponadto skarżący wskazał, że decyzja dotyczy okresu podatkowego objętego przedawnieniem i w tym zakresie powinna być uchylona, a postępowanie umorzone. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dacie wydawania wyniku kontroli za rok 2001 nie istniały dowody wskazywane przez organy podatkowe jako przyczyna powtórnego postępowania kontrolnego i podatkowego. W szczególności nie istniał wyrok sądu karnego, ani pisma prokuratury, czy nowe protokóły kontroli. Dlatego też brak było podstaw do zmiany wcześniej dokonanych ustaleń. W ocenie skarżącego organy podatkowe bezpodstawnie uznały, że dostawy paliw pochodziły z magazynu firmy "A", gdy tym czasem możliwy był odbiór faktyczny towaru od innych dostawców niż wystawca faktury. Skarżący zwrócił przy tym uwagę na art. 5 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług i wskazał, że organy podatkowe nie badały tego zagadnienia, gdyż bezzasadnie pominęły wszystkie wnioski dowodowe składane przez stronę. Podatnik wielokrotnie wskazywał, że każda transakcja zakupu paliwa na podstawie faktury VAT wystawionej przez firmę E. Z. dotyczyła rzeczywistych dostaw towaru. Każdorazowo po zakupie podatnik otrzymywał fakturę, wystawioną przez upoważnioną osobę na dowód zakupu pobranego lub dowiezionego towaru. Podatnik nie miał podstaw do kwestionowania prawidłowości tych dokumentów. W ocenie podatnika dowolne i nieuzasadnione jest oparcie całej konstrukcji decyzji na jednym aspekcie sprawy , tj. wyroku sądu karnego. Skarżący podkreślił, że zaskarżona decyzja naruszała art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja nie precyzowała, jakie dowody (poza wyrokiem sądu karnego) były rozpatrywane w niniejszym postępowaniu. W szczególności nie wyjaśnia, dlaczego odmówiono wiarygodności księgom rachunkowym, fakturom VAT, przelewom czy dokumentom magazynowym. S. B. wskazał również, że wydanie decyzji nastąpiło po upływie pięciu lat od upływu roku, w którym rzekomo powstała zaległość podatkowa, a zatem w jego ocenie decyzja organów podatkowych ma oczywistą wadę i powinna być uchylona. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się natomiast do podnoszonego przez skarżącego zarzutu przedawnienia, organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie znajduje zastosowanie art. 70 w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2002 r. nr 169 poz. 1387). Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony (art. 70 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (pismo Urzędu Skarbowego z dnia 22 stycznia 2007 r. uzupełnione pismem z dnia 13 kwietnia 2007 r.) wynika, że nie został skutecznie przerwany bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2001 r. określony decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] uzupełnionej decyzją tego samego organu z dnia [...].Tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 20 lutego 2007 r. obejmujący część zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc luty nie był podstawą wykonania czynności egzekucyjnej o której skarżący był powiadomiony. Zatem organ odwoławczy uznał, że nie zostały spełnione przesłanki powodujące przerwanie biegu terminu przedawnienia , co spowodowało przedawnienie zobowiązania podatkowego za miesiąc luty 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), Sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w części określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2001 r. i określił zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc w innej wysokości, a w pozostałym zakresie uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie. W pierwszej kolejności Sąd rozpatrując sprawę zobligowany jest do zbadania czy sformułowany w skardze zarzut przedawnienia, jako najdalej idący, nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest zobowiązanie w podatku od towarów i usług za luty i marzec 2001 r, przedawnienie tych zobowiązań nastąpiłoby więc w dniu 31 grudnia 2006 r. Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2002r. nr 169, poz. 1387) do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem 1 stycznia 2003r. stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji, jednakże, jeżeli dotychczasowe przepisy określały korzystniejsze dla podatnika zasady i terminy przedawnienia, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2003r. Z art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. wynika, iż bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej , o której podatnik został powiadomiony. W regulacji prawnej obowiązującej od dnia 1 stycznia 2003 r. dla przerwania biegu terminu przedawnienia nie jest wystarczające zawiadomienie o pierwszej czynności egzekucyjnej, jeżeli nie łączy się z nią zastosowanie środka egzekucyjnego. Dla skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia niezbędne jest, po zastosowaniu środka egzekucyjnego, doręczenie podatnikowi zawiadomienia o jego zastosowaniu Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. / art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej/. Analiza powyższych przepisów pozwala na przyjęcie, iż zasady przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku dokonania czynności egzekucyjnej zostały określone w sposób korzystniejszy w przepisach obowiązujących od dnia 1 stycznia 2003 r. Z dołączonych do sprawy podatkowej akt egzekucyjnych i wyjaśnień Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, że w dniu 31 sierpnia 2006 r. został wystawiony tytuł wykonawczy obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za marzec 2001r. W dniu 8 września 2006 r. wystawiono zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego prowadzonego przez Bank PEKAO SA I Oddział w B., które skarżącemu zostało doręczone w dniu 11 września 2006 r. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone. Uznać więc należy, iż z tym dniem nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2001r., możliwe więc było określenie zobowiązania za ten okres Zarzut przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2001 r. został uwzględniony przez Dyrektora Izby Skarbowej, co znalazło odzwierciedlenie w wydanej decyzji – uchylił on decyzję pierwszej instancji w części określającej w/w zobowiązanie i umorzył postępowanie w sprawie. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzających były przepisy art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) i § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zmianami). Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Natomiast § 50 ust. 4 pkt 5 a w/w rozporządzenia stanowi, że w przypadku, gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane, faktury te nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Należy podzielić stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, że faktura stanowiąca podstawę do realizacji uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi dokumentować faktycznie wykonaną usługę czy sprzedaż, a nie tylko być prawidłowa z formalnego punktu widzenia. Taki wniosek wynika z cytowanego wyżej art. 19 ust. 1 i 2 powołanej ustawy. Określone w tym przepisie prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony przysługuje tylko przy rzeczywistym obrocie gospodarczym, a nie w sytuacji, gdy jedynym celem tego obrotu było uzyskanie nienależnych zysków ze zwrotu podatku od towarów i usług. Sąd podziela pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 14 lutego 2006 r. sygn. akt I FSK 530/05, niepubl., zgodnie z którym celem przepisu art. 19 ust. 1 i 2 powołanej ustawy "było zapewnienie zasady neutralności podatku od towarów i usług dla podatników, którzy dokonywali obrotu towarami i usługami, i przerzucenie ciężaru tej daniny na konsumenta. Sprzeczne z tym celem, jak również z zasadą wynikającą z art. 84 Konstytucji, byłoby wykorzystanie prawa wynikającego z tego przepisu i konstrukcji obniżenia czy zwrotu podatku do uzyskania korzyści z budżetu państwa w przypadku czynności, które jedynie z pozoru stanowiły nabycie towarów (...). Wykorzystanie zasady neutralności podatku od towarów i usług w celu uzyskania korzyści podatkowych nie mających związku z normalnymi działaniami gospodarczymi stanowi nadużycie prawa. Dlatego też czynności prawne podejmowane w ramach takich operacji gospodarczych mogą być, kwalifikowane (...) jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, co skutkowało brakiem możliwości uznania ich za nabycie towarów i usług w rozumieniu art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług.". Zdaniem Sądu ustalony na podstawie zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie stan faktyczny, z którego wynika, ze podatnik dokonywał obniżenia podatku naliczonego o podatek należny wynikający z faktur wystawionych przez E. Z., dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane pozwala na stwierdzenie, że S. B. dążył do uzyskania zwrotu podatku od towarów i usług bez dokonania transakcji, które uzasadniałyby dokonanie takiego odliczenia, lecz stanowiły nadużycie prawa. Okoliczność posługiwania się przez Skarżącego fakturami zakupu, które nie potwierdzały faktycznej sprzedaży i poświadczały nieprawdę zostało ustalone w postępowaniu karnym i potwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla W., V Wydział Karny z dnia 18 kwietnia 2005 r., sygn. akt [...]. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W cytowanym przepisie określono w stosunku do dokumentów urzędowych domniemanie ich zgodności z prawdą, które oznacza, że to co wynika z takich dokumentów (a są nimi m.in. orzeczenia sądowe), jest prawdziwe. Innymi słowy dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie, dokonywanej przez organ podatkowy. Dysponując takim dokumentem organ powinien przyjąć za udowodnione to, co z niego wprost wynika, niezależnie od treści innych posiadanych dokumentów czy zeznań świadków. W rozpatrywanym przypadku, organy opierając się na treści wyroku sądu karnego wydanego m.in. w sprawie skarżącego, dokonały rozliczenia podatku od towarów i usług za marzec 2001 biorąc pod uwagę treść cytowanych wcześniej przepisów podatkowych. Takie działanie organów jest w pełni uzasadnione i znajdujące odzwierciedlenie w przepisach prawa. Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiąże sąd administracyjny. Związanie ustaleniami prawomocnego wyroku karnego oznacza, że sąd w tym zakresie, w jakim związanie istnieje, dokonując kontroli ustaleń organów podatkowych musi wziąć pod uwagę treść tego wyroku. Za bezzasadny należy uznać także zarzut Skarżącego, że skoro przeprowadzona u niego kontrola podatkowa w 2003 r. nie wykazała nieprawidłowości, to organy respektując jej wynik, nie mogły wszcząć kolejnego postępowania kontrolnego za ten okres, a tym samym wydać decyzji na jego niekorzyść. Jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej sporządzony przez inspektora kontroli skarbowej wynik kontroli, nie stanowi aktu administracyjnego w rozumieniu przepisów postępowania podatkowego i jako taki nie ma mocy wiążącej. Tym samym ustalenia i wnioski zawarte w wyniku kontroli, stanowiące urzędowe potwierdzenie, iż strona prawidłowo dokonywała rozliczeń w podatku od towarów i usług, nie są wiążące dla organów administracji publicznej, podejmujących ponownie czynności na skutek uzyskania nowej wiedzy odnośnie postępowania czy sporządzania dokumentacji podatnika, mającej miejsce w okresie podlegającym wcześniejszej kontroli. Sąd nie podzielił również zarzutów skargi odnośnie naruszenia przepisów postępowania podatkowego, a mianowicie art. 122, 123,187 § 1,191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z akt sprawy, organy podatkowe zgromadziły cały materiał dowodowy niezbędny dla wyjaśnienia i wyczerpującego rozpatrzenia sprawy. W ten sposób doszły do jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych oraz uznały za udowodnione okoliczności podane w decyzji, powodujące konieczność jej wydania. Organy podatkowe zapewniły także stronie możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Natomiast uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 210 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu faktycznym organ podał wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał na podstawie całego materiału dowodowego w toku postępowania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Podał również wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem zastosowanych przepisów. Z tych też względów oraz na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , należało orzec jak w sentencji.