I OSK 2560/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 2398/17 w sprawie ze skargi [...]Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 30 czerwca 2017 r., nr 125 w przedmiocie odmowy udostępnienia numerów ksiąg wieczystych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2398/17 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 30 czerwca 2017 r. nr 125 w przedmiocie odmowy udostępnienia numerów ksiąg wieczystych. W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2017 r. [...] Sp. z o. o. (dalej: "Spółka") zwróciła się do Starosty [...] o udostępnienie danych z rejestru cen i wartości nieruchomości dla obszaru całego powiatu [...] dla wszystkich rodzajów nieruchomości ujawnionych w rejestrze w okresie od 22.04.2016 r. do 16.01.2017 r. Po opłaceniu należnej kwoty udostępniono Spółce dane z rejestru cen i wartości nieruchomości dla 735 nieruchomości. Następnie wnioskiem z dnia 13 lutego 2017r. [...] Sp. z o. o. zwróciła się z o uzupełnienie uzyskanych danych z rejestru cen i wartości nieruchomości o numery ksiąg wieczystych właściwych dla poszczególnych nieruchomości. Starosta [...], rozpoznając wyżej wymieniony wniosek, pismem z dnia 21 marca 2017r. poinformował, że przedmiotem jawnych i dostępnych informacji o gruntach, budynkach i lokalach mogą być tylko dane o charakterze przedmiotowym. Wszelkie informacje o charakterze podmiotowym lub przedmiotowo - podmiotowym, w tym numery ksiąg wieczystych, z uwagi na ochronę zawartych w nich danych osobowych, mogą być udzielane tylko w trybie art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 276 ze zm.; dalej "ustawa" lub "Prawo geodezyjne i kartograficzne") z uwzględnieniem wszystkich zawartych w tym przepisie ograniczeń. Wobec powyższego organ wskazał na konieczność wykazania interesu prawnego warunkującego pozyskanie numerów ksiąg wieczystych nieruchomości. W odpowiedzi na powyższe Spółka poinformowała, że przepisy stanowiące podstawę do złożenia przedmiotowego wniosku nie ograniczają w żaden sposób zakresu udostępniania danych, co oznacza, że obowiązek udostępnienia danych z RCiWN odnosi się do wszystkich informacji w tym rejestrze ujętych, w tym także do udostępnienia wnioskowanych numerów ksiąg wieczystych. Decyzją nr 58/2017 z dnia 2 maja 2017r. Starosta [...] orzekł o odmowie udostępnienia żądanych numerów ksiąg wieczystych wskazując, że z § 74 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie wynika, aby numer księgi wieczystej był informacją obligatoryjną dla rejestru cen i wartości nieruchomości. Zatem żądanie udostępnienia numerów ksiąg wieczystych wraz z danymi rejestru cen i wartości nieruchomości wykracza poza informacje zawarte w tym rejestrze i de facto jest żądaniem wydania danych z ewidencji gruntów i budynków. Natomiast przedmiotem jawnych i powszechnie dostępnych informacji o gruntach, budynkach i lokalach mogą być tylko dane o charakterze przedmiotowym. W wyniku rozpoznania odwołania Spółki od powyższej decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 30 czerwca 2017 roku, nr 125 utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Jak podniósł, zgodnie z wyżej wymienionym § 74 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Starosta prowadzi rejestr cen nieruchomości, określonych w aktach notarialnych, oraz wartości nieruchomości, określonych przez rzeczoznawców majątkowych w operatach szacunkowych, których wyciągi przekazywane są do ewidencji gruntów i budynków. Z § 1 pkt 3 w w. rozporządzenia wynika, że rejestr cen i wartości nieruchomości stanowi odrębny od ewidencji gruntów i budynków zbiór informacji. Stosownie do powołanego przepisu rozporządzenie określa szczegółowy zakres informacji objętych ewidencją oraz zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości. Czym innym, zdaniem organu, jest zatem operat ewidencyjny określony w art. 24 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, czym innym zaś rejestr cen i wartości nieruchomości określony w § 74 rozporządzenia. Z uwagi na różny charakter obu zbiorów danych, charakter zawartych w nim informacji oraz ich udostępnianie następuje według odmiennych zasad. Zasady regulujące udzielanie informacji z operatu ewidencyjnego określone zostały w art. 24 ust. 2 i ust. 3 ustawy i są uzależnione od rodzaju żądanych informacji, a konkretnie od tego czy mają one charakter podmiotowy, czy też charakter przedmiotowy. W pierwszym wypadku udzielenie informacji podlega ograniczeniom przewidzianym w art. 24 ust. 3 ustawy, w drugim przypadku jak wynika z art. 24 ust. 2 ustawy udostępnienie informacji jest niczym nieograniczone. Inaczej natomiast kształtuje się sposób udzielania informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości, a szczegółowo określonym wyżej wymienionym § 74. W wyżej wymienionym katalogu w rejestrze cen i wartości nieruchomości nie ma wskazanego numeru księgi wieczystej. I chociaż, jak podniósł organ, zapis § 74 ust. 2 pkt 6 wskazuje na "inne dostępne dane o nieruchomościach i ich częściach składowych", to nie należy domniemywać, iż ustawodawca miał na myśli akurat numer księgi wieczystej, bowiem jeśli chciałby umieścić taką informację niewątpliwie w powyższym katalogu by ją zawarł, tak jak to uczynił w art. 20 ust. 1 pkt. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Natomiast, jak wskazał, w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż numery ksiąg wieczystych stanowią dane osobowe, w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Zatem, z uwagi na fakt, iż Spółka nie wykazała interesu prawnego warunkującego pozyskanie wyżej wymienionych danych podmiotowych, wniesione odwołanie nie mogło zostać uwzględnione. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi Spółki do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, który powołanym na wstępie wyrokiem skargę oddalił, podzielając stanowisko organów w sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka, zaskarżając wyrok w całości i – na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") – zarzuciła mu naruszenie: I) przepisów prawa materialnego: 1) § 74 ust. 2 pkt 6 w zw. § 74 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 103) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że dane Rejestru Cen i Wartości Nieruchomości podlegające ujawnieniu nie obejmują numeru księgi wieczystej nieruchomości; 2) art. 40a ust. 1 ustawy, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezprawnym, opartym na nieuzasadnionej wykładni rozszerzającej, ograniczeniu Skarżącej prawa dostępu do danych objętych Rejestrem Cen i Wartości Nieruchomości; II) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1a i 1c poprzez oddalenie skargi mimo istnienia istotnych naruszeń procedury administracyjnej przez organy, tj. naruszenia art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3, a także art. 7a (w zw. ze wskazanymi w pkt. I naruszeniami prawa materialnego) k.p.a., które powinny skutkować uchyleniem decyzji; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestii naruszeń procedury, o których mowa w pkt II 1) niniejszej skargi kasacyjnej. Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2020 r., na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, 567, 568, 695 i 875), zawiadomiono strony niniejszego postępowania o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Jednocześnie wyznaczono stronom strony termin 7 dni od dnia doręczenia powyższego zawiadomienia do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie żadna ze stron nie skorzystała z przedstawienia dodatkowego stanowiska w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty dotyczące naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania, zważywszy jednak, że istota sporu dotyczy kwestii materialnoprawnej jaką jest odpowiedź na pytanie, czy prowadzony przez starostę zgodnie z § 74 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków rejestr cen nieruchomości, określonych w aktach notarialnych, oraz wartości nieruchomości określonych przez rzeczoznawców majątkowych w operatach szacunkowych, obejmuje również informacje dotyczące numerów ksiąg wieczystych, zasadnym jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących prawa materialnego. W zarzutach tych wskazano na naruszenie § 74 ust. 2 pkt 6 w zw. z § 74 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dane rejestru cen i wartości nieruchomości nie obejmują numeru księgi wieczystej. Zarzut ten jest niezasadny, a dokonana przez Sąd I instancji wykładnia powołanych przepisów jest prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zgadza się z przedstawionym stanowiskiem prawnym Sądu I instancji. Z art. 4 ust. 1a ustawy p.g. i k. wynika, że dla obszaru całego kraju zakłada się i prowadzi w systemie teleinformatycznym bazy danych, obejmujące zbiory danych przestrzennych infrastruktury i informacji przestrzennej, a w pkt 1 do pkt 11 wymienione zostały poszczególne zbiory danych, przykładowo w pkt 2 jest to ewidencja gruntów i budynków, a w pkt 7 rejestr cen i wartości nieruchomości, pozostałe punkty zawierają inne zbiory danych, które są również tworzone. Z kolei art. 7d ustawy p.g. i k. w pkt 1 do 6 reguluje co należy do zadań starosty. Tymi zadaniami między innymi jest zgodnie z pkt 1 prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego: lit. a) prowadzenie dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków (...) lit. b) tworzenie, prowadzenie i udostępnianie baz danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 7, czyli rejestru cen i wartości nieruchomości. Przepis art. 26 ust. 2 ustawy p.g. i k. zawiera delegację ustawową do wydania rozporządzenia w którym należy określić między innymi: sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, szczegółowy zakres informacji objętych tą ewidencją (...), oraz zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości (...). W wydanym na tej podstawie rozporządzeniu z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w § 1 pkt 3 wskazano, że rozporządzenie określa: szczegółowo zakres informacji objętych ewidencją oraz zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości. Ten zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości został określony w § 74 rozporządzenia. Zgodnie z § 74 ust. 1 starosta prowadzi rejestr cen nieruchomości, określonych w aktach notarialnych, oraz wartości nieruchomości, określonych przez rzeczoznawców majątkowych w operatach szacunkowych, których wyciągi przekazywane są do ewidencji gruntów i budynków na mocy odrębnych przepisów. Natomiast ust. 2 rozporządzenia szczegółowo wskazuje, że rejestracji podlegają ceny oraz wartości, o których mowa w ust. 1, a także: 1) adres położenia nieruchomości; 2) numery działek ewidencyjnych wchodzących w skład nieruchomości; 3) rodzaj nieruchomości, z wyróżnieniem: a) niezabudowanych nieruchomości rolnych składających się z jednego użytku gruntowego, b) niezabudowanych nieruchomości rolnych składających się z więcej niż jednego użytku gruntowego, c) niezabudowanych nieruchomości leśnych, d) zabudowanych nieruchomości rolnych, e) niezabudowanych nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę inną niż zagrodowa, f) nieruchomości zabudowanych budynkiem lub budynkami mieszkalnymi, g) nieruchomości zabudowanych budynkiem lub budynkami pełniącymi inne funkcje niż zagrodowa i mieszkaniowa, h) nieruchomości budynkowych, i) nieruchomości lokalowych, j) zabudowanych nieruchomości leśnych, k) innych nieruchomości niż wymienione w lit. a - j; 4) pole powierzchni nieruchomości gruntowej; 5) data zawarcia aktu notarialnego lub określenia wartości; 6) inne dostępne dane o nieruchomościach i ich częściach składowych. Natomiast wedle ust. 2a specyfikację pojęciowego modelu danych rejestru cen i wartości nieruchomości zawiera załącznik nr 7 do rozporządzenia. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że w rejestrze cen i wartości nieruchomości przedmiotem rejestracji są ceny nieruchomości określone w aktach notarialnych oraz wartości nieruchomości określone w operatach szacunkowych, a także wymienione informacje dotyczące nieruchomości, które mają bezpośredni wpływ na cenę, czy też na wartość tej nieruchomości. Wskazane bowiem w § 74 ust. 2 pkt 1 do pkt 5 informacje mają charakter przedmiotowy, pozwalający na określenie danej nieruchomości, jej wielkości, miejsca położenia, rodzaju nieruchomości, zabudowania i rodzaju tej zabudowy, jak również daty na którą ustalona została cena tej nieruchomości, czy też jej wartość, a która wynika z daty zawarcia aktu notarialnego, lub daty sporządzenia operatu szacunkowego. Dlatego też pkt 6 ust. 2 § 74 rozporządzenia, który dopuszcza rejestrację jeszcze innych dostępnych danych o nieruchomościach i ich częściach składowych musi być interpretowany z uwzględnieniem wskazanych uwag dotyczących charakteru tego rejestru, czyli te inne dostępne dane muszą dotyczyć cech przedmiotowych nieruchomości, a nie zawieranego aktu notarialnego. Nie sposób pkt 6 ust. 2 § 74 rozporządzenia interpretować w ten sposób, że przepis ten stanowi podstawę prawną kreującą obowiązek ujawnienia w rejestrze cen i wartości nieruchomości numerów ksiąg wieczystych. Rejestr cen i wartości nieruchomości nie jest rejestrem aktów notarialnych i operatów szacunkowych, lecz akty notarialne i operaty szacunkowe stanowią wyłącznie źródło informacji o cenach i wartości nieruchomości, czyli tych informacji, które są objęte zakresem przedmiotowym tego rejestru. Z punktu widzenia ceny nieruchomości, czy też wartości nieruchomości dane dotyczące numerów ksiąg wieczystych nie mają żadnego znaczenia. Jak wskazywano wyżej w rejestrze cen i wartości nieruchomości gromadzone są informacje dotyczące wyłącznie cech przedmiotowych nieruchomości, natomiast rejestr ten nie obejmuje danych podmiotowych (inaczej niż ewidencja gruntów i budynków) co dodatkowo potwierdza, że w rejestrze tym nie tylko się nie umieszcza, ale wręcz nie można umieszczać numerów ksiąg wieczystych. Umieszczenie numerów ksiąg wieczystych w praktyce oznaczałoby ujawnienie szeregu danych osobowych podmiotów wpisanych do ksiąg wieczystych. Dodatkowym argumentem, że rejestr cen i wartości nieruchomości obejmuje wyłącznie dane o charakterze przedmiotowym dotyczące danej nieruchomości jest załącznik nr 7 do rozporządzenia, dotyczący specyfikacji pojęciowego modelu danych rejestru cen i wartości nieruchomości, wydany na podstawie § 74 ust. 2a rozporządzenia. Analiza jego treści jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowy rejestr nie obejmuje numerów ksiąg wieczystych, ani żadnych danych osobowych. Stąd też wykładnia powyższych przepisów proponowana przez stronę skarżącą kasacyjnie jest nieprawidłowa i nieakceptowana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niezasadny jest również drugi zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 40a ust. 1 ustawy, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co powoduje ograniczenie skarżącej kasacyjnie dostęp do danych objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości. O niezasadności tego zarzutu świadczy treść powołanego przepisu, która jest następująca: "organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny udostępniają materiały zasobu odpłatnie". Powołany przepis jak i cały art. 40a ustawy nie reguluje kwestii dotyczących zasad dostępności do materiałów zgromadzonych w zasobie, natomiast wprowadza zasadę odpłatności za korzystanie z tego zasobu, a dalsze ustępy art. 40a regulują wyjątki od zasady odpłatności. Stąd też zarzut dotyczący naruszenia tego przepisu jest oczywiście bezzasadny, albowiem przepis ten dotyczy innego zagadnienia i w najmniejszym stopniu nie ogranicza skarżącej dostępu do danych objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości. Zbieżny pogląd wyraził NSA w wyroku z 2 października 2019 r., sygn. akt I OSK 262/18. Uzasadnieniu zaskarżonego wyroku także nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Jedynie w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego akt administracyjny, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, naruszałoby prawo. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Oznacza to także, że prawidłowo został zastosowany przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a., który również ma charakter wynikowy. W kontekście tego zarzutu nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. , a zwłaszcza art.7a k.p.a. Jeżeli chodzi o art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., to strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała na czym miało polegać ich naruszenie (przez błędną ich wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie). Nadto w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Przypomnieć należy, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116). Tymczasem skarga kasacyjna ani w powołanych zarzutach, ani w swojej treści nie zawiera ich uzasadnienia, poza ogólnym stwierdzeniem, że przepisy te zostały naruszone, a uzasadnienie decyzji jest niewystarczające, częściowe, co wynika z niepełnego postępowania wyjaśniającego. Tym samym wskazane zarzuty nie realizują wymogów przewidzianych w podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art.7a k.p.a. Po pierwsze przepis ten składa się z kilku jednostek redakcyjnych, które nie zostały precyzyjnie wskazane przez skarżącego kasacyjnie. Po drugie "zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony ma przedmiotowo wąski zakres zastosowania, ponieważ dotyczy wyłącznie spraw administracyjnych, których przedmiotem jest "nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia". Z zakresu zastosowania tej zasady wyłączone są a contrario sprawy administracyjne dotyczące interesu prawnego lub obowiązku strony postępowania, których przedmiotem nie jest "nałożenie na stronę obowiązku" albo "ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia". O przedmiotowym zakresie tej zasady nie przesądza potencjalny wynik postępowania administracyjnego, lecz charakter sprawy administracyjnej ocenianej w świetle prawa administracyjnego materialnego stanowiącego podstawę prawną lub prawny kontekst decyzji administracyjnej. Postępowanie administracyjne w sprawach nałożenia obowiązku bądź pozbawienia lub ograniczenia praw/uprawnień wszczyna się w tego typu sprawach z urzędu. Jeżeli zatem strona domaga się od organu administracji publicznej zniesienia ciążącego na niej obowiązku albo przyznania prawa/uprawnienia, które zostało określone w przepisach prawa materialnego, zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony nie ma zastosowania." (zob. A.Wróbel, M.Jaśkowska, M.Wilbrandt-Gotowicz, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el.2019). Przedmiotowa sprawa niewątpliwie nie należy do kategorii spraw objętych dyspozycją art.7a § 1 k.p.a. Skoro zatem przedmiotowa sprawa, wbrew twierdzeniom strony kasacyjnej, nie dotyczy nałożenia na stronę obowiązku bądź ograniczenia, odebrania stronie uprawnienia, to nie sposób mówić o naruszeniu zasady in dubio pro libertate. Dlatego też organ nie mógł naruszyć wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.