I OSK 1966/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 752/10 o odrzuceniu skargi B.J. na uchwałę Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] w przedmiocie zbycia gminnych lokali mieszkalnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 752/10, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", odrzucił skargę B. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Zawierciu z dnia 22 stycznia 2002 r. nr XXXVIII/401/02 w przedmiocie zbycia gminnych lokali mieszkalnych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zastępca Przewodniczącego Wydziału II zarządzeniem z dnia 13 lipca 2010 r. wezwał skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z zaskarżoną uchwałą, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2010 r. skarżący wyjaśnił, że zwracał się o usunięcie naruszenia prawa przez uchylenie zaskarżonej uchwały pismami z dnia 18 lipca 2007 r., z dnia 26 listopada 2009 r., z dnia 1 lutego 2010 r. oraz z dnia 9 marca 2010 r. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jedynie pismo skarżącego z dnia 1 lutego 2010 r., w którym powołał się na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym i jednocześnie podniósł, że przedmiotowa uchwała narusza jego interes prawny i ogranicza uprawnienia, może zostać uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdyż wcześniejsze pisma jak i pismo z dnia 9 marca 2010 r. stanowiły jedynie polemikę skarżącego z organem. Pismem z dnia 26 lutego 2010 r. Rada Miejska w Zawierciu udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu najpóźniej w dniu 9 marca 2010 r., bowiem w piśmie z tego dnia skarżący powołał się na pismo organu z dnia 26 lutego 2010 r. Od tej daty rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który upłynął w dniu 8 kwietnia 2010 r. Tymczasem skarżący dopiero w dniu 10 czerwca 2010 r. wniósł skargę, a zatem z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Jednocześnie Sąd wskazał, że nawet gdyby uznać, że pismo z dnia 26 lutego 2010 r. nie stanowiło odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to wówczas wobec doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa w dniu 1 lutego 2010 r., a następnie wobec braku odpowiedzi na to wezwanie, skarżący wnosząc skargę w dniu 10 czerwca 2010 r. uchybił sześćdziesięciodniowemu terminowi do jej wniesienia. Nawet gdyby przyjąć także, że pisma skarżącego z dnia 18 lipca 2007 r. oraz z dnia 26 listopada 2009 r. adresowane do organu stanowiły wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to i tak skarżący wnosząc skargę w dniu 11 czerwca 2010 r. uchybił ustawowemu terminowi do jej wniesienia. Na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 września 2010 r. B. J., reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę kasacyjną żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 i art. 134 § 1 P.p.s.a. przez niewszechstronne rozważenie okoliczności wniesionej skargi z racji nie dostrzeżenia i nie rozważenia, że zawarte we wniosku z dnia 1 lutego 2010 r. (skierowanym do Rady Miejskiej w Zawierciu) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w uchwale Rady Miejskiej w Zawierciu z dnia 22 stycznia 2002 r. nr XXXVIII /401/02 nie zostało należycie załatwione, albowiem pismem z dnia 26 lutego 2010 r. udzielono zdawkowej odpowiedzi, zaś jej autor powołuje się na własną ocenę sprawy nie przywołując stanowiska Rady Miasta, co skutkowało dalszą korespondencją skarżącego z dnia 9 marca 2010 r. i z dnia 12 kwietnia 2010 r. oraz uzupełniającymi - pierwsze z przywołanych wyżej pism dalszymi zasadniczymi i znacznie obszerniejszymi w swej treści - pismami Rady Miejskiej w Zawierciu z dnia 22 marca 2010 r. oraz z dnia 7 maja 2010 r. które to pismo, wbrew stanowisku Sądu, zawiera ostateczny pogląd Rady Miejskiej w Zawierciu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co sprawia że nie sposób jest uznać, iż skargę wniesiono z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Terminy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego określa art. 53 P.p.s.a. W paragrafie drugim powołanego przepisu zostały wskazane terminy do wniesienia skargi na akty, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Skargę w takim przypadku wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Ponadto kwestię sposobu obliczania terminu do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy przesądziła uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r. II OPS 2/07 (ONSA 2007/3/60). Zgodnie z tezą powyższej uchwały art. 53 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). W okolicznościach niniejszej sprawy wskazać należy, że B. J. wezwał Radę Miejską w Zawierciu do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaniem uchwały z dnia 22 stycznia 2002 r. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało zawarte w piśmie złożonym przez skarżącego w dniu 1 lutego 2010 r. Na to wezwanie została skarżącemu udzielona przez Radę Miejską w Zawierciu odpowiedź w piśmie z dnia 26 lutego 2010 r. Gdyby nawet przyjąć, że pismo to nie zostało skutecznie doręczone B. J. (w aktach sprawy brak jest bowiem dowodu doręczenia), to i tak doszło do uchybienia sześćdziesięciodniowego terminu na wniesienie skargi, liczonego od dnia doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa; upłynął on bowiem w dniu 2 kwietnia 2010 r. W czasie biegu terminu sześćdziesięciodniowego skarżący nie złożył skargi do sądu administracyjnego, co wskazuje na zasadność odrzucenia skargi jako wniesionej z uchybieniem terminu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.