I OSK 891/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Kacprzak, Sędzia NSA Anna Lech (spr.), Sędzia WSA del. do NSA Stanisław Marek Pietras, Protokolant st. sekretarz sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lutego 2010r. sygn. akt II SA/Po 482/09 w sprawie ze skargi R. G. na orzeczenie W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2009r. nr [...] w przedmiocie naruszenia dyscypliny służbowej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Po 482/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę R. G. na orzeczenie W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2009r. Nr [...] w przedmiocie naruszenia dyscypliny służbowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: Komendant Miejski Policji w P. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., wydanym na podstawie art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec R. G., któremu postawiono zarzut, iż w dniu 6 lutego 2008 r. w P. w godz. 17.30-20.10 nie wyznaczył w drodze polecenia służbowego zadania doraźnego w postaci dokonania konwoju zatrzymanej V. K. do [...], pomimo ponagleń ze strony dyżurnego Komisariatu Policji P.-W. Komendant Miejski Policji w P. orzeczeniem nr [...] z dnia [...]. kwietnia 2009 r., wydanym na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, stwierdził winę R. G. w zakresie zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i odstąpił od ukarania. Po rozpoznaniu odwołania R. G. W. Komendant Wojewódzki Policji w P. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne, wskazując, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, iż R. G. dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonej w przedstawionym mu zarzucie. Na to orzeczenie dyscyplinarne R. G. złożył skargę, wskazując, że jego bezpośredni przełożony uchybił wszelkim kanonom wydawania poleceń i nadzoru nad ich wykonaniem, stąd też obciążenie skarżącego tymi błędami jest próbą ukrycia osób faktycznie odpowiedzialnych za powstały stan rzeczy. W ocenie skarżącego organy obydwu instancji naruszyły zasadę prawdy obiektywnej, nieprawidłowo przeprowadziły czynności dowodowe, a na ich podstawie wyprowadzono jedynie domniemania doszukując się w słowach skarżącego przyznania się do winy. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Wyrokiem z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Po 482/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę R. G. na orzeczenie W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2009 r. wskazał, że użyte w treści art. 132 ust. 3 ustawy o Policji sformułowanie "w szczególności" oznacza, iż nie tylko wymienione w tym przepisie zachowania policjantów można uznać za naruszenie dyscypliny służbowej. Ustawodawca, uznając, iż niemożliwe jest ich enumeratywne wyliczenie, odsyła do klauzuli generalnej zawartej w art. 132 ust. 2 ustawy, która definiuje ogólnie pojęcie naruszenia dyscypliny służbowej, za które to naruszenie policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. Sąd podkreślił, że jeśli dochodzi do przewinienia służbowego, to samo naruszenie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa może skutkować zastosowaniem odpowiedzialności dyscyplinarnej. Odpowiedzialność, o której mowa, oparta jest bowiem na zaostrzonych regułach, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań stawianych Policji. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że przy wykonywaniu zadań policjanta obowiązuje zatem nie tylko dyscyplina służbowa, ale i przestrzeganie zasad etyki zawodowej, do których to wartości należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 637/06). Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia, czy działanie lub zaniechanie policjanta było zamierzone, czy też nie, co oznacza, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione także wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia jednak popełnia przewinienie na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć. W ocenie Sądu całokształt okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazuje, że skarżący pełniąc służbę kontrolnego komisariatu miał kompetencje nadzorcze, w ramach których był uprawniony i obowiązany do wydawania wiążących poleceń w zakresie przeprowadzenia konwoju V. K. Tym samym Sąd uznał, że ustalenia organów dyscyplinarnych w tym zakresie są prawidłowe. W związku z tym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący zwlekając z wydaniem polecenia podległym mu funkcjonariuszom Komisariatu Policji P.-W. wykonania konwoju lub zwróceniem się do Komendy Miejskiej Policji o udzielenie wsparcia techniczno-kadrowego dla zabezpieczenia potrzeb związanych z wykonaniem konwoju V. K. do [...] naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Sąd uznał przy tym, że nawet jeśli zwłoka skarżącego była do pewnego stopnia usprawiedliwiona okolicznościami, to jednak sama w sobie nie przekreślała zawinienia w zakresie zarzucanego mu czynu. Sąd dodał jednocześnie, że przypisany skarżącemu czyn nie ma żadnego związku ze śmiercią V. K. na terenie [...]. Śmierć tej osoby nie była okolicznością rzutującą na ocenę postaci i stopnia winy skarżącego, ani też nie stanowiła okoliczności obciążającej. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną złożył R. G., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz orzeczenia W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2009 r. oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię § 39-43 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz. Urz. KGP z 2007 r. Nr 15, poz. 119) oraz doprecyzowującej to zarządzenie decyzji nr 130/2008 Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] sierpnia 2008 roku w sprawie organizacji nadzoru nad służbą Komendy Miejskiej Policji w P. (w szczególności § 3 pkt 3, 8 i 13 tej decyzji) oraz Instrukcji organizacji i sposobu pełnienia służby kontrolnego Komisariatu Policji z terenu działania Komendy Miejskiej Policji w P. stanowiącej załącznik nr 3 do decyzji Komendanta Miejskiego Policji w P. (w szczególności § 1 i § 2 pkt II ppkt 3 lit. i Instrukcji), jak również poprzez błędną wykładnię zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 1993 roku w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, a to przez uznanie, że na podstawie § 2 pkt II ppkt 3 lit. i Instrukcji organizacji i sposobu pełnienia służby kontrolnego Komisariatu Policji z terenu działania Komendy Miejskiej Policji w P. stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] sierpnia 2008 r. skarżący winien wyznaczyć w drodze polecenia służbowego zadanie doraźne w postaci dokonania konwoju zatrzymanej V. K. do [...]; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 §1 pkt 1 lit c w związku z art. 151 i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez oddalenie przez Sąd skargi w sytuacji, gdy orzeczenie to wydane zostało z naruszeniem przepisów o odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów (i postępowaniu dyscyplinarnym), w tym art. 135 g ust. 2 i art. 135 l ust. 1 ustawy o Policji, uzasadniającym jego uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na nierozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść obwinionego oraz błędnym ustaleniu przez organy prowadzące postępowanie dyscyplinarne stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że funkcja "kontrolnego Komisariatu" wprowadzona została decyzją nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w P.z dnia [...] sierpnia 2008 roku w sprawie organizacji nadzoru nad służbą Komendy Miejskiej Policji w P. Powyższa decyzja wydana została na podstawie upoważnienia Komendanta Głównego Policji zawartego w zarządzeniu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji i działań o charakterze prewencyjnym (Dz. Urz. KGP z 2007 r. Nr 15. poz. 119), to jest mianowicie w § 39 ust. 3. Podniesiono, że § 3 pkt 8 decyzji Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] sierpnia 2008 r. stanowi wyłącznie o uprawnieniach kontrolnych "kontrolnego Komisariatu" wobec wszystkich policjantów w czasie pełnienia przez nich służby na terenie działania Komisariatu Policji. W żadnym zaś razie z przepisu tego nie można wyinterpretować uprawnień nadzorczych "kontrolnego Komisariatu" nad funkcjonariuszami danego Komisariatu Policji oraz nad realizacją bieżących zadań w danej jednostce, w tym uprawnień do wyznaczania w drodze polecenia służbowego zadań doraźnych w związku z bieżącym nadzorem nad daną jednostką. Tym samym uznano, że skarżący kasacyjnie jako "kontrolny Komisariatu" nie miał kompetencji nadzorczych, w ramach których był uprawniony i zobowiązany do wyznaczania w drodze wiążących poleceń zadań doraźnych wynikających z bieżącego nadzoru nad Komisariatem Policji [...], w tym w szczególności w zakresie przeprowadzenia konwoju V. K. Zwrócono uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny całkowicie pominął okoliczność, iż uprawnienie "kontrolnego Komisariatu" do wyznaczania zadań doraźnych i określania sposobu ich realizacji zawarte zostało w punkcie dotyczącym przeprowadzania odprawy do służby w ramach czynności organizacyjno – przygotowawczych do służby. W tym zaś zakresie dokonane przez skarżącego kasacyjnie w dniu 6 lutego 2009 r. odprawy przeprowadzone zostały zgodnie z obowiązującymi procedurami i przepisami Instrukcji organizacji i sposobu pełnienia służby kontrolnego Komisariatu Policji z terenu działania Komendy Miejskiej Policji w P. Wskazano także, iż nie jest prawdą, że skarżący zwlekał z wydaniem polecenia podległym mu funkcjonariuszom wykonania konwoju, jak również, że to na nim ciążył obowiązek zabezpieczenia wykonania konwoju zatrzymanej V.K. Podkreślono ponadto, że bezpośredni przełożeni skarżącego wiedzieli o konieczności udzielenia wsparcia techniczno-kadrowego dla zabezpieczenia potrzeb związanych z wykonaniem przedmiotowego konwoju, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Można zatem zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. Jeżeli jednak Sąd pierwszej instancji zasadnie nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, to nie można mu skutecznie postawić zarzutu naruszenia wskazanego wyżej przepisu, z którą to sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Odnosząc się do kolejnego zarzutu wskazać należy, że art. 134 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że gdy granice zaskarżenia nie pokrywają się z granicami rozpoznania tego sądu, to sąd ten ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Zauważyć tu jednak należy, że sąd pierwszej instancji niezwiązany granicami skargi nie może przekroczyć tych granic sprawy administracyjnej i stosunku prawnego, w których skarga została wniesiona, nie może bowiem swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była, albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów, przy czym termin "sprawa" występuje to w znaczeniu materialnym, a nie procesowym (por. Jan Paweł Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2010, wydanie 4, str. 313). W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji ograniczony jest zakresem sprawy, a więc materialnym stosunkiem administracyjnoprawnym, który stanowił przesłankę wszczęcia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. A więc to stosunek administracyjnoprawny wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i ramy tego postępowania, a badanie prawidłowości konkretyzacji tego stosunku stanowi istotę postępowania sądowoadministracyjnego i stwierdzenie spełnienia wszystkich istotnych wymagań tego procesu konkretyzacji stanowi w postępowaniu sądowoadministracyjnym podstawowy warunek uznania zaskarżonej decyzji za legalną. Tak więc zakresem rozpoznania sądu pierwszej instancji objęte są wszystkie rozstrzygnięcia wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakiej fazie postępowania administracyjnego zostały wydane, jednak zawsze tylko w granicach stosunku administarcyjnoprawnego wyznaczającego daną sprawę administracyjną. Takiej oceny w niniejszej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonał Sąd pierwszej instancji, w związku z czym zarzut naruszenia art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest nieusprawiedliwiony. Podkreślić bowiem należy, że Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli pod względem legalności zaskarżonego aktu nie ustala ponownie stanu faktycznego, a jedynie ocenia, czy organy administracji publicznej zgodnie z regułami postępowania administracyjnego, ustaliły ten stan, a następnie, czy prawidłowo zastosowały do poczynionych ustaleń przepisy prawa materialnego. Jedynie wówczas, gdy zdaniem Sądu, uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie (z urzędu lub na wniosek strony) dowodów uzupełniających z dokumentów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, możliwe jest postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym. Taka jednak sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W związku z tym uznać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 i art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zasługują na uwzględnienie. Przechodząc do naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że według art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, do podstawowych zadań Policji należy ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra. Przed podjęciem służby Policjant składa ślubowanie, a określony w rocie ślubowania zakres obowiązków funkcjonariusza Policji, jako funkcjonariusza służby publicznej, wymaga szczególnej staranności w wykonywaniu zadań, które ma zapewnić realizację zadań tej służby i ochronę życia i zdrowia ludzi przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra. Jedną z podstawowych gwarancji realizacji tych obowiązków jest odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów. Przepis art. 132 ust. 1 powołanej ustawy o Policji stanowi, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Odpowiedzialność dyscyplinarna oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań: ochrony zdrowia i życia ludzi. Przy wykonywaniu zadań obowiązuje zatem nie tylko dyscyplina służbowa ale i przestrzeganie zasad etyki zawodowej, do których to wartości należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków. Ma to znaczenie przy ocenie i zastosowaniu przepisów art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 powoływanej ustawy o Policji. Według art. 132 ust. 2 tej ustawy, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowych albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, o czym stanowi art. 132 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy. Zatem pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz rodzaj zastosowanej kary należy rozważać z uwzględnieniem zadań funkcjonariusza Policji. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie można kwestionować spełnienia przesłanki przewinienia dyscyplinarnego, a mianowicie przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć (art. 132a pkt 2 ustawy o Policji). Ten szczególny rodzaj odpowiedzialności powoduje zatem, że jeśli dochodzi do przewinienia służbowego, to samo naruszenie obowiązków służbowych może skutkować zastosowaniem odpowiedzialności dyscyplinarnej. Analiza powołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że warunkiem zastosowania odpowiedzialności dyscyplinarnej jest nie tylko wykazanie naruszenia dyscypliny służbowej, ale także wykazanie, że było ono zawinione. Tym samym stwierdzić należy, że organy Policji orzekające w niniejszej sprawie nie musiały wykazać winy umyślnej skarżącego w zakresie zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej, która to okoliczność ma natomiast znaczenie przy wymiarze kary, o czym stanowi art. 134h ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji. Zaznaczyć należy, że ustawodawca, formułując w treści art. 134 ustawy o Policji katalog kar dyscyplinarnych, nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z nich. W związku z tym, właściwym jest przyjęcie, że pozostawił te kwestie uznaniu organów rozstrzygających, co nie oznacza jednak dowolności w ich stosowaniu. Ocena naruszenia obowiązku służbowego, waga tego naruszenia, ustalenie jego zakresu a także wymiar odpowiedniej kary stanowi kompetencję organów orzekających w sprawach dyscyplinarnych. Inaczej mówiąc, skoro ustawodawca powołanemu art. 134 ustawy nadał charakter uznaniowy, to tym samym decyzję w tym zakresie pozostawił swobodnej ocenie właściwego organu policji. W niniejszej sprawie podkreślić należy, że pomimo, iż skarżącego kasacyjnie uznano za winnego naruszenia dyscypliny służbowej, to jednak, na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, odstąpiono od jego ukarania. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej, że w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę przepisów wewnętrznych, za tymże Sądem zauważyć należy, że przecież to właśnie z przepisów wewnętrznych, a konkretnie § 3 pkt 8 decyzji Komendanta Miejskiego Policji w P. nr [...], wynika, iż kontrolny komisariatu jest upoważniony do prowadzenia wszystkich czynności kontrolnych wobec wszystkich policjantów w czasie pełnienia przez nich służby na terenie działania komisariatu Policji, to pełniąc tę służbę zmierza nie tylko, zgodnie z treścią § 3 pkt 13 tego aktu, do wypełnienia postanowień § 40 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji, ale zarazem wykonuje inne czynności nadzorcze nad funkcjonariuszami danej jednostki, określone w instrukcji stanowiącej załącznik nr 3 do decyzji nr 130/08 Komendanta Miejskiego Policji w P. Przepis § 3 ust. 3 powołanej decyzji zawiera polecenie powołania służby do wykonania czynności nadzorczych na szczeblu Komisariatu Policji w P., zwanego dalej "kontrolnym Komisariatu", którą realizują Komendant Komisariatu Policji, jego Zastępcy, Naczelnicy Sekcji i ich Zastępcy, specjaliści, a także kierownicy komórek organizacyjnych. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 9 i § 3 ust. 14 powołanej decyzji Nr [...], służbę "kontrolnego" określa Instrukcja stanowiąca załącznik nr 2 i nr 3 do tejże decyzji. Kontrolny zobowiązany jest do wykonywania czynności wynikających z Instrukcji, a odstąpienie od nich możliwe jest jedynie w przypadkach nie cierpiących zwłoki na wyraźne polecenie przełożonego. Przepis § 2 Instrukcji, stanowiącej załącznik Nr 3 do decyzji Nr [...], określa zakres czynności sprawdzających w ramach służby "kontrolnego komisariatu". Natomiast w § 2.II. ust. 3 pkt i tej Instrukcji stanowi, że czynności organizacyjno – przygotowawcze do służby obejmują wyznaczenie zadań doraźnych i określenie sposobu ich realizacji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz okoliczności niniejszej sprawy uznać należy, że skarżący kasacyjnie pełniąc służbę kontrolnego komisariatu miał kompetencje nadzorcze, w ramach których był uprawniony i obowiązany do wydawania wiążących poleceń w zakresie przeprowadzenia konwoju V. K. Ustalenia organów dyscyplinarnych w tym zakresie są prawidłowe. Tym samym zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji nie narusza przepisów obowiązującego prawa. W związku z tym zarzuty naruszenia w zaskarżonym wyroku przepisów ustawy o Policji w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów są niezasadne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.