II SA/Gl 789/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2020 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania "A" S.A. w B. (Spółka, skarżąca) od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez "B" w R. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Gminy R., położonego w R., oznaczonego jako działka: nr 1 o pow. 768 m2, k.m. [...], obręb [...], dla której Sąd Rejonowy w R. prowadzi księgę wieczystą nr [...]- utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Zawiadomieniem z dnia 29 maja 2019 r. poinformowano Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia przez "B" w R., poprzednika prawnego Spółki, z dniem 5 grudnia 1990 r. w trybie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 z późn. zm. – dalej "u.g.n."), prawa użytkowania wieczystego działki nr 1 o pow. 768 m2 k.m. [...], obręb [...], zapisanej w księdze wieczystej nr [...]. Wskazana działka przeszła na własność Gminy R.na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] r. Na podstawie zebranych w sprawie dowodów organ I instancji ustalił, że do działki nr 1 Spółka legitymuje się decyzją kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w R. nr [...] z dnia [...] r. o uznaniu terenów będących w użytkowaniu "B" jako oddanych w zarząd i ustaleniu ceny gruntów będących w zarządzie "B" w R. oraz decyzji nr [...] z dnia [...] r. zmieniającą za zgodą stron ww. decyzję w części dotyczącej wysokości opłat, a także decyzją Urzędu Rejonowego w K. nr [...] z dnia [...] r. o kolejnej zmianie za zgodą stron decyzji nr [...] z dnia [...] r. Działka nr 1 wyszczególniona jest w załączniku nr 1 do decyzji nr [...] z dnia[...] r. Przedmiotowa nieruchomość objęta jest księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w R., w której jako właściciel figuruje Gmina R. Gmina nabyła nieodpłatnie prawo własności ww. nieruchomości z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r. na podstawie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...]r., która stała się ostateczna z dniem 13 października 2018 r. Na wezwanie organu I instancji, pismem z dnia 10 czerwca 2019 r. Spółka poinformowała, że jednym z dokumentów potwierdzających oddanie przedmiotowej działki w zarząd "B" są decyzje będące w posiadaniu Prezydenta Miasta R. Zdaniem Spółki dokumentem potwierdzającym prawo zarządu jest przesłany przy piśmie protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] r. przekazania przedsiębiorstwa. Organ I instancji wyjaśnił, że stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. nr 23, poz. 120 z późn. zm.- dalej "rozporządzenie"). Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, jednostki państwowe nabywały prawo użytkowania w drodze decyzji właściwego organu prezydium rady narodowej. Z kolei zarząd w sensie prawnym mógł powstać zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 22 poz. 99 z późn. zm.) na podstawie decyzji o przekazaniu gruntu w zarząd lub na podstawie umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi zawartej za zgodą właściwego organu, albo też na podstawie umowy o nabyciu nieruchomości. W aktualnym orzecznictwie sądowo- administracyjnym przyjmuje się, że decyzja ustalająca opłaty za zarząd gruntem, mająca charakter faktyczny, nie jest wystarczającym dowodem ustanowienia zarządu w sensie prawnym, który mógł powstać zgodnie z powołanym art. 38 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (np. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. I OSK651/11). Organ I instancji wyjaśnił, że przesłany przez Spółkę protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] r. dotyczy objęcia majątku przedsiębiorstwa kopalni węgla kamiennego "C" przez [...], które zostały wyznaczone zarządzeniem Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] r. do objęcia przedsiębiorstwa w zarząd państwowy. Przedmiotowy protokół został zatwierdzony Orzeczeniem Ministra Górnictwa z dnia [...] r., na mocy którego składniki majątkowe kopalni węgla kamiennego "C" w R. przeszły na własność Państwa. W związku z powyższym, zdaniem organu I instancji, przedmiotowy protokół zdawczo - odbiorczy dotyczy wyłącznie przejęcia majątku KWK "C" przez Skarb Państwa i nie rodzi żadnych praw po stronie tego przedsiębiorstwa. Tak więc nie stanowi on dokumentu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt.9 rozporządzenia. W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie: art. 200 u.g.n. w związku z § 4 rozporządzenia - polegająca na błędnym przyjęciu, iż brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu do gruntu i wydania na rzecz Spółki decyzji uwłaszczeniowej; art. 4 ust. 1 pkt. 6 rozporządzenia poprzez uznanie, iż decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w R. nr [...] z dnia [...] r. o uznaniu terenów będących w użytkowaniu "B" jako oddanych w zarząd i ustaleniu ceny gruntów będących w zarządzie Kopalni Węgla Kamiennego "B" w R. oraz decyzji Urzędu Rejonowego w K. nr [...] z dnia [...] r. o zmianie za zgodą stron w/w/ decyzji, nie wypełnia przesłanek w/w rozporządzenia. Nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji. W ocenie Spółki powyższe decyzje są dokumentami o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 6 tj. decyzjami o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością. Dalej wskazała na pogląd prezentowany w doktrynie i orzecznictwie, że wykonywane w stosunku do mienia państwowego w stanie prawnym przed dniem 1 lutego 1989 r. uprawnienia właścicielskie należne przedsiębiorstwom państwowym określane były jako "zarząd", "zarząd operacyjny" lub "zarząd i użytkowanie". Sposób wykonywania zarządu wydzielonych części mienia państwowego podkreślał ówczesny art. 141 K.c. Wiele innych działek w latach wcześniejszych zostało uwłaszczonych na rzecz KWK "B" decyzjami Wojewody [...] i [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawiło przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. Wskazało na przepisy będące podstawą rozstrzygnięcia i wyjaśniło, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 79, poz. 464 z późn. Zm.) grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Regulacja ta utraciła moc z dniem 1 stycznia 1998 r. na podstawie art. 241 pkt 2 u.g.n. Przesłanką stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków i innych urządzeń i lokali w trybie ww. art. 200 ust. 1 u.g.n. - wprost wynikającą z tego przepisu jest to, by grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy były w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych czy też komunalnych osób prawnych. Kolegium wyjaśniło, że zarząd nieruchomościami publicznymi (rozumiany jako tytuł prawny władania nieruchomością) ma swoją genezę w obowiązującej w systemie prawnym państwa socjalistycznego zasadzie jednolitej i niepodzielnej własności państwowej (art. 8 Konstytucji PRL z 1952 r. oraz art. 128 § 1 K.c.). Państwo (Skarb Państwa), jako dysponent wszystkich nieruchomości państwowych, oddawało je początkowo w zarząd i użytkowanie w trybie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 192 ze zm.). Po wejściu w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (pierwotny tekst: Dz. U. Nr 22, poz. 99 -. dalej u.g.g.w.n.) zarząd, zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy (w pierwotnym brzmieniu), był jedyną formą władania gruntami państwowymi przez państwowe osoby prawne. Dalej wskazało, że na podstawie delegacji ustawowej z art. 206 u.g.n. wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz.U.1998.23.120 z póżn. zm. – dalej "rozporządzenie") w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu. o którym mowa w § 5, na podstawie co najmniej jednego z enumeratywnie wymienionych w tym przepisie dokumentów. Odnosząc się do dokumentów wskazywanych przez Spółkę, Kolegium stwierdziło, że wbrew twierdzeniom odwołania, nie stanowią one dowodu, że na podstawie ww. powstało prawo zarządu bądź też prawo użytkowania (poprzednika prawnego Spółki), będące warunkiem wymaganym do stwierdzenia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntów, którymi państwowa osoba prawna (jej następca prawny) winna była się legitymować się w dniu 5 grudnia 1990 r. aby uzyskać deklaratoryjną decyzję w oparciu o art. 200 u.g.n. Jedynie bowiem decyzja odpowiedniego organu administracji o oddaniu gruntu państwowego w użytkowanie określonemu podmiotowi determinuje powstanie użytkowania i ma charakter konstytutywny. Samo udowodnienie faktu władania nieruchomością przez państwowa jednostkę organizacyjną nie jest wystarczającą podstawą do stwierdzenia, że była ona użytkownikiem w rozumieniu prawa. Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu, o którym mowa w § 5 (rozporządzenia), na podstawie m.in. decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością. Wyjaśniło dalej, że z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U.1985.22.99 ze zm. wynikającymi z: Dz.U.1987.21.124, Dz.U.1988.24.170, Dz.U. 1989.10.57) wynika, iż państwowe jednostki organizacyjne zarządzają wydzielonymi im i nabytymi gruntami wraz z położonymi na nich budynkami i urządzeniami związanymi trwale z gruntami, stanowiącymi część mienia ogólnonarodowego. Wyjaśniło, że przepisy ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159, z póżn. zm.), jak również przepisy uchylającej ją ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 130, poz. 27, z późn. zm.), nie przewidywały uzyskania przez państwową jednostkę organizacyjną tytułu prawnego do gruntu w postaci użytkowania, a od dnia 1 sierpnia 1985 r. - zarządu, w sposób dorozumiany. Mogło to nastąpić tylko w drodze decyzji administracyjnej albo, w przypadkach prawem przewidzianych, przez przekazanie prawa do gruntu między określonymi jednostkami organizacyjnymi lub nabycia go umową cywilną. Kolegium wskazało, że wydaną z upoważnienia Wojewody [...] przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Nadzoru decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdzono nabycie przez Gminę R. z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka 1. W uzasadnieniu ww. decyzji stwierdzono m.in., że pismem z 1 października 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta R. poinformował, że nie odnaleziono dokumentów poprzedzających ww. decyzję a oddających przedmiotową nieruchomość w zarząd. Jedynym dokumentem władania jakim dysponowała [...] w K. - następca prawny ww. podmiotu jest przywołana wyżej decyzja UM w R. o ustaleniu ceny gruntów będących w użytkowaniu KWK "B" w R. Wobec tego, że w niniejszym postępowaniu nie stwierdzono dokumentów potwierdzających aby przedmiotowa nieruchomość Skarbu Państwa w dniu 27 maja 1990 r, obciążona była prawem zarządu na rzecz innych niż Państwo państwowych osób prawnych oraz aby podlegała wyłączeniu z komunalizacji stosownie do art. 11 i 12 cytowanej na wstępie ustawy z 10 maja 1990 r. uznać należy, że należała ona do podmiotów wyszczególnionych w jej art. 5 ust. 1 pkt 1. Decyzja ta stała się ostateczna 13 października 2018 r. - wobec nie wniesienia odwołania. Zdaniem Kolegium nie sposób uznać, że decyzje w sprawie naliczenia i aktualizacji opłat za zarząd- użytkowanie terenów własności Skarbu Państwa stanowi podstawę do wykazania zarządu o którym mowa w art. 200 u.g.n. W odniesieniu do nieruchomości oznaczonej nr 1 żadna z powyższych decyzji nie odwołuje się bowiem do jakiejkolwiek wcześniejszej decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd. Kolegium wskazało, że dokument zawierający decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat może być uznany za podstawę stwierdzenia użytkowania, gdy jest wydany w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Podkreślało, że decyzja o ustanowieniu opłat za zarząd nie jest wystarczającym dowodem ustanowienia zarządu w sensie prawnym, który mógł powstać jedynie na podstawie decyzji o przekazaniu gruntu w zarząd lub na podstawie umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, zawartej za zgodą właściwego organu, bądź na podstawie umowy o nabyciu nieruchomości W tym zakresie odwołało się do poglądów orzecznictwa zawartych w uzasadnieniu wyrokach Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r. (sygn. akt U. 6/99, OTK 1999/7/159, Dz. U. 1999/94/1099) i z 9 kwietnia 2002 sygn. akt U 10/00 (OTK 2001 nr 3, poz. 55) oraz do poglądów zawartych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 26 kwietnia 2012 r. (I OSK 651/11), z 10 września 2014 r. sygn. akt I OSK 204/13, z dnia 5 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 2240/98 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z 7 września 2010 r. (I SA/Wa 1288/10). Wskazywało na pogląd, że gdy brak jest decyzji o przekazaniu w zarząd lub decyzji o przekazaniu w użytkowanie, wydanych przed 1 sierpnia 1985 r. - dokument zawierający decyzję o naliczeniu opłat może być uznany za podstawę stwierdzenia użytkowania jedynie, gdy w decyzji o opłatach wskazana jest - konkretna decyzja na podstawie której zostało ustanowione prawo użytkowania a konkretna decyzja wskazana w tejże decyzji o naliczeniu opłat - zaginęła lub uległa zniszczeniu, wyrażono również w wyrokach: NSA z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2469/13, NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 651/11, NSA z dnia 10 września 2014 r. sygn. akt 1 OSK 204/13, WSA w Krakowie z dnia 5 października 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 801/15, WSA w Warszawie z dnia 7 września 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1288/10, WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 2098/05. Kolegium stwierdziło dalej, że skoro decyzja Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w R. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie naliczenia opłat za zarząd-użytkowanie terenów własności Skarbu Państwa ani też zmieniające ją - decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w R. nr [...] z [...] r. i decyzja nr [...] z [...] r. wydana z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego w K. przez Zastępcę Kierownika Oddziału Geodezji i Gospodarki Gruntami - nie powołują się ani nie nawiązują do jakiejkolwiek decyzji o ustanowieniu prawa zarządu - nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia istnienia prawa zarządu. Znajdujące się w aktach ww. dokumenty nie wskazują zgodnie z kryteriami określonymi przez Trybunał Konstytucyjny na istnienie prawa zarządu lub użytkowania nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Decyzja ustalająca opłatę roczną w której nie wskazano aktu ustanawiającego prawo zarządu - nie może przesądzać o istnieniu takiego prawa. Wskazać należy nadto, że z akt sprawy nie wynika czy istotnie jak to wynika z ww. decyzji ustalających opłatę roczną tak opłata była ponoszona. Kolegium podkreśliło, że nie zostały ujawnione jakiekolwiek inne dokumenty w rozumieniu § 4 rozporządzenia o charakterze wyżej określonym pozwalające stwierdzić dotychczasowe prawo zarządu poprzednika prawnego odwołującej się do przedmiotowej nieruchomości. Odnosząc się do stanowiska Spółki, że w przedmiotowej sprawie podstawą mającego przysługiwać zarządu o którym mowa w art. 200 ust. 1 u.g.n. do nieruchomości obejmującej działkę nr 1 ma być wskazywany przez odwołującą się: protokół zdawczo-odbiorczy oraz orzeczenie Ministra Górnictwa z [...] r. zatwierdzające ww. protokół Kolegium wyjaśniło, że z literalnej wykładni ww. przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia wynika, że ani protokoły zdawczo- odbiorcze ani też orzeczenia Ministra Górnictwa z [...] r. nie są dokumentami o których mowa w tym przepisie § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia. W ocenie Kolegium powyższe dokumenty stanowią wyłączny dowód tego, że przedmiotowa nieruchomość stała się własnością Skarbu Państwa jako część składowa przedsiębiorstwa. Samo udowodnienie faktu władania nieruchomością przez państwowa jednostkę organizacyjną nie jest wystarczającą podstawą do stwierdzenia, że była ona użytkownikiem w rozumieniu prawa. Zdaniem Kolegium z tego względu należało uwzględnić rozporządzenie i brak było podstaw do zastosowania innego aktu prawnego. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, istnienia zarządu nie można domniemywać. Istotne jest również, że decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna była określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej (uchwała składu 7 sędziów SN z dnia 23.09.1993 r., sygn. akt III CZP 81/93, OSNC z 1994/2/27 oraz wyrok NSA z 28.04.2010 r. I OSK 929/09). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji Kolegium naruszenie przepisów: prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 200 ust. 1 u.g.n. w związku z § 4 rozporządzenia przez niewłaściwe przyjęcie, że brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu do gruntu i wydania na rzecz skarżącej decyzji uwłaszczeniowej oraz poprzez błędną wykładnię § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia i niewłaściwe przyjęcie, że decyzja zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami UM w R. [...] r. nr [...] o uznaniu terenów będących w użytkowaniu KWK "B" jako oddanych w zarząd i ustaleniu ceny gruntów będących w zarządzie KWK "B" w R. oraz decyzje ją zmieniające nie stanowią podstawy do wykazania zarządu o którym mowa w art. 200 u.g.n. w odniesieniu do spornej nieruchomości oraz poprzez niewłaściwe niezastosowanie art. 87 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości z 29 kwietnia 1985 r. i nieuwzględnienia, że grunty państwowe będące w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przeszły z mocy prawa w zarząd tych jednostek w sytuacji gdy właściwe zastosowanie tego przepisu prowadziłoby do stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego spornej działki oraz przepisów postępowania polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w szczególności dokonanie wybiórczej oceny dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej, o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że decyzja z dnia [...] r. zawiera zawiadomienie o naliczeniu opłaty, jak również wskazuje na istnienie prawa zarządu przedmiotowej nieruchomości, gdyż w punkcie pierwszym uznaje tereny oddane w użytkowanie jako tereny oddane w zarząd. We wskazanej decyzji literalnie stwierdzono, że tereny oddane w użytkowanie uznaje się jako oddane w zarząd. Z powyższej decyzji jednoznacznie wynika, że nieruchomość oznaczona nr 1, która została ujęta i opisana w załączniku nr 1 do w/w decyzji została oddana w zarząd. Wobec powyższego zbędne było wydanie odrębnej decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, bądź zawieranie umowy w tym przedmiocie. Odnosząc się do orzecznictwa przytoczonego w zaskarżonej decyzji, między innymi Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. I OSK 651 /II) skarżąca zauważyła, że doszło do nadinterpretacji treści § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia. Przywołany przepis stanowi bowiem, że właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu, o którym mowa w § 5 na podstawie co najmniej jednego z przytoczonych tam dokumentów w tym decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością. Wskazany § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, w szczególności nie wymaga wskazania w niej uprzedniej, konkretnej decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd. Zauważyła, że przedłożyła organowi dokumenty, potwierdzające, iż sporny grunt znajdował się już wcześniej w użytkowaniu KWK "C". Stwierdziła, że umknęła organowi treść art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w dacie wejścia w życie ustawy i w brzmieniu na 5 grudnia 1990 r., który stanowił, że "grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodzą w zarząd tych jednostek". W ocenie skarżącej, z przytoczonego przepisu art. 87 wymienionej wyżej ustawy wynika, że do przekazania wymienione) nieruchomości w zarząd doszło z mocy samego prawa, zbędne zatem stało się wydawanie kolejnych decyzji w tym przedmiocie, a przedłożone dokumenty stanowią wystarczającą podstawę dla stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. użytkowania wieczystego działki gruntu oznaczonej nr 1. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko i argumentacje prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. Nr 2019 r., poz. 3225, ze zm. –dalej ""p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadne inne powody nie mogą mieć wpływu na ocenę wydanych w sprawie decyzji. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wskazanego powyżej kryterium legalności Sąd uznał, że decyzja ta odpowiada prawu, bowiem nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury administracyjnej w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem przeprowadzonej przez Sąd kontroli była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1 990 r. przez Kopalnię Węgla Kamiennego "B" w R. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Gminy R., położonego w R., oznaczonego jako działka: nr 1 o pow. 768 m2 , Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiła ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1990 – dalej "u.g.n.") i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. nr 23, poz. 120 z późn. zm.- dalej "rozporządzenie"). Zgodnie z treścią art. 200 ust. 1 u.g.n. w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, stosuje się następujące zasady: 1) nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników prawnych; 2) nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz albo prezydent miasta - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy; 3) w decyzji, o której mowa w pkt 2, ustala się warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 62 ustawy i w art. 236 Kodeksu cywilnego, oraz kwotę należną za nabycie własności, a także sposób zabezpieczenia wierzytelności określony w ust. 2; 4) na poczet ceny nabycia własności, o której mowa w pkt 3, zalicza się zwaloryzowane opłaty poniesione z tytułu zarządu budynków, innych urządzeń i lokali; przy nabyciu użytkowania wieczystego nie pobiera się pierwszej opłaty. Natomiast stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 z późn. zm.) grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Nie narusza to praw osób trzecich. Uprawnienia państwowych gospodarstw rolnych do będących w dniu 5 grudnia 1990 r. w ich zarządzie gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa reguluje odrębna ustawa. Należy ponadto wyjaśnić, że w art. 206 u.g.n. ustawodawca postanowił, że Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb stwierdzania dotychczasowego prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, a także prawa użytkowania nieruchomości przez spółdzielnie, związki spółdzielcze oraz inne osoby prawne, uznawania środków, o których mowa w art. 200 ust. 1, art. 201 ust. 2 i art. 204 ust. 3, za środki własne, określania wartości nieruchomości oraz wysokości kwot należnych za nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali, zabezpieczenia wierzytelności z tego tytułu, a także rodzaje dokumentów stanowiących niezbędne dowody w tych sprawach. Stosując się do upoważnienia ustawowego Rada Ministrów wydała w dniu 10 lutego 1998 r. powoływane już wcześniej rozporządzenie w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu, o którym mowa w § 5, na podstawie co najmniej jednego z następujących dokumentów: 1) decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, 2) decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 3) umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu, 4) umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa, 5) odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, 6) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, 7) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 8) uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości, 9) protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 10) umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których mowa w ust. 1, może wezwać państwowe i komunalne osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie. Jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (§ 4 ust. 3). Z § 5 ust. 1 rozporządzenia wynika, że właściwy organ z urzędu stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w tak określonych warunkach prawnych Sąd w składzie orzekającym w sprawie uznał, że decyzja ta nie narusza prawa. W przyjętej ocenie Sąd uwzględnił również to, że wskazana działka przeszła na własność Gminy R. na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] r. W niniejszej sprawie rozważenia wymagała kwestia czy przedstawione przez skarżącą dokumenty pozwalają przyjąć, że wykazane zostało prawo zarządu do nieruchomości. Skarżąca twierdząc, że w dniu 5 grudnia 1990 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała w udokumentowanym zarządzie jej poprzednika prawnego tj. Kopalnię Węgla Kamiennego "B" w R., powołała się na decyzją kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w R. nr [...] z dnia [...] r. o uznaniu terenów będących w użytkowaniu KWK "B" jako oddanych w zarząd i ustaleniu ceny gruntów będących w zarządzie Kopalni Węgla Kamiennego "B" w R. oraz decyzję nr [...] z dnia [...] r. zmieniającą za zgodą stron ww. decyzję w części dotyczącej wysokości opłat, a także decyzję Urzędu Rejonowego w K. nr [...] z dnia [...] r. o kolejnej zmianie za zgodą stron decyzji nr [...] z dnia [...] r. Działka nr 1 wyszczególniona jest w załączniku nr 1 do decyzji nr [...] z dnia [...] r. Przedstawione decyzje mieszczą się w katalogu wymienionym w § 4 ust. 1 rozporządzenia, lecz ich treść nie potwierdza prawa zarządu na dzień 5 grudnia 1990 r. Sąd w sprawie niniejszej podziela i przyjmuje jako własny pogląd ugruntowany już w orzecznictwie sądów administracyjnych, zapoczątkowany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r., sygn. akt U 6/99, że dokument zawierający decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat może być uznany za podstawę stwierdzenia prawa zarządu (użytkowania), gdy jest wydany w nawiązaniu do powołanej w jego treści decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Sąd przychyla się do argumentacji organów administracji. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 (opub. w OTK 1999 r., Nr 7, poz. 159) i w wyroku z dnia 9 kwietnia 2002 r. sygn. akt U 10/00 (opub. w OTK 2001 r., Nr 3, poz. 55) wyraził pogląd, że decyzja o naliczeniu i aktualizacji opłat może być uznana za podstawę stwierdzenia istnienia prawa zarządu jedynie wyjątkowo, gdy była wydana w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Inne rozumienie przepisów rozporządzenia w powyższym zakresie oznaczałaby niezgodność rozporządzenia z delegacją ustawową zawartą w art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a tym samym z art. 92 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 570/07 (opub. w LEX nr 505282) zawarł stanowisko, że pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r., sygn. akt U 6/99, który dotyczył stwierdzenia prawa użytkowania nieruchomości na rzecz spółdzielni, należy odnieść jako prawidłowy także do warunków stwierdzenia prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych. To stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uważa za trafne. Zatem w przypadku wywodzenia prawa zarządu z decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania lub zarządu nieruchomości, należy ustalić, czy decyzje te wskazują jednoznacznie tytuł ich wnoszenia, tj. czy przywołują ustanowione mocą konkretnej decyzji administracyjnej prawo zarządu lub użytkowania. Dokument zawierający decyzję o naliczeniu opłat nie może być bowiem uznany za samoistną podstawę stwierdzenia prawa zarządu lub użytkowania. Zdaniem Sądu przedstawione przez skarżącą dokumenty o ustaleniu opłaty rocznej oraz o zmianie wysokości tej opłaty zostały przez organy administracji publicznej oceniony prawidłowo. W dokumentach tych nie ma wzmianki o istnieniu decyzji o przekazaniu objętej nią nieruchomości w zarząd, bądź o innym dokumencie będącym źródłem prawa zarządu ustanowionego na rzecz poprzednika prawnego skarżącej Spółki. Wobec tego – uwzględniając, że istnienia zarządu nie można domniemywać oraz mając na uwadze powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego – Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że decyzja o aktualizacji opłaty rocznej z tytułu zarządu świadczy jedynie o sprawowaniu faktycznego władztwa w odniesieniu do przedmiotowego gruntu. Faktyczne władztwo nad nieruchomością nie jest jednak wystarczającą przesłanką dla wydania decyzji na podstawie art. 200 ust. 1 u.g.n, skoro treść powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wskazuje na konieczność wykazania zarządu na podstawie konkretnego dokumentu wymienionego w rozporządzeniu (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1912/17, Lex nr 2465014; z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt I OSK 204/13, Lex nr 1569486). W konsekwencji decyzja o ustaleniu opłaty rocznej z tytułu zarządu (użytkowania) nie jest wystarczającym dowodem świadczącym o istnieniu prawa do nieruchomości, chociaż mieści się w katalogu dokumentów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 6 powołanego rozporządzenia. Sąd podziela również ocenę Kolegium, że protokół zdawczo-odbiorczy oraz orzeczenie Ministra Górnictwa z [...] r. zatwierdzające ww. protokół nie są dokumentami o których mowa w tym przepisie § 4 ust. 1 rozporządzenia. Wskazane dokumenty stanowią wyłączny dowód tego, że przedmiotowa nieruchomość stała się własnością Skarbu Państwa jako część składowa przedsiębiorstwa. W świetle wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 kpa zasad prowadzenia postępowania dowodowego wskazać należy, że decyzja o ustaleniu opłaty za zarząd (użytkowanie) dowodzi tego, że do uiszczenia takiej opłaty zobowiązano poprzednika prawnego skarżącej Spółki, ale nie pozwala na udowodnienie, czy i na jakiej podstawie prawnej prawo zarządu (użytkowania) do nieruchomości służyło poprzednikowi prawnemu strony skarżącej. Podkreślić należy, że stanowisko Sądu w sprawie niniejszej koresponduje z poglądem zawartym w uchwale NSA w składzie 7 sędziów z dnia 27 lutego 2017 r., I OPS 2/16 (opubl. ONSAiWSA z 2017 r. z. 4, poz. 59). Uchwała ta głosi, że "pozostawanie nieruchomości we władaniu przedsiębiorstwa (...) bez udokumentowanego prawa w sposób określony w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 22, poz. 99 ze zm.) oznacza, że nieruchomość ta należała w dniu 27 maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.)". Uchwała odnosi się zatem do postępowania komunalizacyjnego, nie zaś uwłaszczeniowego, w którym wydana została zaskarżona decyzja. Rozbieżności w orzecznictwie uzasadniające podjęcie uchwały dotyczyły sposobu dowodzenia przez (...) prawa zarządu w postępowaniu komunalizacyjnym. Uchwała nie rozważa skutków prawnych zakończenia postępowania komunalizacyjnego przez uwłaszczenie gminy, dla postępowania uwłaszczeniowego wszczętego na wniosek (...) . NSA stwierdza jednak w uzasadnieniu uchwały, że (...) nie nabyło z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntów posiadanych bez tytułu prawnego w dniu (...) grudnia 1990 r., o ile grunty te stały się z mocy prawa mieniem gminnym z dniem (...) maja 1990 r. Natomiast istnienie zarządu (...) w dniu (...)maja 1990 r. wykluczało komunalizację gruntu. NSA stwierdził również, że decyzja opłatowa nie dowodzi zarządu, a jedynie stanowi tzw. początek dowodu na piśmie. Decyzja opłatowa może umożliwić ustalenie prawa zarządu (...) w postępowaniu uwłaszczeniowym. Jednak (...) powinno przede wszystkim, nie posiadając udokumentowanego prawa zarządu, wystąpić z wnioskiem o uregulowanie stanu prawnego gruntu (art. 87 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 stycznia 2015 r., TK 116/14), zaś konsekwencją zaniechania było skomunalizowanie tego gruntu. NSA podkreślił ponadto, że nie było jakiejkolwiek regulacji prawnej przyznającej (...) prawo zarządu (z mocy prawa). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn.. akt I OSK 1777/18 oraz z dnia 19 czerwca 2020 r o sygn. akt I OSK 2182/19 podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko, że decyzja dotycząca wymierzenia opłaty z tytułu zarządu, w której brak jest jakiegokolwiek nawiązania do decyzji o ustanowieniu prawa zarządu, nie może być jedynym i wyłącznym dowodem w oparciu o który istnienie tego prawa zostanie udowodnione. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że prawo zarządu poprzednika prawnego skarżącej mogło powstać jedynie na podstawie decyzji. Tym samym, wobec niezłożenia przez skarżącą dokumentów, które w sposób jednoznaczny potwierdzałyby przysługiwanie jej poprzednikowi prawnemu istniejącemu w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu w stosunku do wskazanej na wstępie nieruchomości, prawidłowo w sprawie stwierdzono, że w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości na dzień 5 grudnia 1990 r. nie została spełniona omawiana przesłanka uwłaszczenia przewidziana w art. 200 ust. 1 u.g.n (poprzednio art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości). Z tych względów – zdaniem Sądu – nie doszło w sprawie do zarzucanego w skardze naruszenia art. 200 ust. 1 u.g.n. w związku z § 4 rozporządzenia, a zwłaszcza § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, gdyż odmowa stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu była zgodna z prawem. Sąd stwierdził też, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. ponieważ została wydana na podstawie należycie ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy, a motywy, którymi kierował się organ zostały zamieszczone w uzasadnieniu decyzji. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz 374, ze zm.), albowiem w związku intensyfikacją rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.