III SA/Gd 299/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 5 stycznia 2022 r., nr [...] w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu 24 czerwca 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Malborku wydał tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym , w którym wskazał m.in., że zobowiązana M. S. nie poddała dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. We wniosku o zastosowanie środka egzekucyjnego wskazano grzywnę w celu przymuszenia. Jednocześnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Malborku zwrócił się do Wojewody Pomorskiego o wszczęcie przeciwko M. S. administracyjnego postępowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego z dnia 24 czerwca 2021 r. nr [...]. dotyczącego obowiązku niepieniężnego, polegającego na poddaniu małoletniej A. D. ur. 12 marca 2019 r. obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw odrze, śwince i różyczce oraz Streptococcus pneumoniae. Postanowieniem z dnia 1 października 2021 r. Wojewoda Pomorski nałożył na M. S. grzywnę w celu przymuszenia w związku z niedopełnieniem obowiązku poddania małoletniej córki obowiązkowym szczepieniom ochronnym. M. S. wniosła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej w oparciu o w/w tytuł wykonawczy, w których podniosła brak wymagalności obowiązku, bowiem moment wymagalności dla szczepień wymienionych w tytule wykonawczym nie nadszedł z uwagi na wiek dziecka, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, bowiem w dniu wystawienia tytułu wykonawczego dziecko nie miało wykonanego badania kwalifikacyjnego oraz prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Postanowieniem z dnia 2 listopada 2021 r. Wojewoda Pomorski zawiesił postępowanie egzekucyjne. Pismem z tej samej daty zarzuty zostały przekazane Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Malborku do rozpatrzenia jako wierzycielowi. Postanowieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Malborku z dnia 19 listopada 2021 r. nr [...], zawierającym stanowisko wierzyciela , zarzuty wniesione przez zobowiązaną zostały uznane za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel podniósł, że podstawą prawną nałożenia obowiązku szczepień przeciw wybranym chorobom zakaźnym jest art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1845 ze zm.). Na podstawie delegacji zawartej w tej ustawie wydano rozporządzenie z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 753 ze zm.), określające terminy, w których należy rozpocząć i zakończyć szczepienie w celu przyjęcia pełnego cyklu szczepień. Wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego poprzedzone jest lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania szczepienia. W dokumentacji prowadzonego postępowania egzekucyjnego znajduje się dokument potwierdzający przeprowadzenie konsultacji lekarskiej w dniu 24 lutego 2021 r. , która kwalifikowała dziecko do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych i wskazywała na brak przeciwwskazań do szczepienia. Z dokumentu tego wynika, że zobowiązana nie wyraziła zgody na przeprowadzenie szczepień ochronnych. Wyjaśniono, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Malborku, jako wierzyciel, jest uprawniony do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku szczepień. Działając w tym charakterze organ wskazał Wojewodzie Pomorskiemu w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zastosowanie grzywny jako środka egzekucyjnego, natomiast wysokość grzywny ustalił Wojewoda Pomorski jako organ egzekucyjny. M. S. w zażaleniu na powyższe postanowienie wniosła o jego uchylenie, powtarzając argumentację zawartą w treści wniesionych zarzutów. Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2022 r. nr [...] Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Malborku z dnia 19 listopada 2021 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi wskazuje, że osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są zobowiązane do poddania się szczepieniom ochronnym. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej są wierzycielem tego obowiązku, zaś organem prowadzącym postępowanie egzekucyjne w stosunku do strony jest Wojewoda Pomorski. Zgodnie z art. 68 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. władze publiczne są zobowiązane do zwalczania chorób epidemicznych. Jednym z elementów realizacji tego zadania są szczepienia ochronne. Wykaz chorób zakaźnych, przeciwko którym istnieje ustawowy obowiązek szczepienia, został określony przez Ministra Zdrowia w rozporządzeniu z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 17 ust. 10 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Sposób oraz forma realizacji szczepień określona została w art. 17 ust. 11 ustawy, który wskazuje, że Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 oraz art. 19 ust. 10 oraz zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia, w terminie do dnia 31 marca roku poprzedzającego realizację tego programu. Z powyższego wynika, że obowiązek respektowania zapisów zawartych w Programie Szczepień Ochronnych ma swoje umocowanie w akcie prawnym w randze ustawy. Ramy czasowe, określone w Programie Szczepień Ochronnych do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych (0-19 lat), nie oznaczają dowolności w wyborze terminu wykonania szczepienia. Ściśle wyznaczone terminy szczepień przeciwko konkretnym chorobom zakaźnym oraz dokładnie określone interwały czasowe pomiędzy poszczególnymi szczepieniami zostały wyznaczone w oparciu o szeroko rozumianą aktualną wiedzę medyczną w tym zakresie, tak więc samodzielne przesuwanie terminów szczepień, czy też ich kumulowanie według własnego uznania nie jest możliwe. Program Szczepień Ochronnych precyzuje, jakie szczepienia i w jakim okresie życia mają być wykonane, tym samym wskazując termin, w którym opiekun jest zobowiązany do umożliwienia zaszczepienia dziecka. Obowiązek wykonania szczepienia ochronnego staje się zatem wymagalny, jeżeli szczepienie nie zostało wykonane w terminie określonym w Programie Szczepień Ochronnych. W przypadku dziecka M. S. lekarz nie wydał skierowania na konsultację specjalistyczną, zaś w dokumentacji widnieje zapis o braku przeciwwskazań do szczepień, jednakże matka dziecka nie wyraziła zgody na ich wykonanie. Organ podkreślił, że jedynym dokumentem, dającym możliwość odroczenia szczepień ochronnych jest zaświadczenie lekarskie o przeciwskazaniach do szczepień, w których zawarta byłaby informacja, jakiego szczepienia dotyczy i do kiedy odroczono szczepienie, którego strona nie przedłożyła. Organ wskazał, że pozostałe wniesione przez zobowiązaną zarzuty nie mieszczą się w katalogu przewidzianych zarzutów , w związku z czym organ nie jest zobligowany do ustosunkowania się do ich treści. M. S. wniosła skargę na wyżej opisane postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając: 1. naruszenie art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez niezbadanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej tytułu wykonawczego; 2. naruszenie art. 29 § 2 w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez niewydanie postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji, mimo że tytuł wykonawczy nie podlegał egzekucji administracyjnej; 3. naruszenie art. 119 § 1 u.p.e.a. poprzez nieistnienie obowiązku w dniu wydania postanowienia; 4. naruszenie art. 33 pkt 9 u.p.e.a. – prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 5. naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia; 6. naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a.; 7. dotknięcie postanowienia wadą nieważności w postaci niewykonalności obowiązku w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji. Zdaniem skarżącej rzekomy obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym, na który powołały się organy w toku postępowania, w istocie w ogóle nie istnieje. Z przepisów prawa nie wynika obowiązek, który mógłby być egzekwowany w drodze egzekucji administracyjnej. Nikt nie może bowiem być zmuszony do poddania się określonemu leczeniu czy innym świadczeniom zdrowotnym. Nawet niewielkie ryzyko wystąpienia jakichkolwiek problemów zdrowotnych po poddaniu się szczepieniu uzasadnia prawo do odmowy poddania się takiej czynności. Skarżąca zakwestionowała też właściwość Państwowej Inspekcji Sanitarnej do działania w tej sprawie. W ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi nie przyznano Państwowej Inspekcji Sanitarnej uprawnienia do prowadzenia postępowania w przedmiocie obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym. Przywołała w tym zakresie wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 745/12. Skarżąca wskazała, że rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych określa rodzaj i zakres szczepień ochronnych. Dla szczepień wskazanych w tytule wykonawczym rozporządzenie wyznacza terminy określone wiekiem dziecka, np. obowiązek szczepienia przeciw błonicy obejmuje dzieci i młodzież od 7. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia. W dniu wydania postanowienia dziecko skarżącej miało 2 lata, zatem nie przekraczało przedziału wiekowego dla żadnego ze szczepień i nie ma podstawy do twierdzenia, że termin wykonania obowiązku upłynął i stał się wymagalny. W ocenie skarżącej komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego nie jest źródłem prawa obowiązującego w Polsce, bowiem nie mieści się w katalogu źródeł prawa wymienionych w art. 87 Konstytucji RP. Obowiązek musi wynikać z przepisów prawa, a nie z dokumentów wychodzących poza ten zakres. Komunikaty Głównego Inspektora Sanitarnego ze swej istoty wiążą jedynie jednostki mu podległe, nie zaś poszczególne osoby. Informacje zawarte w komunikacie mogą być jedynie traktowane jako wskazówki techniczne dotyczące wykonywania szczepień ochronnych, ale nie mogą stanowić określenia obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Skarżąca podniosła, że spełnienie obowiązku określonego tytułem wykonawczym jest niemożliwe, bowiem przeprowadzenie szczepienia bez wykonania badania byłoby sprzeczne z prawem. Tymczasem w dniu wystawienia tytułu wykonawczego i w dniu wydania postanowienia jej dziecko nie miało ważnego badania kwalifikacyjnego. Organ wydający postanowienie nie miał podstaw do twierdzenia, że obowiązek jest wymagalny, ponieważ nie przedstawił zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do wykonania szczepienia. Brak takiego zaświadczenia nie może przesądzać automatycznie o braku takich przeciwwskazań. To, że w aktach sprawy nie znajduje się takie zaświadczenie nie znaczy, że stan zdrowia dziecka był odpowiedni do wykonania szczepienia. Stan taki może potwierdzić tylko badanie kwalifikacyjne, wykonane przez uprawnionego lekarza. Brak dostarczenia przez stronę jednego z dowodów nie może być przesłanką do wyciągnięcia wniosków co do stanu faktycznego. W ocenie skarżącej żaden przepis nie stwierdza nierozerwalności badania kwalifikacyjnego oraz podania szczepionki, a art. 17 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w oddzielnych ustępach opisuje zasady przeprowadzania badania kwalifikacyjnego, a w oddzielnych przepisach opisuje zasady szczepień ochronnych. Zdaniem skarżącej badanie kwalifikacyjne może być wykonane przez innego lekarza, niż wykonującego szczepienie i nie zostało ono określone jako obowiązkowe, w przeciwieństwie do szczepienia. Ten fakt świadczy o tym, że nie można uznać tych dwóch procedur medycznych jako nierozerwalnych. Skarżąca podniosła, że postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania szczepienia wydane przez Wojewodę Pomorskiego nie spełnia wymagań art. 124 § 2 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. , bowiem nie zawiera ono uzasadnienie faktycznego i prawnego. Organ nie wyjaśnił, dlaczego dokonał wyboru konkretnego środka egzekucyjnego ani wysokości wymierzonej grzywny, w szczególności nie wyjaśnił czym się kierował , nakładając grzywnę w takiej , a nie innej wysokości oraz czy wziął pod uwagę sytuację majątkową zobowiązanej. Organ wydający postanowienie nie powiadomił nadto skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i przedstawionych stanowisk oraz o możliwości zgłoszenia żądań i wniosków (art. 10 § 1 k.p.a.). Skarżąca posiada ważne dla sprawy materiały przedstawiające badania medyczne i publikacje dotyczące możliwej szkodliwości szczepień ochronnych. Na skutek zaniechania organu została pozbawiona prawa do złożenia jakichkolwiek wyjaśnień i dowodów, jak również do zapoznania się z już zgromadzonym materiałem dowodowym. Ponadto, zaskarżone postanowienie nie spełnia wymagań art. 124 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ nie podał, jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich dowodach się oparł oraz jakie dowody odrzucił i dlaczego, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że wierzyciel wezwał zobowiązaną do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w uprzednio doręczonym upomnieniu. Organ nie wskazał, na jakiej podstawie stwierdził, że zobowiązana może wykonać obowiązek, czy stan zdrowia dziecka pozwala na wykonanie szczepienia oraz czy brał pod uwagę przyczyny, dla jakich to szczepienie nie zostało wcześniej wykonane. W odpowiedzi na skargę Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wskazane kryterium kontroli Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu skarżąca M. S. uczyniła postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 5 stycznia 2022 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Postępowanie egzekucyjne obowiązków wynikających z norm prawa administracyjnego reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.) - dalej jako: "u.p.e.a". Ustawa ta była wielokrotnie zmieniana. W dniu wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego – 24 czerwca 2021 r. – obowiązywał przepis art. 26 § 1 u.p.e.a. stanowiący, że postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Zgodnie z art. 26 § 3a pkt 1 u.p.e.a. , wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje z chwilą doręczenia wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej i tytułu wykonawczego organowi egzekucyjnemu, jeżeli wierzyciel nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym. Zgodnie natomiast z treścią art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Brzmienie w/w przepisów wynika m.in. z ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2019 r. , poz.1553) , jak i ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2070). Ustawa ta zmieniła nie tylko ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , ale i wskazaną powyżej ustawę z dnia 4 lipca 2019 r. Co do zasady zmiany weszły w życie w dniu 20 lutego 2021 r. Doręczenie wniosku wierzyciela - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Malborku o wszczęcie egzekucji administracyjnej i tytułu wykonawczego organowi egzekucyjnemu, którym w niniejszej sprawie jest Wojewoda Pomorski, nastąpiło pod rządami u.p.e.a. w brzmieniu zmienionym od dnia 20 lutego 2021 r., wobec czego zastosowanie mają przepisy obowiązujące od tej daty. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. , zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art.33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. W w/w przepisie, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji, brak jest postanowień o możliwości zgłoszenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczącego niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Zarzut dotyczący niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny możliwy był do podniesienia wobec wierzyciela do dnia 29 lipca 2020 r. włącznie (Dz.U. z 2019 r., poz.1438), bowiem wówczas obowiązywał art. 33 § 1 u.p.e.a. o następującej treści: Podstawą zarzutu może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W tej sytuacji organy obu instancji nie musiały się do tych zarzutów odnosić merytorycznie, a odniesienie się przez nie do kwestii poruszonych w powyższych zarzutach miało charakter jedynie informacyjny. Mając na uwadze katalog określony w art. 33 § 2 u.p.e.a. jak i treść pisma skarżącej z dnia 21 października 2021 r. , w którym zgłosiła ona zarzuty uznać należało, że skarżąca mogła podnieść skutecznie jedynie wskazany przez nią w wyżej wymienionym piśmie zarzut braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny, niż określona w art. 33 § 2 pkt 6 lit. a i b u.p.e.a. W ocenie Sądu zarzut braku wymagalności obowiązku szczepień ochronnych z uwagi na to, że komunikat dotyczący Programu Szczepień Ochronnych wydawany przez Głównego Inspektora Sanitarnego nie mieści się w katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego i brak jest w dokumentacji medycznej zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym dziecka, na podstawie którego lekarz by stwierdził, że obowiązek szczepień ochronnych u małoletniej córki skarżącej jest wymagalny, należy przyporządkować do art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a., a mianowicie jako brak wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż określone w lit. a) i b) wymienionego artykułu. Sąd podziela stanowisko organów administracji, że obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu wynika z mocy prawa. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi ( tj. Dz.U. z 2020 r., poz.1845 ze zm.), osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć, zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy, jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. Przy czym - w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletniego lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 ustawy). Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym jest obowiązkiem wynikającym z ustawy i jest on bezpośrednio wykonalny. Uchybienie temu obowiązkowi powoduje konieczność jego wyegzekwowania. Realizację wyrażonego w przytoczonych przepisach obowiązku konkretyzują przepisy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi ( dalej jako "ustawa"), zamieszczone w rozdziale IV – poświęconym szczepieniom ochronnym. W myśl art. 17 ust. 1 ustawy osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 ustawy wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem (art. 17 ust. 3 ustawy). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 ustawy). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy). W świetle zatem powołanych przepisów wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Z art. 17 ust. 3 i 4 ustawy wynika, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne, przy czym wskazanych przepisów nie można interpretować w ten sposób, że badanie kwalifikacyjne , w tym jego wyniki, dotyczące ewentualnych przeciwwskazań, jest przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. W myśl art. 17 ust. 10 ustawy minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia: wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych (pkt 1), osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby (pkt 2). Zgodnie z treścią art. 17 ust. 11 ustawy Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 i art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu. W rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2021 r. ( tj. Dz.U. z 2018 r., poz.753 ze zm.) w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych określono wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem, kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym, jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia. Natomiast szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą szczepionki przeciwko chorobom zakaźnym został określony w ogłaszanym co roku komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Komunikat ten jest wydawany w oparciu o art. 17 ust. 11 ustawy. Z wymienionych wyżej przepisów można wyinterpretować normę prawną, która ustanawia prawną powinność poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, tzn. określa wszystkie istotne cechy danego obowiązku, tj. podmiot, na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności, w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres. Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisów ustawowych. Jak zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 kwietnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 32/11 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl), wykonanie tego obowiązku z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną przepisami ustawy z 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń. Oznacza to, że wynikający z przepisów prawa obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu jest bezpośrednio wykonalny. Jego niedochowanie aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie przymusowe dochodzenie poddania dziecka szczepieniu ochronnemu. Należy zaznaczyć, że przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji Komentarz wydanie IX 2021 r. – Komentarz do art. 33 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie obowiązek poddania córki skarżącej szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym wynika z mocy przepisów ustawowych, zaś szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą został określony w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Program ten na kolejny rok ustalany jest przez centralny organ administracji państwowej na podstawie przepisu ustawy i zawiera szczegółowe wskazania dotyczące wykonywania szczepień dostatecznie precyzyjnie określone w przepisie upoważniającym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2018 r., II OSK 934/16 oraz z 25 kwietnia 2018 r., II OSK 2434/17, CBOSA). Wbrew argumentacji skargi nie można zatem uznać, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym wynika z norm znajdujących się poza konstytucyjnym katalogiem źródeł prawa. Obowiązek poddania dziecka skarżącej szczepieniom wymienionym w tytule wykonawczym jest obowiązkiem wynikającym z ustawy. Nie zmienia tej oceny fakt, że Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu Program Szczepień Ochronnych na dany rok. W komunikacie tym, wydanym na podstawie art. 17 ust. 11 ustawy, zawarte są specjalistyczne informacje z zakresu medycyny dotyczące technicznych kwestii wykonania obowiązku szczepienia, nie można zaś z niego wywieść dodatkowych norm, niż te wynikające z ustawy i rozporządzenia (tak: NSA w wyroku z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 1312/13, CBOSA). Zarówno Program Szczepień Ochronnych na rok 2020 , jak i na rok 2021 przewidywał, że szczepienie przeciw odrze, śwince, różyczce ( pierwsza dawka szczepienia podstawowego) oraz Streptococcus pneumoniae ( III dawka szczepienia podstawowego) odbywa się w 13- 15 miesiącu życia dziecka ( Dziennik Urzędowy Ministra Zdrowia z dnia 16 października 2019 r. poz.87 oraz z dnia 22 grudnia 2022 r. , poz.117). W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że A. D., urodzona w dniu 12 marca 2019 r., czyli mająca w czasie wystawienia tytułu wykonawczego ponad 2 lata, nie została zaszczepiona przeciwko żadnej z czterech chorób zakaźnych wymienionych w tytule wykonawczym, mimo że upłynęły już terminy podania poszczególnych dawek szczepionek określone w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego. W sytuacji, gdy wymagane terminy zaszczepienia już upłynęły, a małoletnia nie została zaszczepiona przeciwko żadnej chorobie zakaźnej, obowiązek poddania się szczepieniom stał się wymagalny. O braku wymagalności wymienionego obowiązku nie może świadczyć okoliczność, że brak jest w dokumentacji medycznej zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym dziecka, na podstawie którego lekarz by stwierdził, że obowiązek szczepień ochronnych u małoletniej jest wymagalny. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie przychodzi na umówione terminy szczepień, zaś po stawieniu się dnia 24 lutego 2021 r. na szczepienie z dzieckiem i po zakwalifikowaniu przez lekarza odmówiła podania szczepionki. Podczas badania przeprowadzonego w dniu 24 lutego 2021 r. nie stwierdzono przeciwwskazań do szczepienia. Skarżąca nie przedłożyła zaświadczenia lekarskiego o przeciwwskazaniach medycznych do wykonania szczepień obowiązkowych u dziecka. Z akt sprawy nie wynika, aby podejmowała jakiekolwiek działania w kierunku stwierdzenia istnienia przeciwskazań medycznych do zaszczepienia. W ocenie Sądu powyższe zachowanie skarżącej świadczy w istocie o braku zamiaru zaszczepienia dziecka. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjęty jest pogląd, że poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu, o którym mowa w art. 17 ust. 2 ustawy, jest elementem obowiązku szczepienia ochronnego. Tylko w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie. Wykonanie tego obowiązku obciąża zobowiązanego lub osobę odpowiedzialną za wykonanie obowiązku przez zobowiązanego. Niepoddanie się badaniu kwalifikacyjnemu jest równoznaczne z niewykonaniem obowiązku poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2019 r., II OSK 3322/17 i II OSK 43/18; z 18 stycznia 2022 r., II OSK 459/19, CBOSA). Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach. Dodać należy, że Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie aprobuje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2020 r. (sygn. akt VII SA/Wa 262/20; CBOSA), w którym wskazano, że ustawowy obowiązek szczepień ochronnych oznacza niedopuszczalność korzystania z prawa do odmowy wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych z odwołaniem się do art. 16 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 849 ze zm.). Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, art. 16 tej ustawy znajduje zastosowanie, jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią inaczej (art. 15). Taką zaś odrębną ustawą jest m. in. ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, która przewiduje obowiązek poddawania się szczepieniom ochronnym. Ustawa ta nie przewiduje prawa pacjenta do odmowy wyrażenia zgody na szczepienie ochronne. Przeciwnie - statuuje ogólny obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym. Jedynie w sytuacji wskazań lekarskich, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy). Oznacza to, że ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. stanowi lex specialis w zakresie możliwości odmowy poddania się szczepieniu ochronnemu w stosunku do ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (zob. w tej materii m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 kwietnia 2014 r.; sygn. akt II OSK 338/13 oraz z dnia 4 lutego 2015 r.; sygn. akt II OSK 1509/13; CBOSA). Należy zaznaczyć, że obowiązujące przepisy prawa nakładają na rodziców dzieci obowiązek poddania dzieci badaniu kwalifikacyjnemu oraz szczepieniu ochronnemu. Skarżąca, jako matka małoletniej A. D., nie wywiązała się z tego obowiązku i jednocześnie nie przedstawiła żadnych dokumentów wskazujących na istnienie lekarskich przeciwwskazań stwierdzających konieczność odroczenia szczepień córki ze względu na jej stan zdrowia. Wskutek tego córka skarżącej nie została zaszczepiona przeciwko żadnej z chorób wymienionych w tytule wykonawczym nr 4/2021 w określonych tam dawkach. Wobec powyższego uznać należało, że postanowienia organów obu instancji nie naruszają prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a. oraz art. 29 § 2 w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a., dotyczące niezbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz niewydania postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji , mimo że tytuł egzekucyjny nie podlegał egzekucji administracyjnej, są całkowicie chybione. Podkreślić należy, że przedmiotem zaskarżonych skargą postanowień jest stanowisko wierzyciela wobec zgłoszonych zarzutów, nie zaś działania organu egzekucyjnego. Wyjaśnić trzeba, że w obecnym stanie prawnym dopuszczalność egzekucji administracyjnej, czy też kwestię podlegania obowiązkowi egzekucji administracyjnej kontroluje organ egzekucyjny, a nie wierzyciel, który tytuł egzekucyjny wystawia (art. 29 § 2 zdanie wstępne u.p.e.a.). W rozpoznawanej sprawie organem egzekucyjnym jest Wojewoda Pomorski, a jego działania nie mogą być kontrolowane przez Sąd w niniejszej sprawie. Chybiony jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 119 § 1 u.p.e.a., albowiem przepis ten dotyczy przesłanek nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Grzywnę taką na skarżącą nałożył organ egzekucyjny – Wojewoda Pomorski - postanowieniem z dnia 1 października 2021 r., podczas gdy przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem nie było zastosowanie tego rodzaju środka egzekucyjnego, lecz zasadność zarzutów do prowadzonej egzekucji administracyjnej. Na powyższe postanowienie Wojewody Pomorskiego skarżącej przysługiwało prawo wniesienia zażalenia do Ministra Zdrowia. W tym stanie rzeczy merytoryczne odniesienie się do tego zarzutu skargi przez Sąd stanowiłoby wykroczenie poza przedmiot niniejszej sprawy. Organy nie naruszyły też art. 33 pkt 9 u.p.e.a., bowiem nie można naruszyć przepisu, który nie istnieje. Naruszenie powyższego przepisu skarżąca upatruje w prowadzeniu egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Wyjaśnić należy, że zarzut taki przewidziany był w art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. Punkt 9 art. 33 § 1 u.p.e.a. z dniem 30 lipca 2020 r. został jednak wyeliminowany z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na mocy ustawy zmieniającej. Sąd w niniejszej sprawie nie ma kompetencji do oceny , czy postępowanie egzekucyjne prowadzone jest przez właściwy organ egzekucyjny. Skarżąca podniosła też zarzut naruszenia przez organy art. 10 § 1 k.p.a. wskazując, że na skutek nieprawidłowego działania organów została pozbawiona możliwości przedstawienia badań medycznych i publikacji dotyczących możliwej szkodliwości szczepień ochronnych. Stanowisko skarżącej – w kontekście jedynego zarzutu, który mógł być rozpatrywany przez organy merytorycznie - braku wymagalności obowiązku szczepień ochronnych (Program Szczepień Ochronnych nie mieszczący się w katalogu źródeł prawa oraz brak zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym) jest chybione, bowiem możliwość przedstawienia wskazanych przez skarżącą dokumentów nie mogłaby w żaden sposób wpłynąć na treść stanowiska wierzyciela. Wskazać też należy, że w tytule wykonawczym , doręczonym skarżącej widnieje pouczenie, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej winien określać istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. O ile skarżąca dysponowała jakimiś dokumentami na poparcie swoich zarzutów , powinna je przedstawić organom zgodnie z powyższym pouczeniem. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., które znajdują zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji na mocy art. 18 u.p.e.a. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny oraz Państwowy Inspektor Sanitarny w Malborku w sposób wyczerpujący i prawidłowy wyjaśniły stan faktyczny oraz odniosły się do zarzutów skarżącej. Zauważyć należy, że postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w przedmiocie wniesionych zarzutów wydawane jest w celu odniesienia się do tychże zarzutów, na podstawie znajdujących się w aktach dokumentów i ewentualnie innych dowodów zaoferowanych przez stronę. Podobnie rzecz się ma przy rozpatrywaniu zażalenia na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela. W obu przypadkach ustalony stan faktyczny sprawy znajduje oparcie w dokumentach znajdujących się w aktach administracyjnych. Odnosząc się do zarzutów i argumentacji zawartych w uzasadnieniu skargi, dotyczących postanowienia Wojewody Pomorskiego o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania szczepienia stwierdzić należy, że skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika nie zauważa, że wniosła skargę nie na postanowienie organu egzekucyjnego - Wojewody Pomorskiego, a na postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. To nie ten ostatni organ, na którego postanowienie skarga została wniesiona , nałożył na skarżącą grzywnę, lecz Wojewoda Pomorski. Z tego względu zarzuty skargi , dotyczące wadliwości uzasadnienia postanowienia Wojewody Pomorskiego poprzez brak wyjaśnienia przyczyn wyboru konkretnego środka egzekucyjnego i wysokości wymierzonej grzywny nie poddają się kontroli Sądu, dokonywanej w niniejszej sprawie. Postanowienie Wojewody Pomorskiego o nałożeniu grzywny nie podlega bowiem kontroli sądowej w ramach skargi wniesionej na postanowienie innego organu i wydanego w innym przedmiocie. Kolejnym zarzutem skargi była niewykonalność obowiązku szczepień ze względu na brak przeprowadzenia wobec dziecka skarżącej badań kwalifikacyjnych, poprzedzających te szczepienia i - co za tym idzie - nieważność postanowienia w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Przepis art. 126 k.p.a. stanowi natomiast, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Zauważyć wobec powyższego należy, że postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Malborku z dnia 19 listopada 2021 r. , na co już wcześniej wskazywano, jest postanowieniem przedstawiającym stanowisko wierzyciela wobec zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Trudno zatem mówić o niewykonalności lub wykonalności tego postanowienia, bowiem zawiera ono jedynie odniesienie się do argumentacji przedstawionej przez osobę wnoszącą zarzuty. Przypomnieć też trzeba, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym mógł być podniesiony jedynie do dnia 29 lipca 2020 r. Tym niemniej stwierdzenia wymaga, że w niniejszej sprawie w dalszym ciągu możliwe jest dokonanie badania kwalifikacyjnego córki skarżącej i poddanie jej obowiązkowym szczepieniom. Nie może być zatem mowy o niewykonalności obowiązku, która może dotyczyć jedynie trwałej niemożliwości zrealizowania powinnego zachowania. W tej sytuacji powyższego zarzutu skargi nie można było uwzględnić. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że wniesiona skarga jest bezzasadna i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Wyrok został wydany przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.