I SA/Wa 1876/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydenta Miasta G. – wykonującego zadania starosty, Gminy Miasta G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta G. – wykonującego zadania starosty i Gminy Miasta G. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Prezydent Miasta G. reprezentujący Gminę G. oraz wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją Minister Budownictwa uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] w części dotyczącej przyznania odszkodowania i w tym zakresie orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] października 1979 r. nr [...], a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego w G. z dnia [...] czerwca 2007 r. Wraz z wniesioną skargą strona skarżąca wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części stwierdzającej nieważność postępowania w zakresie ustalonego odszkodowania. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że pozostawienie w obrocie prawnym decyzji jako wykonalnych do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd niniejszej skargi może spowodować wyrządzenie znacznej szkody w majątku podmiotów reprezentowanych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływana dalej jako p.p.s.a.) po przekazaniu skargi przez organ sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić również należy, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że złożony przez niego wniosek jest zasadny w kontekście przedstawionych wyżej przesłanek i że ewentualna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki dotyczą jego osoby. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji obejmuje swoimi zakresem tylko te decyzje, które mogą być wykonane, a więc takie akty administracyjne, które są źródłem egzekwowalnych praw i obowiązków. Do tego typu aktów należy zaliczyć decyzję o stwierdzeniu nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego w części dotyczącej odszkodowania. Decyzja ta powoduje bowiem po stronie wywłaszczonego obowiązek zwrotu wypłaconego odszkodowania w wysokości zwaloryzowanej (art. 132 ust. 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. ). Co do zasady zatem wniosek jest więc uprawniony. Jednak wskazane we wniosku przez skarżącego jako źródło szkody – obowiązek ustalenia przez organ ponownie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia, nie może być uznany za źródło potencjalnej szkody. Ustalenie odszkodowania jest wyrazem realizacji konstytucyjnej zasady wyrażonej w art. 21 ust. 2 Ustawy Zasadniczej, która stanowi że wywłaszczenia można dokonać tylko za słusznym odszkodowaniem. Skoro w wyniku decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r. stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] października 1979 r. tylko w części dotyczącej ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] oznaczonej, a odmówiono stwierdzenia nieważności w części dotyczącej wywłaszczenia, to oznacza to, że w obrocie prawnym istnieje decyzja wywłaszczeniowa nieustalająca odszkodowania. Obecnie zatem konieczne jest ustalenie odszkodowania i zdaniem Sądu czynność ta nie może być uznana za źródło potencjalnej szkody dla podmiotu publicznoprawnego zobowiązanego do wypłaty odszkodowania tj. Skarbu Państwa. Z realizacji konstytucyjnej zasady prawa do odszkodowania nie można bowiem czynić źródła szkody, zwłaszcza że odszkodowanie wypłaca podmiot publicznoprawny. Takie rozumienie art. 61 p.p.s.a. i instytucji ochrony tymczasowej wypacza jej sens. Dlatego też wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie znajduje oparcia w art. 61 p.p.s.a., ponieważ nie została wykazana potencjalna szkoda grożąca wykonaniem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.