II SA/Łd 191/22

SENTENCJA Dnia 11 stycznia 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Asesor WSA Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 5 stycznia 2022 roku nr 5/2022 znak: GPB-III.7721.333.2021 BD w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Tomaszowskiego z dnia 5 listopada 2021 roku nr WAB.6743.1602.2021; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz strony skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. UZASADNIENIE II SA/Łd 191/22 U Z A S A D N I E N I E W dniu 22.10.2021 r. M.B., działający w imieniu inwestora E. sp. z o.o. z siedzibą w W., dokonał zgłoszenia zamiaru budowy przyłącza elektroenergetycznego farmy fotowoltaicznej na działce nr [...] w gminie R. i ułożenia w wykopie przewodów stanowiących jeden obwód zgodnie ze szczegółową dokumentacją techniczną. Starosta Tomaszowski, decyzją z dnia 05.11.2021 r., znak WAB.6743.1602.2021, wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia dotyczącego zamiaru realizacji przedmiotowej inwestycji. Biorąc pod uwagę art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego organ I instancji uznał, że na wykonanie przedmiotowych robót należy uzyskać pozwolenie na budowę. Starosta Tomaszowski, uzasadniając sprzeciw, po przeanalizowaniu dokumentacji projektowej, dołączonej do zgłoszenia, w tym warunków przyłączenia nr [...], określonych przez P. S.A. dla zakładu wytwarzania energii do sieci dystrybucyjnej, o napięciu znamionowym 15 kV, przytaczając definicję przyłącza zawartą w § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U. z 2007 r., poz. 623 z późn.zm.), który stanowi, że pod pojęciem przyłącza należy rozumieć odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, stwierdził, że przyłącze w przypadku tej inwestycji, stanowią zaciski prądowe łącznika napowietrznego SN na słupie usytuowanym przy miejscu przyłączenia w linii 15 kV "R. – R1.", które są jednocześnie miejscem rozgraniczenia własności sieci dystrybucyjnej P. S.A. i instalacji podmiotu przyłączanego. Starosta Tomaszowski uznał, że dalsza część instalacji za zaciskami prądowymi, o których mowa wyżej, stanowi instalację podmiotu przyłączanego, której budowa wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Od przedmiotowej decyzji w ustawowym terminie wniósł odwołanie pełnomocnik inwestora, który zarzucił zaskarżonej decyzji niewłaściwe zastosowanie § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, który zawiera definicję przyłącza elektroenergetycznego, w dalszej części odwołania uzasadniając prezentowane stanowisko. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Łódzki, decyzją z dnia 5 stycznia 2022 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 23 lit. a Prawa budowlanego budowa przyłącza elektroenergetycznego zwolniona jest z uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 30 ust. 2a pkt 4 Prawa budowlanego do zgłoszenia budowy przyłączy elektroenergetycznych należy dołączyć również projekt zagospodarowania działki lub terenu wraz z opisem technicznym instalacji, wykonany przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane. Art. 29a ust. 2 Prawa budowlanego wskazuje wprost na ścisły związek budowy przyłączy elektroenergetycznych z przepisami prawa energetycznego. Zasadnym jest zatem rozpoznanie sprawy w oparciu o określoną w tych przepisach definicję przyłącza energetycznego, które w Prawie budowlanym nie zostało zdefiniowane. Zgodnie z § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. z 2007 r. nr 93 poz. 623 ze zm.) poprzez przyłącze należy rozumieć odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Stosownie do art. 7a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 755) należy uznać, że przyłącze jest przyłączane do urządzenia, instalacji lub sieci podmiotów ubiegających się o przyłącze. Uwzględniając powołane przepisy Prawa energetycznego oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, przyłącze kończy się złączem wraz z zabezpieczeniami i wyłącznikiem głównym. Przyłącze nie obejmuje natomiast urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Określone przez przedsiębiorstwo energetyczne P. S.A. warunki przyłączenia nr [...] z dnia 10.11.2020 r. dla przedmiotowej inwestycji stanowią w pkt 2, że miejscem dostarczenia energii elektrycznej, stanowiącym jednocześnie miejsce rozgraniczenia własności sieci dystrybucyjnej P. S.A. i instalacji podmiotu przyłączanego są zaciski prądowe łącznika napowietrznego SN na słupie usytuowanym przy miejscu przyłączenia w linii 15 kV P. S.A. Oddział Ł. "R. – R." w kierunku instalacji podmiotu przyłączanego. Na podstawie ww. warunków oraz załączonego do zgłoszenia projektu należy stwierdzić, iż przyłączem będzie projektowany odcinek linii napowietrznej 15 kV, o którym mowa w pkt 5 warunków przyłączenia, będący odcinkiem około 10 m linii 15 kV od istniejącej linii do projektowanego słupa z rozłącznikiem. Z uwagi na to, iż miejsce dostarczenia energii elektrycznej stanowią zaciski prądowe łącznika napowietrznego SN na słupie usytuowanym przy miejscu przyłączenia w linii 15 kV, oraz ze względu na fakt, iż słup ten stanowi miejsce rozgraniczenia własności sieci dystrybucyjnej przedsiębiorstwa energetycznego i instalacji podmiotu przyłączanego, projektowana linia kablowa SN nie jest przyłączem, lecz osobną instalacją odbiorczą - wewnętrzną linią zasilającą/ instalacją elektroenergetyczną, którą Prawo energetyczne określa jako instalację lub sieć podmiotu ubiegającego się o przyłącze. Zaciski prądowe, które Starosta Tomaszowski uznał za przyłącze, są w istocie częścią przyłącza, elementem kończącym przyłącze. Przyłącze to będzie budowane przez P. S.A. w celu dostarczenia i odbioru energii elektrycznej z farmy fotowoltaicznej. Zatem, na zaciskach prądowych kończy się przyłącze łączące sieć energetyczną P. S.A. z instalacją podmiotu E. sp. z o.o., jaką jest wewnętrzna linia zasilająca, prowadząca do rozdzielnicy Sn/nn w stacji transformatorowej na działce nr [...] (rys. nr 1 w "projekcie zgłoszenia robót budowlanych"). Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, Wojewoda Łódzki uznał, że budowa wewnętrznej linii zasilającej/ instalacji elektroenergetycznej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Zatem, przed realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego wymagane jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. Po ustaleniu powyższego organ odwoławczy stwierdził, że należało utrzymać sprzeciw wobec przedmiotowego zgłoszenia. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. Sp. z o.o. w W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, podniosła zarzut naruszenia: 1. art. 29 ust. 1 pkt 23a ustawy Prawo budowlane w zw. z § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego polegający na błędnym uznaniu, że planowana inwestycja nie stanowi przyłącza elektroenergetycznego; 2. art. 6 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia podstawy prawnej wydanej decyzji; 3. art. 138 par. 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty Tomaszowskiego z dnia 5 listopada 2021 r. w sytuacji, w której decyzja ta była wadliwa i istniały przesłanki do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem Skarżącej. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23a ustawy prawo budowlane nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, budowa przyłączy elektroenergetycznych. Zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest określenie, czy planowana przez Skarżącą inwestycja stanowi przyłącze. Z uwagi na brak definicji przyłącza w prawie budowlany, sięgnąć należy do przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego. Zgodnie z § 2 pkt 15 rozporządzenia przyłącze to odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, dostosowany do mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. W uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt III CZP 105/05,, określono status prawny tzw. przyłączy, czyli urządzeń służących do przyłączania do sieci instalacji wewnętrznych, będących przed przyłączeniem własnością np. producentów energii czy odbiorców finalnych. Wskazano tam, że przyłącze spaja dwie odrębne całości prawne — instalację należącą do sieci, czyli instalację zewnętrzną, oraz instalację wewnętrzną. Granica między obiema tymi instalacjami jest zarazem granicą własności urządzeń. Przyłącze jest z kolei elementem łączącym te dwie odrębne całości, silnie związanym fizycznie i funkcjonalnie z instalacją zarówno zewnętrzną, jak i wewnętrzną. Przyłącze stanowi zatem element pośredni łączący sieć energetyczną, z odpowiednią instalacją wewnętrzną w obiekcie budowlanym (vide: A. Gliniecki [w:] A. Despot-Mładanowicz, Z. Kostka, A. Ostrowska, W. Piątek, A. Gliniecki, Prawo budowlane. Komentarz wyd. III, Warszawa 2016, art. 29(a).). Definicja sieci znajduje się w art. 3 pkt 11 ustawy Prawo energetyczne, zgodnie z którą sieć to instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. W okolicznościach niniejszej sprawy oczywistym jest, że obiektem budowlanym, przyłączanym do sieci jest elektrownia fotowoltaiczna. Punktem przyłączenia do sieci energetycznej, zgodnie z wydanymi przez przedsiębiorstwo energetyczne warunkami przyłączenia, jest slup energetyczny. Jak natomiast wskazano w wydanych warunkach przyłączenia, miejscem rozgraniczenia własności sieci dystrybucyjnej P. S.A. są zaciski prądowe łącznika napowietrznego na tym właśnie słupie. Innymi słowy, wszystko co znajduje się (patrząc od strony operatora sieci) do rozłącznika na słupie stanowi element sieci energetycznej. Biorąc pod uwagę powyższe definicje legalne, nie może być wątpliwości, że cala infrastruktura do rozłącznika znajdującego na słupie energetycznym stanowiącym granice własności urządzeń stanowi element sieci przedsiębiorstwa energetycznego. Następnie, infrastruktura pomiędzy obiektem budowlanym (elektrownią fotowoltaiczną) a słupem energetycznym na którym znajduje się rozłącznik stanowi przyłącze, gdyż odpowiada wszelkim elementom definicji przyłącza zawartym w § 2 pkt 15 rozporządzenia. Planowana inwestycja służy do połączenia elektrowni fotowoltaicznej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego, i jest dostosowana do mocy przyłączeniowej. Podobną wykładnię przepisów odnaleźć można w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt. II SA/Sz 247/21 czy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 73/14. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1400/17 wskazano, że przyłączę to coś, co służy do połączenia. Jest to patem taki odcinek lub element sieci, który służy li tylko połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu będącego osobą fizyczną lub prawną a siecią przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zamierzenie inwestycyjne, będące przedmiotem niniejszego postępowania służy wyłącznie połączeniu elektrowni fotowoltaicznej z siecią energetyczną i nie ma żadnego innego przeznaczenia- jest więc przyłączem elektroenergetycznym. Zupełnie niezrozumiałym w ocenie strony jest stanowisko organu zgodnie z którym przyłączem w jego rozumieniu ma być element sieci energetycznej planowany do budowy przez przedsiębiorstwo energetyczne o którym mowa w pkt. 5.2 warunków przyłączenia. Całkowicie dowolnym i nie znajdującym oparcia w przepisach prawa jest traktowanie elementów sieci energetycznej (nawet tej planowanej do budowy) jako przyłącze i tym uzasadnianie odmowy uznania za przyłącze elementów znajdujących się po stronie Skarżącej. Powołując takie zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 20 czerwca 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że strona skarżąca nie potwierdziła możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 6 grudnia 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 20 czerwca 2022 r.). Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a" – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowić musi treść art. 29 ust. 1 pkt 23 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ustawy, budowa przyłączy elektroenergetycznych. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy budowa - roboty budowalne zgłoszone przez inwestora mieszczą się w zakresie tego przepisu. Dookreślanie tego, czym jest na gruncie prawa budowlanego przyłącze elektroenergetyczne zawiera przepis § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U. z 2007 r., Nr 93 poz. 623 ze zm.), zgodnie z którym pod pojęciem przyłącza należy rozumieć odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, dostosowany do mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Siecią zaś, zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy - Prawo energetyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 716) są instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. Jak wynika z części tekstowej i graficznej projektu zgłoszenia robót budowlanych, inwestycja ma obejmować wykonanie linii kablowej (trzy kable jednożyłowe) o podanych parametrach technicznych, czyli ułożenie kabli w wykopie. Linia kablowa ma przebiegać od obiektu technicznego, zlokalizowanego przy elektrowni fotowoltaicznej do miejsca dostarczenia energii elektrycznej – słupa usytuowanego przy miejscu przyłączenia w linii 15kV P. S.A. Oddział Ł. "R. – R.". Długość trasy linii kablowej SN-15 ma wynosić 162 m, długość kabla SN – 185 m (z uwzględnieniem zapasu kablowego oraz podejścia do stacji/słupa). Z opisu tego wynika zatem jasno, że jedynym elementem, który ma być wykonany jest linia kablowa i jej przyłączenie, i tego dotyczy właśnie dokładny opis robót i technologii wykonawczej. Zgłoszenie nie obejmuje innych elementów, w tym elementów przynależnych do sieci, takich jak instalacje lub urządzenia stanowiące inne obiekty, niż przyłącze. Linia ta za zadanie jedynie łączyć obiekt techniczny farmy z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko prezentowane w judykaturze, że w tak ukształtowanych okolicznościach faktycznych, ułożenie linii kablowej należy uznać za roboty polegające na budowie przyłącza elektroenergetycznego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23 lit. a) ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 2 pkt 15 w/w rozporządzenia (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 lutego 2022 r., II SA/Go 1094/21, CBOSA). W konsekwencji zapadłe w sprawie decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 23 lit. a) ustawy Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sad Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzeczono jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono jak w pkt 2 wyroku. Rozpatrując ponownie sprawę organy administracji wezmą pod uwagę powyższe rozważania. k.ż.