VII SA/Wa 1649/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Mirosław Montowski, asesor WSA Anna Milicka – Stojek (spr.), Protokolant sekr. sąd. Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...]w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 20 czerwca 2022 r. nr 555/OPON/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewoda Mazowiecki (dalej jako "organ" lub "Wojewoda") decyzją z 20 czerwca 2022 r. nr 555/OPON/2022, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. (dalej jako "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako "Prezydent") z 21 lutego 2020 r. nr 86/Ś/2020 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą S.K. (dalej jako "inwestor") pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na cele mieszkalne wraz z dobudową dźwigu zewnętrznego oraz przebudową części piętra -1 i +4 przy ul. [...] w W., na dz. nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...]. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Inwestor wnioskiem z 30 marca 2018 r. (data wpływu do Prezydenta) wystąpił o udzielenie pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na cele mieszkalne wraz z dobudową dźwigu zewnętrznego oraz przebudową części piętra -1 i +4 przy ul. [...] w W., na ww. działkach. Prezydent decyzją z 26 lipca 2018 r. nr 439/Ś/2018 zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przedmiotową inwestycję. Wojewoda decyzją z 17 kwietnia 2019 r. nr 332/OPON/2019, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, uchylił decyzję Prezydenta z 26 lipca 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Prezydent decyzją z 21 lutego 2020 r. ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na cele mieszkalne wraz z dobudową dźwigu zewnętrznego oraz przebudową części piętra -1 i +4 przy ul. [...] w W.. Wojewoda decyzją z 30 kwietnia 2021 r. nr 321/OPON/2021, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję z 21 lutego 2020 r. i wskazał, komu i po spełnieniu jakich warunków, zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (wówczas Dz.U. z 2020 r. poz. 1333), powoływanej dalej jako "P.b.", może być wydane pozwolenie na budowę. Przywołał również treść art. 35 ust. 1 P.b., który wskazuje, jakich niezbędnych czynności i sprawdzeń powinien dokonać organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Wojewoda stwierdził braki w dokumentacji projektowej i postanowieniem z 28 października 2020 r. nr 455/OPON/2020, zlecił Prezydentowi przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej poprzez: 1) doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z wymogiem pkt 2.5 decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z 7 sierpnia 2014 r. nr 130/WZ/[...]/2014 o warunkach zabudowy, dotyczącym zapewnienia wskaźnika miejsc postojowych: 1 miejsce/1 mieszkanie; 2) doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935), zgodnie z którym projekt zagospodarowania terenu powinien zostać sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta). Organ wyjaśnił, że "Mapy do celów projektowych", powinny obejmować również obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m, a w razie konieczności ustalenia strefy ochronnej - także teren tej strefy; na projekcie zagospodarowania terenu brak pieczęci potwierdzającej pochodzenie mapy z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co podważa możliwość uznania, że projekt został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych; 3) uzupełnienie projektu budowlanego o analizę nasłonecznienia, zgodnie z § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), powoływanego dalej jako "Warunki techniczne"; 4) uzupełnienie ekspertyzy stanu technicznego konstrukcji budynku o podpis projektanta; 5) odpowiedniego autoryzowania wszystkich zmian w projekcie budowlanym poprzez naniesienie daty, w której dokonywano zmian w projekcie budowlanym; 6) w przypadku dokonywania zmian w projekcie budowlanym, uzupełnienie projektu budowlanego, o aktualne na dzień dokonania ostatnich zmian w projekcie, zaświadczenie o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz o oświadczenie o którym mowa w art. 20 ust. 3 P.b. Wojewoda zauważył dalej, że inwestor poprawił 4 egzemplarze projektu budowlanego, zgodnie z ww. postanowieniem i za pośrednictwem Prezydenta w dniu 5 lutego 2021 r. zwrócił całość dokumentacji. Zdaniem organu, inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 P.b., a złożony przez niego projekt budowlany jest kompletny i zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 P.b. Inwestor przedłożył bowiem poprawnie wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami dla inwestycji określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, w tym inwestor doprowadził projekt budowlany do zgodności z ww. decyzją, dotyczącą zapewnienia miejsc postojowych: 1 miejsce/1 mieszkanie, przedstawiając umowę najmu z [...] grudnia 2020 r. na miejsca parkingowe na samochody osobowe. Jednocześnie projekt budowlany jest zgodny z innymi warunkami tej decyzji, tj. z obowiązującą linią zabudowy od ul. [...], ze wskaźnikiem wielkości powierzchni zabudowy (wynoszący 0,50), z szerokością elewacji frontowej (bez zmian), wysokość całkowita do kalenicy budynku po nadbudowie nie przekracza 19,5 m; projektowany dach jest dwuspadowy o kątach nachylenia połaci w kierunku frontu - 37°, natomiast połaci w kierunku podwórza - 5°. Inwestycja spełnia też warunki § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w którym część rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego powinna przedstawiać zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Potwierdzenie powyższych tez znajduje się w projekcie budowlanym i oświadczeniach projektanta o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z prawem. Organ stwierdził również, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projektowana inwestycja nie narusza § 13 i § 60 Warunków technicznych, bowiem kwestia nasłonecznienia została wyjaśniona w sposób czytelny i zrozumiały, pozwalający na skontrolowanie przeprowadzonej analizy. Wojewoda podkreślił, że stosownie do art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że decyzja Prezydenta z 21 lutego 2020 r. jest zgodna z prawem. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego, który prowadzi postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i o zatwierdzenie projektu budowlanego zostały ograniczone do sprawdzenia zgodności projektu budowanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Skoro więc w decyzji tej wskazano, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...], to zarzut o braku takiej dostępności nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 10 listopada 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1246/21, na skutek skargi skarżącej, uchylił decyzję Wojewody z 30 kwietnia 2021 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że inwestor przed wystąpieniem o wydanie pozwolenia na budowę uzyskał decyzję z 7 sierpnia 2014 r. o warunkach zabudowy, która jest ostateczna, a zatem korzysta z domniemania prawidłowości. Zgodnie natomiast z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.z.p.", decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W przedłożonej przez inwestora decyzji z 7 sierpnia 2014 r., warunek dostępu do drogi publicznej, wynikający z art. 61 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p., sformułowany został w sposób nie budzący wątpliwości: "Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...]" (pkt 2.5), a skoro zawarty jest w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, to fakt zapewnienia dostępu terenu nieruchomości do drogi publicznej nie może być kwestionowany przez organ wydający pozwolenie na budowę. Nie może być więc wątpliwości dotyczących spełnienia przez inwestycję warunku dostępu do drogi publicznej. Co więcej, według rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym dotychczasowy dostęp działek objętych inwestycją, nie ulega zmianie. Działka nr [...] graniczy bezpośrednio z drogą publiczną - ul. [...]. Natomiast dostęp do dz. nr [...] i nr [...] stanowiących podwórze, zapewnia skomunikowanie poprzez budynek na dz. nr [...] należący do Wspólnoty Mieszkaniowej [...]. Wbrew zarzutom skargi, z projektu budowlanego wynika, że mimo planowanej budowy windy w ww. budynku, przejście to pozostanie, z tym, że zostanie ono przesunięte względem jego aktualnego położenia (zob. Część opisowa Projektu budowlanego – s. 12 pkt 1.4 oraz Rys. nr PB-A-TII_001 - s. 36 Projekt budowlany - Architektura, Tom II i Rys. nr PB-A-TI_001A - s. 20A Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu, Tom I). W świetle złożonej dokumentacji, przyjęte w tym względzie rozwiązania spełniają wymagania przeciwpożarowe, co potwierdza decyzja Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z 15 listopada 2017 r. znak: WZ.5595.533.1.2017 (k-4 akt administracyjnych) oraz Ekspertyza techniczna stanu ochrony przeciwpożarowej, sporządzona we wrześniu 2017 r. przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych - mgr inż. R.P. (załącznik do Projektu budowlanego). W projekcie budowalnym przewidziano też, że usuwanie odpadów stałych (wystawianie pojemników na śmieci) będzie odbywało się poprzez wewnętrzną komunikację - klatkę schodową budynku (s. 13 pkt 3.5 - Projektu budowlanego - Projekt zagospodarowania terenu, Tom I), a więc pozostaje bez zmian. Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące braku możliwości zapewnienia przez inwestora przejazdu ciężkiego sprzętu budowlanego na teren dz. o nr [...] i nr [...], z punktu widzenia przepisów w sprawie warunków techniczno-budowlanych, nie mogą mieć wpływu na ocenę prawidłowości - zaakceptowanych przez odpowiednie organy - rozwiązań projektowych względem istniejącego i planowanego stanu zagospodarowania nieruchomości objętych inwestycją (tym bardziej w sytuacji, gdy nie ulega ono zmianie - zob. s. 13 pkt 3.2-3.4 Projektu budowlanego - Projekt zagospodarowania terenu, Tom I). Zdaniem Sądu, na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skargi, dotyczący naruszenia § 13 i § 60 Warunków technicznych. Inwestor dołączył bowiem do projektu budowlanego, w odpowiedzi na wezwanie organu, analizę nasłonecznienia i przesłaniania dla pomieszczeń lokali mieszkalnych w sąsiednich budynkach, w tym dla budynku przy ul. [...] w W., sporządzoną przez osoby uprawnione, posiadającą wymagane kwalifikacje (Rys. nr od PB-A-TI_002A do PB-A-TI_002E - Projektu budowlanego - Projekt zagospodarowania terenu, Tom I). Dokumenty te potwierdzają, że spełnione zostaną warunki nasłonecznienia lokali mieszkalnych w ww. budynku w dniach równonocy, zgodnie z wymogami określonymi w § 13 i § 60 Warunków technicznych. Skarżąca w żaden sposób nie podważyła natomiast prawidłowości wniosków wynikających z przedmiotowej analizy. Za nieuprawnione Sąd uznał zarzuty, jakoby istotne znaczenie miało mieć "praktyczne zaciemnienie podwórka", bowiem przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym § 13 i § 60, dotyczą nasłonecznienia i przesłaniania pomieszczeń w budynkach przeznaczonych na pobyt ludzi, nie zaś podwórzy bądź innych niezabudowanych terenów nieruchomości. Za gołosłowne Sąd uznał twierdzenia skarżącej dotyczące potencjalnego naruszenia równowagi i uszkodzenia sąsiedniego budynku, które wynikać ma z tego, że konstrukcja stropów (belki stropowe) nieruchomości położonej przy ul. [...]a ułożone są prostopadle do krawędzi ulicy, natomiast nowoprojektowana nadbudowa nieruchomości [...] zakłada ułożenie belek stropowych podłużnie do ww. ulicy. Jak słusznie wskazał organ, projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień dokonania ostatnich poprawek zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b. W poczet dokumentacji projektowej załączone zostały oświadczenia projektantów i osób sprawdzających potwierdzające, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (s. 5 Projekt budowlany - Architektura, Tom II). Z kolei uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej są ograniczone do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 P.b. przypadków. Tym przypadkiem nie jest badanie zgodności projektu budowlanego pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych, natomiast badają projekt zagospodarowania terenu, co wyraźnie wynika z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Inaczej mówiąc, pełną odpowiedzialność za zgodność projektu z prawem ponoszą projektanci oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt. Nieuzasadniony jest też zarzut skargi, że organ nie zbadał negatywnego wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, co ma dotyczyć w szczególności zaprojektowania przeszklonej windy w odległości ok. 15 m od budynku skarżącej. Skarżąca także i w tym przypadku nie wykazała, w jaki sposób ww. zabudowa wpłynie na poszanowanie uprawnień właścicielskich na sąsiedniej nieruchomości. Brak jest wskazania na choćby potencjalne naruszenie przez powyższe konkretnych norm techniczno-budowlanych, czy ograniczenie możliwości zagospodarowania i dotychczasowego sposobu użytkowania działki skarżącej, a tym samym nieposzanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt P.b.). Sąd za trafne uznał natomiast te zarzuty skargi, w których podnoszona jest kwestia niewykazania przez inwestora wymogu decyzji o warunkach zabudowy, a dotyczącego zapewnienia określonej liczby miejsc parkingowych. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niektórych przypadkach dopuszczalne jest zagwarantowanie stanowisk postojowych dla samochodów na innej działce niż działka inwestycyjna. W okolicznościach tej sprawy w pełni wystarczające i dopuszczalne byłoby wykazanie przez inwestora zagwarantowania możliwości postoju samochodów na cudzym gruncie. Wynika to po pierwsze z faktu, że mamy do czynienia z nadbudową budynku położonego w ścisłej zabudowie [...]dmiejskiej, a po drugie, że na nieruchomości objętej inwestycją wyznaczenie takiego miejsca nie jest już obiektywnie możliwe. Niemniej jednak, w ramach obowiązków przewidzianych w art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b. rzeczą właściwego organu było sprawdzenie, czy dokumentacja złożona przez inwestora dowodzi tego, że urządzenie miejsca postojowego na wskazanym przez niego parkingu, czy hali garażowej pobliskiej nieruchomości ma charakter trwały i rzeczywisty. Jeżeli więc prawo inwestora do urządzenia miejsc postojowych na parkingu ogólnodostępnym miało wynikać z umowy najmu, to powinny być w niej zawarte podstawowe dane identyfikujące tę nieruchomość (numer księgi wieczystej) oraz właściciela i tytuł prawny podmiotu wynajmującego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że miejsca postojowe powinny znajdować się na terenie zapewniającym trwałe urządzenie miejsc parkingowych – niedopuszczalne jest przy tym, by podstawą dla uznania obowiązku zapewnienia miejsc postojowych była umowa najmu np. z miesięcznym terminem wypowiedzenia. Jednocześnie niezbędne jest, by tytuł prawny, który stanowi podstawę dla korzystania z terenu, na którym ma być urządzony parking obsługujący inną inwestycję, wyraźnie wskazywał, które miejsca przeznaczone są do obsługi komunikacyjnej. Niedopuszczalne jest wyznaczenie miejsca parkingowego w sposób prowizoryczny. Mając powyższe na uwadze Sąd wskazał, że organy nie zweryfikowały w poprawny sposób, tj. wynikający z ww. wytycznych, złożonej przez inwestora umowy najmu miejsca parkingowego z 23 grudnia 2020 r. (k-59 akt administracyjnych). Po pierwsze z treści tego dokumentu nie wynika, z jakim podmiotem ww. umowa została zawarta, bowiem brak jest oznaczenia pozwalającego na identyfikację formy prawnej w jakiej wynajmujący prowadzi działalność gospodarczą, czy też informacji pozwalających na ustalenie, że osoba, która podpisała tę umowę w imieniu wynajmującego była w dniu jej zawarcia upoważniona do reprezentacji tego podmiotu. Po drugie, w umowie nie zawarto danych pozwalających na identyfikację działki, na której posadowione są miejsca parkingowe będące przedmiotem najmu. Po trzecie, brak jest jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej tytuł prawny wynajmującego do tej nieruchomości. Po czwarte, z umowy nie wynika rzeczywisty i trwały charakter nawiązanego stosunku zobowiązaniowego. Brak jest chociażby informacji, na temat okresu, na jaki umowa ta została zawarta i czy istnieje – oraz ewentualnie pod jakimi warunkami - możliwość jej rozwiązania. Po piąte, w umowie nie określono dokładnie konkretnego miejsca postojowego oraz innych danych, które pozwalałyby wykluczyć możliwość wielokrotnego wynajmowania tego miejsca na rzecz różnych podmiotów. Po szóste, w umowie nie podano parametrów technicznych przedmiotowego miejsca postojowego, co pozwalałoby zweryfikować jego zgodność z warunkami techniczno-budowlanymi. Tym samym przedłożona przez inwestora umowa najmu miejsca postojowego z 23 grudnia 2020 r. nie stanowi prawidłowego wykazania warunku określonego w decyzji o warunkach zabudowy, gdzie wyraźnie określono, że "Dla przedmiotowego terenu należy przyjąć następujące wskaźniki miejsc postojowych dla mieszkańców: "1 miejsce/1 mieszkanie" (pkt 2.5) oraz, że "planowana inwestycja nie może powodować zmniejszenia ilości ogólnodostępnych miejsc parkingowych w pasach dróg publicznych na terenach przyległych do inwestycji" (pkt 2.1). W tej sytuacji Sąd zobowiązał Wojewodę do uwzględnienia powyższej oceny prawnej i wezwania inwestora, w oparciu o art. 35 ust. 3 P.b., do usunięcia nieprawidłowości i uzupełnienia istotnego braku dokumentacji projektowej, a następnie dokładnego jej przeanalizowania i wyjaśnienia, czy zaproponowane przez inwestora rozwiązanie projektowe w zakresie zapewnienia miejsca postojowego gwarantuje rzeczywiste i trwałe jego urządzenie poza terenem przeznaczonym pod realizację zamierzenia budowlanego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda decyzją z 20 czerwca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z 21 lutego 2020 r. zatwierdzającą przedmiotowy projekt budowlany. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w projekcie budowlanym wystąpiły wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2, jak również jest on zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 P.b. Mając na uwadze wytyczne Sądu, Wojewoda w dniu 14 kwietnia 2022 r. wezwał inwestora, do nadesłania umowy najmu miejsca parkingowego, wypełniającej wskazówki wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku, tj. 1) z której wynika, z jakim podmiotem została ona zawarta, 2) pozwalająca na identyfikację działki, na której posadowione są miejsca parkingowe mające być przedmiotem najmu; 3) wskazującej na tytuł prawny wynajmującego do tej nieruchomości; 4) z której wynika rzeczywisty i trwały charakter nawiązanego stosunku zobowiązaniowego, w tym informacji, na temat okresu, na jaki umowa została zawarta i czy istnieje - oraz ewentualnie pod jakimi warunkami - możliwość jej rozwiązania; 5) z dokładnym określeniem konkretnego miejsca postojowego oraz innych danych, które pozwalałyby wykluczyć możliwość wielokrotnego wynajmowania tego miejsca na rzecz różnych podmiotów; 6) z podaniem parametrów technicznych miejsca postojowego, co pozwalałoby zweryfikować jego zgodność z warunkami techniczno-budowlanymi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 11 maja 2022 r. inwestor przedłożył umowę najmu zawartą w Warszawie w dniu 10 maja 2022 r. pomiędzy spółką pod firmą S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. a inwestorem. Organ ocenił, że nie wywiązał się on jednak w prawidłowy sposób z pkt 6 wezwania, wobec czego w dniu 16 maja 2022 r. wezwał inwestora do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Na wezwanie to inwestor odpowiedział w dniu 2 czerwca 2022 r., załączając dokumenty zawierające parametry techniczne wynajętego miejsca parkingowego, by spełnić wymóg zapewnienia miejsca parkingowego dla planowanej nadbudowy. Wojewoda zauważył, że pozostałe zarzuty skarżącej podniesione w skardze na decyzję Wojewody z 30 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 10 listopada 2021 r. oddalił, wobec czego organ podtrzymał swoje stanowisko opisane w tej decyzji. Mając na względzie powyższe oraz treść art. 35 ust. 4 P.b., Wojewoda uznał decyzję z 21 lutego 2020 r. za prawidłową. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając organom naruszenie: 1. art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niedostateczne zbadanie, czy przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy zgodnie z tą decyzją projektowana inwestycja nie powinna spowodować zmniejszenia ilości ogólnodostępnych miejsc parkingowych w pasach dróg publicznych w terenach przyległych do inwestycji, a w treści projektu budowlanego nie przewiduje się utworzenia dodatkowych miejsc parkingowych przyjmując, że miejsce parkingowe dla projektowanych lokali zostanie zapewnione na podstawie umowy najmu z 23 grudnia 2020 r. przedłożonej przez inwestora; 2. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niedostateczne zbadanie, czy teren inwestycji, obejmujący trzy działki nr [...], [...] i [...] posiada dostęp do drogi publicznej, w sytuacji gdy przed Sądem Rejonowym dla [...], pod sygn. akt [...] (wcześniejsza sygn. akt [...]) toczy się postępowanie o ustanowienie drogi koniecznej przez dz. nr [...](użytkowaną przez skarżącą) dla dz. [...] i [...] stanowiących część terenu inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, 3. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z § 13 i § 60 Warunków technicznych poprzez niedostateczne zbadanie, czy teren inwestycji obejmujący trzy działki oraz planowana nadbudowa budynku mieszkalnego wraz z budową windy, nie wpłynie negatywnie na sąsiednie nieruchomości, w szczególności przez zmniejszenie dotychczasowego nasłonecznienia lokali na parterze budynku przy ul. [...] (podwórko), 4. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niedostateczne zbadanie, czy projektowana inwestycja - budowa przeszklonej windy w odległości 15 m od okien budynku sąsiedniego jest zgodna z przepisami prawa - brak ustosunkowania się do tego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, 5. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. poprzez niedostateczne zbadanie, w tym z udziałem biegłego z zakresu budownictwa, czy projektowana inwestycja nie naruszy konstrukcji istniejących obok budynków; 6. art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niedostateczne zbadanie, czy przedłożona przez inwestora umowa najmu miejsca postojowego w jej treści nie służy obejściu prawa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę inwestycja odbywać się ma na trzech działkach. Według przedstawionych planów budynek przy ul. [...] posadowiony jest na dz. nr [...], podczas gdy pozostałe działki tworzą podwórko. W przekonaniu skarżącej, na datę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wątpliwą pozostaje kwestia dostępu do drogi publicznej całego terenu, na którym przeprowadzona ma być inwestycja. Powyższe wynika z faktu, że przed Sądem Okręgowym w W. zawisła sprawa z apelacji inwestora od postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] sygn. akt [...] (wcześniejsza sygn. akt [...]) o ustanowienie służebności drogi koniecznej. Postępowanie to zostało wszczęte na wniosek inwestora z 23 lipca 2015 r., który wystąpił z nim do Sądu dopiero po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, w której stwierdzono, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej. W uzasadnieniu wniosku inwestor wskazał, że dz. nr [...] jeszcze przed wojną była zabudowana na całej swej długości bez bramy przejazdowej. Powyższe skutkowało, zdaniem inwestora, brakiem dostępu do drogi publicznej na dz. nr [...] i [...]. Na chwilę obecną postępowanie o ustanowienie drogi koniecznej jest w toku, zaś skarżąca sprzeciwia się ustanowieniu drogi koniecznej biegnącej przez użytkowaną przez nią dz. nr [...], wskazując na fakt, że to w gestii właściciela pozostaje takie zarządzanie swoją nieruchomością, by nie zamknąć sobie dostępu do drogi publicznej (np. poprzez niezabudowywanie nieruchomości w sposób, który "odcina" resztę tej nieruchomości od dostępu do drogi). Skarżąca zakwestionowała także fakt braku dostępu do drogi publicznej (nie wiadomo bowiem, czy mamy do czynienia z dążeniem do zapewnienia sobie wygodniejszego dostępu do podwórza przez inwestora, czy rzeczywistym brakiem dostępu do drogi), jak również podniosła okoliczności związane z nieadekwatnością konstrukcji budynku posadowionego na dz. nr [...]do umożliwienia inwestorowi przejazdu przez działkę. Sam inwestor tymczasem, w jednym z pism wskazał, że ustanowienie drogi koniecznej potrzebne jest mu dla przeprowadzenia inwestycji, która objęta jest zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę, wskazując wprost, że bez tej drogi koniecznej niemożliwe jest zbudowanie windy objętej pozwoleniem. Nowością w sprawie jest złożony przez inwestora projekt budowy na ww. działkach garaży. Według skarżącej, dz. nr [...]nie nadaje się do ustanowienia drogi koniecznej, zwłaszcza w zakresie przeprowadzania przez tę działkę ciężkiego sprzętu w związku z zamierzoną inwestycją (pod poziomem bramy wjazdowej na dz. nr [...]znajdują się pomieszczenia, które mogą zostać naruszone w przypadku przejazdu ciężkiego sprzętu przez nieruchomość). Także pozostała część inwestycji będzie prawdopodobnie wymagała dostępu od strony podwórza, gdyż przewidziana w projekcie budowlanym nadbudowa usytuowana ma być właśnie od tej strony. Sposób zaprojektowania windy od strony podwórka nieruchomości uniemożliwi natomiast dostęp do dz. [...] i [...] przez klatkę schodową budynku. W ramach przedłożonej dokumentacji projektowej i technicznej nie pojawia się żadna wzmianka co do sposobu przeprowadzenia zamierzonej inwestycji w związku z brakiem przejazdu przez budynek przy ul. [...] (w planie zagospodarowania terenu wspomina się o "braku wjazdu na działkę"), można więc domniemywać, że chodzi tutaj o podwórze. Jeżeli Sąd rozpoznający sprawę o ustanowienie służebności drogi koniecznej oddali wniosek, to wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z brakiem dostępu do podwórza, będzie niemożliwe. Organ nie zbadał też negatywnego wpływu nadbudowy nieruchomości przy ul. [...] na nieruchomość sąsiadującą, szczególnie w sytuacji, w której planowana przeszklona winda będzie odległa od okien sąsiadującego budynku o ok. 15 m. W decyzji o warunkach zabudowy wskazano natomiast, że inwestycja powinna być realizowana w sposób zapewniający poszanowanie uprawnień właścicielskich czy też użytkowników sąsiednich nieruchomości. Skarżąca zwróciła również uwagę na kwestię zgodności projektu z § 13 i § 60 Warunków technicznych poprzez niedostateczne zbadanie, czy planowana inwestycja będzie miała wpływ na dotychczasowy zakres nasłonecznienia lokali położonych na parterze nieruchomości przy ul. [...]. Przedłożona przez inwestora analiza nasłonecznienia w żaden bowiem sposób powyższego nie rozstrzyga, a z racji położenia obu nieruchomości w stosunku do siebie, wpływ rozbudowy będzie kolosalny - dojdzie praktycznie do zaciemnienia podwórka. Poza tym skarżąca wskazała, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy inwestor zwiększając ilość lokali mieszkalnych winien odpowiednio zwiększyć ilość dostępnych miejsc parkingowych. Ze względu na ww. brak przejazdu przez budynek przy ul. [...] miejsce parkingowe nie może zostać zorganizowane na terenie podwórza budynku. Na datę wydania zaskarżonej decyzji inwestor przedstawił pierwotnie promesę, a następnie umowę najmu miejsc postojowych, przy czym z przepisów prawa wynika wprost, że umowy mogą wygasnąć. Zachodzi w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo, że miejsca postojowe inwestor organizował będzie w ramach ogólnodostępnych miejsc parkingowych w okolicznych pasach drogowych. Wreszcie zgodnie z wiedzą skarżącej, konstrukcja stropów (belki stropowe) nieruchomości położonej przy ul. [...]a ułożone są prostopadle do krawędzi ulicy, natomiast nowoprojektowana nadbudowa nieruchomości [...] zakłada ułożenie belek stropowych wzdłuż ulicy, przy czym nieruchomości znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie (stykają się ścianami). Według skarżącej, nie jest więc pewne, czy wykonanie projektowanej nadbudowy nie naruszy równowagi pomiędzy dwoma budynkami doprowadzając do uszkodzeń budynku [...]. Na koniec skarżąca zauważyła, że w wątpliwość poddać należy kwestię przedłożonej przez inwestora umowy najmu miejsca parkingowego zawartą z S. SA. Choć umowa ta zawarta została na czas nieokreślony, to jednak przewiduje jedynie miesięczny okres wypowiedzenia. Brak jest więc pewności, czy nie służy ona wyłącznie obejściu prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 10 listopada 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1246/21 decyzji Wojewody z 30 kwietnia 2021 r. W wyroku tym przesądzono natomiast, że: 1) skoro inwestor przed wystąpieniem o wydanie pozwolenia na budowę uzyskał decyzję z 7 sierpnia 2014 r. o warunkach zabudowy, która jest ostateczna i korzysta z domniemania prawidłowości, zaś w jej treści wskazano na spełnienie warunku dostępu nieruchomości do drogi publicznej, wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p., a który to zapis sformułowano w sposób niebudzący wątpliwości: "Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...]" (pkt 2.5), to tym samym fakt zapewnienia dostępu terenu nieruchomości do drogi publicznej nie może być kwestionowany przez organ wydający pozwolenie na budowę. Co więcej, według rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym dotychczasowy dostęp działek objętych inwestycją, nie ulega zmianie. Działka nr [...] graniczy bezpośrednio z droga publiczną - ul. [...]. Natomiast dostęp do dz. nr [...] i nr [...] stanowiących podwórze, zapewnia skomunikowanie poprzez budynek na dz. nr [...] należący do Wspólnoty Mieszkaniowej [...]. Wbrew zarzutom skargi, z projektu budowlanego jednoznacznie wynika, że mimo planowanej budowy windy w ww. budynku, przejście to pozostanie, z tym, że zostanie ono przesunięte względem jego aktualnego położenia (zob. Część opisowa Projektu budowlanego – s. 12 pkt 1.4 oraz Rys. nr PB-A-TII_001 - s. 36 Projekt budowlany - Architektura, Tom II i Rys. nr PB-A-TI_001A - s. 20A Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu, Tom I). W świetle złożonej dokumentacji, przyjęte w tym względzie rozwiązania spełniają wymagania przeciwpożarowe, co potwierdza decyzja Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z 15 listopada 2017 r. znak: WZ.5595.533.1.2017 (k-4 akt administracyjnych) oraz Ekspertyza techniczna stanu ochrony przeciwpożarowej, sporządzona we wrześniu 2017 r. przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych - mgr inż. R.P. (załącznik do Projektu budowlanego). Ponadto w projekcie budowalnym przewidziano, że usuwanie odpadów stałych (wystawianie pojemników na śmieci) będzie odbywało się poprzez wewnętrzną komunikację - klatkę schodową budynku (s. 13 pkt 3.5 - Projektu budowlanego - Projekt zagospodarowania terenu, Tom I), a więc pozostaje bez zmian; 2) bezzasadne są zarzuty dotyczące braku możliwości zapewnienia przez inwestora przejazdu ciężkiego sprzętu budowlanego na teren dz. o nr [...] i nr [...], bowiem z punktu widzenia przepisów ustawy – Prawo budowlane i warunków techniczno-budowlanych, nie mogą mieć one wpływu na ocenę prawidłowości - zaakceptowanych przez odpowiednie organy - rozwiązań projektowych względem istniejącego i planowanego stanu zagospodarowania nieruchomości objętych inwestycją (tym bardziej w sytuacji, gdy nie ulega ono zmianie - zob. s. 13 pkt 3.2-3.4 Projektu budowlanego - Projekt zagospodarowania terenu, Tom I); 3) niezasadny jest zarzut naruszenia § 13 i § 60 Warunków technicznych, bowiem inwestor dołączył do projektu budowlanego analizę nasłonecznienia i przesłaniania dla pomieszczeń lokali mieszkalnych w sąsiednich budynkach, w tym dla budynku przy ul. [...] w W., sporządzoną przez osoby uprawnione, posiadającą wymagane kwalifikacje (Rys. nr od PB-A-TI_002A do PB-A-TI_002E - Projektu budowlanego - Projekt zagospodarowania terenu, Tom I). Dokumenty te potwierdzają, że spełnione zostaną warunki nasłonecznienia lokali mieszkalnych w ww. budynku w dniach równonocy, zgodnie z wymogami określonymi w § 13 i § 60 Warunków technicznych; 4) niezasadne są zarzuty, jakoby znaczenie w sprawie miało mieć "praktyczne zaciemnienie podwórka". Przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym § 13 i § 60, dotyczą nasłonecznienia i przesłaniania pomieszczeń w budynkach przeznaczonych na pobyt ludzi, nie zaś podwórzy bądź innych niezabudowanych terenów nieruchomości; 5) gołosłowne są twierdzenia skarżącej dotyczące potencjalnego naruszenia równowagi i uszkodzenia sąsiedniego budynku, które wynikać ma z tego, że konstrukcja stropów (belki stropowe) nieruchomości położonej przy ul. [...]a ułożone są prostopadle do krawędzi ulicy, natomiast nowoprojektowana nadbudowa nieruchomości [...] zakłada ułożenie belek stropowych podłużnie do ww. ulicy. Projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień dokonania ostatnich poprawek zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b. W poczet dokumentacji projektowej załączone zostały oświadczenia projektantów i osób sprawdzających potwierdzające, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (s. 5 Projekt budowlany - Architektura, Tom II). Pełną odpowiedzialność za zgodność projektu z prawem ponoszą zatem projektanci oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt; 6) niezasadne są zarzuty, że organ nie zbadał negatywnego wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, co ma dotyczyć w szczególności zaprojektowania przeszklonej windy w odległości ok. 15 m od budynku skarżącej. Skarżąca nie wykazała, w jaki sposób ww. zabudowa wpłynie na poszanowanie uprawnień właścicielskich na sąsiedniej nieruchomości. Brak jest wskazania na choćby potencjalne naruszenie przez powyższe konkretnych norm techniczno-budowlanych, czy też ograniczenie możliwości zagospodarowania i dotychczasowego sposobu użytkowania działki skarżącej, a tym samym nieposzanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt P.b.); 7) za zasadny Sąd uznał natomiast zarzut skargi dotyczący niewykazania przez inwestora wymogu stawianego w decyzji o warunkach zabudowy, dotyczącego zapewnienia określonej liczby miejsc parkingowych. Sąd wskazał, że w niektórych przypadkach dopuszczalne jest zagwarantowanie stanowisk postojowych dla samochodów na innej działce niż działka inwestycyjna. W okolicznościach kontrolowanej sprawy w pełni wystarczające i dopuszczalne byłoby wykazanie przez inwestora, zagwarantowania możliwości postoju samochodów na cudzym gruncie, tym bardziej, że mamy do czynienia z nadbudową budynku położonego w ścisłej zabudowie [...]dmiejskiej, a po drugie, że na nieruchomości objętej inwestycją wyznaczenie takiego miejsca nie jest już obiektywnie możliwe. Niemniej jednak, w ramach obowiązków przewidzianych w art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b. rzeczą właściwego organu było sprawdzenie, czy dokumentacja złożona przez inwestora dowodzi tego, że urządzenie miejsca postojowego na wskazanym przez niego parkingu ma charakter trwały i rzeczywisty. Jeżeli więc prawo inwestora do urządzenia miejsc postojowych na parkingu ogólnodostępnym miało wynikać z umowy najmu, to powinny być w niej zawarte podstawowe dane identyfikujące tę nieruchomość (numer księgi wieczystej) oraz właściciela i tytuł prawny podmiotu wynajmującego. Miejsca postojowe powinny znajdować się na terenie zapewniającym trwałe urządzenie miejsc parkingowych – niedopuszczalne jest przy tym, by podstawą dla uznania obowiązku zapewnienia miejsc postojowych była umowa najmu np. z miesięcznym terminem wypowiedzenia. Sąd wskazał, że organy nie zweryfikowały w poprawny sposób, tj. wynikający z ww. wytycznych, złożonej przez inwestora umowy najmu miejsca parkingowego z 23 grudnia 2020 r. Po pierwsze z treści tego dokumentu nie wynika, z jakim podmiotem ww. umowa została zawarta, gdyż brak jest oznaczenia pozwalającego na identyfikację formy prawnej w jakiej wynajmujący prowadzi działalność gospodarczą i informacji pozwalających na ustalenie, że osoba, która podpisała tę umowę w imieniu wynajmującego była w dniu jej zawarcia upoważniona do reprezentacji tego podmiotu. Po drugie, w umowie nie zawarto danych pozwalających na identyfikację działki, na której posadowione są miejsca parkingowe mające być przedmiotem najmu. Po trzecie, brak jest jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej tytuł prawny wynajmującego do tej nieruchomości. Po czwarte, z umowy nie wynika rzeczywisty i trwały charakter nawiązanego stosunku zobowiązaniowego. Brak jest chociażby informacji, na temat okresu, na jaki umowa ta została zawarta i czy istnieje – oraz ewentualnie pod jakimi warunkami - możliwość jej rozwiązania. Po piąte, w umowie nie określono dokładnie konkretnego miejsca postojowego oraz innych danych, które pozwalałyby wykluczyć możliwość wielokrotnego wynajmowania tego miejsca na rzecz różnych podmiotów. Po szóste, w umowie nie podano parametrów technicznych miejsca postojowego, co pozwalałoby zweryfikować jego zgodność z warunkami techniczno-budowlanymi. Tym samym, Sąd doszedł do przekonania, że przedłożona przez inwestora umowa najmu miejsca postojowego z 23 grudnia 2020 r. nie stanowi prawidłowego wykazania warunku określonego w decyzji o warunkach zabudowy, zaś organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien wezwać inwestora, w oparciu o przepis art. 35 ust. 3 P.b., do usunięcia nieprawidłowości i uzupełnienia istotnego braku dokumentacji projektowej, a następnie dokładne jej przeanalizowanie i wyjaśnienie, czy zaproponowane przez inwestora rozwiązanie projektowe w zakresie zapewnienia miejsca postojowego gwarantuje rzeczywiste i trwałe jego urządzenie poza terenem przeznaczonym pod realizację zamierzenia budowlanego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie sądu i organu w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 426/08, LEX nr 561267). Kontrola przez Sąd rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się zaś do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 729/10, LEX nr 1081[...]0). W tej sytuacji za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi określone w jej pkt 2 (nieuwzględnienie braku dostępu działek inwestycyjnych do drogi publicznej); w pkt 3 (niezbadanie, czy teren inwestycji oraz planowana nadbudowa budynku mieszkalnego wraz z planowaną budową windy nie wpłynie negatywnie na sąsiedniego nieruchomości, w szczególności poprzez zmniejszenie dotychczasowego nasłonecznienia lokali położonych na parterze nieruchomości przy ul. [...] (podwórko)); w pkt 4 (niedostateczne zbadanie czy projektowana inwestycja — budowa przeszklonej windy w odległości 15 m od okien budynku sąsiadującego jest zgodna z przepisami prawa); w pkt 5 (niedostateczne zbadanie, w tym z udziałem biegłego z zakresu budownictwa, czy projektowana inwestycja nie naruszy konstrukcji istniejących obok budynków). Jak bowiem zauważono powyżej, wskazane zarzuty skarżącej były już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z 10 listopada 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1246/21 i zostały uznane za niezasadne. Co istotne żadna ze stron postępowania, w tym i skarżąca, nie wniosła od tego wyroku skargi kasacyjnej, wobec czego stał się on prawomocny i wiąże we wskazanych w nim kwestiach Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Dodatkowo zauważyć należy, że do dnia dzisiejszego skarżąca na poparcie sygnalizowanych wyżej nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów w postaci opinii lub ekspertyz technicznych (np. w zakresie nasłonecznienia czy zacienienia lokali mieszkalnych, jak też czy projektowana inwestycja nie naruszy konstrukcji istniejących obok budynków), a które pozwalałyby zakwestionować poprawność rozwiązań projektowych przedłożonych przez inwestora. Podważenie dokumentacji fachowej wymagałoby przedłożenia opracowania sporządzonego przez osobę posiadającą wiadomości specjalne w danej materii. Tymczasem stanowisko skarżącej stanowi jedynie niczym nie popartą polemikę z opracowaniem sporządzonym przez podmiot wyspecjalizowany. Badając natomiast legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy prawa i w granicach sprawy, uwzględniając zarazem wykładnię prawa zawartą w ww. prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a także dokumentację, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna w odniesieniu do zarzutu określonego w pkt 1 i pkt 6 skargi. Wojewoda nie wykonał bowiem prawidłowo wytycznych Sądu odnoszących się do skontrolowania, czy przedmiotowa inwestycja (głównie nadbudowa) spełnia warunek określony w decyzji o warunkach zabudowy, gdzie wyraźnie określono, że "dla przedmiotowego terenu należy przyjąć następujące wskaźniki miejsc postojowych dla mieszkańców: "1 miejsce / 1 mieszkanie" (pkt 2.5) oraz, że "planowana inwestycja nie może powodować zmniejszenia ilości ogólnodostępnych miejsc parkingowych w pasach dróg publicznych na terenach przyległych do inwestycji" (pkt 2.1). Jak wynika z akt sprawy Wojewoda, ponownie rozpoznając sprawę, w dniu 14 kwietnia 2022 r. wezwał inwestora, do nadesłania umowy najmu miejsca parkingowego, wypełniającej wskazówki wyrażone w uzasadnieniu prawomocnego wyroku, tj. 1) z której wynika, z jakim podmiotem została ona zawarta, 2) pozwalającą na identyfikację działki, na której posadowione są miejsca parkingowe mające być przedmiotem najmu; 3) wskazującej na tytuł prawny wynajmującego do tej nieruchomości; 4) z której wynika rzeczywisty i trwały charakter nawiązanego stosunku zobowiązaniowego, poprzez zawarcie w niej chociażby informacji, na temat okresu, na jaki umowa ta została zawarta i czy istnieje - oraz ewentualnie pod jakimi warunkami - możliwość jej rozwiązania; 5) z dokładnym określeniem konkretnego miejsca postojowego oraz innych danych, które pozwalałyby wykluczyć możliwość wielokrotnego wynajmowania tego miejsca na rzecz różnych podmiotów; 6) z podaniem parametrów technicznych miejsca postojowego. W dniu 11 maja 2022 r. inwestor odpowiedział na ww. wezwanie i przedłożył umowę najmu zawartą w W.w dniu 10 maja 2022 r. pomiędzy spółką pod firmą S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. a inwestorem. Organ uznał jednak, że inwestor nie wywiązał się w prawidłowy sposób z pkt 6 powyższego wezwania, wobec czego w dniu 16 maja 2022 r. zobowiązał go do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Na powyższe wezwanie inwestor odpowiedział w dniu 2 czerwca 2022 r., załączając dokumenty zawierające parametry techniczne wynajętego miejsca parkingowego. W konsekwencji Wojewoda uznał, że w projekcie budowlanym wystąpiły wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2, jak również jest on zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 P.b., co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Z takim stanowiskiem nie można jednak się zgodzić. Umknęło bowiem uwadze Wojewody, że choć inwestor przedłożył do akt sprawy umowę najmu zawartą w W. w dniu 10 maja 2022 r. pomiędzy spółką pod firmą S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na miejsce parkingowe nr 19 w garażu podziemnym (-1) przy ul. [...] w W., to jednak okoliczność ta nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentacji projektowej, która zatwierdzona została decyzją Prezydenta utrzymaną następnie w mocy przez Wojewodę. Jak bowiem wynika z projektu budowlanego, w pkt 3.2 zatytułowanym "Drogi, parkingi, obsługa komunikacyjna" (str. 13 projektu budowlanego) wskazano, że "miejsce parkingowe (postojowe) dla projektowanego lokalu mieszkalnego zostanie zapewnione na prywatnym parkingu publicznym przy ul. [...] w W. w odległości ok. 150 m od budynku". Podobnie w projekcie zagospodarowania terenu (zarówno w wersji z pieczęcią potwierdzającą przyjęcie mapy do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego) (k-20 projektu budowlanego), jak i na mapie z naniesionymi zmianami w latach 2019-2020 (k-20A projektu budowlanego), oznaczone jest miejsce parkingowe przy ul. [...] w W., na które to przedłożona przez inwestora umowa najmu z 23 grudnia 2020 r. została przez Sąd zakwestionowana w wyroku z 10 listopada 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1246/21, jako niekompletna i niezawierająca podstawowych informacji pozwalających na ustalenie okoliczności istotnych dla oceny zachowania wymogów decyzji o warunkach zabudowy w przedmiocie miejsc postojowych. Zauważyć natomiast należy, że podstawowym zadaniem organu architektoniczno-budowlanego udzielającego pozwolenia na budowę jest zbadanie zamierzenia inwestycyjnego w zakresie jego zgodności z przepisami ustawy - Prawo budowlane (art. 32 i art. 35 P.b.), w tym zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Takich ustaleń w niniejszej sprawie zabrakło. Z projektu budowlanego nie wynika bowiem nadal, by spełnione zostały w sprawie wymogi decyzji o warunkach zabudowy w przedmiocie miejsc postojowych (art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.), zaś z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, by był zgodny z przepisami, tj. z § 18 ust. 1 Warunków technicznych oraz § 8 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.). Co dodatkowo istotne, przedłożona umowa najmu wskazuje na miesięczny termin wypowiedzenia tej umowy przez strony, zaś jak wskazał Sąd w wydanym w tej sprawie wyroku, niedopuszczalne jest, by podstawą dla uznania obowiązku zapewnienia miejsc postojowych była umowa najmu np. z miesięcznym terminem wypowiedzenia (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 7 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1004/12 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 21 listopada 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 721/19 i z 15 października 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 491/20; https://cbois.nsa.gov.pl). W ramach obowiązków przewidzianych w art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b. rzeczą właściwego organu jest natomiast sprawdzenie, czy dokumentacja złożona przez inwestora dowodzi tego, że urządzenie miejsca postojowego na wskazanym przez niego parkingu, ma charakter trwały i rzeczywisty. Takich ustaleń zaś w sprawie ponownie zabrakło. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza art. 153 p.p.s.a., jak też wskazane wyżej przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda zobowiązany będzie uwzględnić powyższą ocenę prawną i przeprowadzi postępowanie zgodnie z regułami wynikającymi w szczególności z ww. przepisów ustawy - Prawo budowlane oraz art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Realizacja tego zadania wymagać będzie przede wszystkim ponownego wezwania inwestora (w trybie art. 136 K.p.a.), w oparciu o art. 35 ust. 3 P.b., do usunięcia nieprawidłowości i uzupełnienia istotnego braku dokumentacji projektowej, w tym projektu zagospodarowania terenu, a następnie do ponownego jej przeanalizowania i wyjaśnienia, czy zaproponowane przez inwestora rozwiązanie projektowe (znajdujące potwierdzenie nie tylko w zawartej umowie najmu, ale też projekcie budowlanym i projekcie zagospodarowania terenu) w zakresie zapewnienia miejsca postojowego gwarantuje rzeczywiste i trwałe jego urządzenie poza terenem przeznaczonym pod realizację zamierzenia budowlanego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), na które to koszty składa się wpis od wniesionej skargi w wysokości 500 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł.