II OSK 2303/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A.D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi kasacyjnej A.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 747/19 w sprawie ze skargi A.D. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 15 kwietnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 747/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sprawie ze skargi A.D. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący. W treści skargi kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, ze względu na fakt, że w przypadku braku wstrzymania wykonania decyzji skarżącemu grożą nieodwracalne skutki i niepowetowana szkoda majątkowa. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że egzekucja wymierzonej kary o tak znacznej wysokości stanowiłaby nadmierną dolegliwość, która spowodowałaby brak możliwości utrzymania skarżącego i rodziny. Zdaniem skarżącego wszczęte postępowanie egzekucyjne stanowi przewidzianą przez przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." dolegliwość, ponieważ nałożona grzywna z uwagi na jej wysokość charakteryzuje się znaczącym stopniem dolegliwości. Zajęcie kwoty 187.500 zł z całą stanowczością stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Egzekucja grzywny w takiej wysokości uniemożliwia codzienną egzystencję. Dalej wskazano, że skarżący ma bieżące zobowiązania, umowę kredytu, umowę leasingu, których nie jest w stanie obsługiwać z powodu zajęcia rachunku bankowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W orzecznictwie wskazuje się, że wykładnia art. 61 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienia) złożony w trybie powołanego przepisu, co do zasady nie jest uprawniony do samodzielnego szukania okoliczności spełniających kryteria przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji (postanowienia). Oznacza to, że to strona składająca wniosek zasadniczo obowiązana jest do wykazania istnienia oraz uzasadnienia ustawowych przesłanek popierających to żądanie (por. postanowienie NSA z 22.09.2020 r. I FZ 199/20). Wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 65/08; z 15 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 110/08; CBOSA). Przy czym nie jest wystarczające samo ogólnikowe wskazanie na okoliczności, które zdaniem skarżącego, uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej, ale twierdzenia w tym zakresie winny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. W sprawie niniejszej skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji wymierzające karę w wysokości 187.500 zł z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego - budynku weselnego z hotelem i restauracją, wybudowanego w miejscowości [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonego postanowienia mogło doprowadzić do niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sama wysokość wymierzonej kary, chociażby znaczna, bez odniesienia jej do sytuacji majątkowej skarżącego, nie uzasadnia jeszcze zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z 22.09.2020 r. I FZ 199/20). Do wniosków przeciwnych może natomiast prowadzić porównanie kwoty dochodzonej należności z sytuacją ekonomiczną wnioskodawcy. W sprawie niniejszej uzasadniając złożony wniosek, oprócz ogólnych twierdzeń o wyrządzeniu, na skutek wykonania postanowienia, znacznej szkody lub spowodowaniu trudnych do odwrócenia skutków, skarżący podał swoje zobowiązania. Brak jest jednakże jakichkolwiek danych identyfikujących sytuację majątkową skarżącego, a to uniemożliwia ocenę, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia, w tej konkretnej sytuacji, może skutkować powstaniem niebezpieczeństw o których mowa we ww. przepisie. Zgodzić się należy ze skarżącym, że zajęcie rachunku bankowego utrudnia funkcjonowanie, jednakże samo zajęcie tego rachunku nie przesądza o konieczności zastosowania ochrony tymczasowej. Bez przedstawienia sytuacji majątkowej ubiegającego się o wstrzymanie wykonania postanowienia, nie sposób ocenić czy rzeczywiście wykonanie przedmiotowego aktu zagraża jego interesom ekonomicznym i to w sposób mogący stwarzać niebezpieczeństwo zaistnienia skutków z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.