II SA/Ke 721/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017r. sprawy ze skargi Wojewody Świętokrzyskiego na uchwałę Rady Miasta Sandomierza z dnia 14 grudnia 2016r. Nr XXXIV/404/2016 w przedmiocie ustalenia regulaminu głosowania w wyborach na wiceprzewodniczącego rady miasta stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. UZASADNIENIE Zaskarżoną uchwałą z dnia 14 grudnia 2016 r. nr XXXIV/404/2016 Rada Miasta Sandomierza, na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.), podjęła uchwałę w sprawie ustalenia regulaminu głosowania w wyborach na wiceprzewodniczącego Rady Miasta Sandomierza. W § 2 uchwały postanowiono, że wchodzi ona w życie z dniem podjęcia. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w związku z rezygnacją radnych: W. C. i A. B. z pełnienia funkcji wiceprzewodniczących Rady Miasta Sandomierza zachodzi potrzeba powołania nowych wiceprzewodniczących. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wywiódł Wojewoda Świętokrzyski, zarzucając: - naruszenie art. 19 ust. 5 w związku z ust. 8 i 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że przewodniczący i wiceprzewodniczący rady miasta wraz ze złożeniem rezygnacji z funkcji utracili możliwość piastowania tej funkcji, mimo nie podjęcia przez radę miasta uchwały w sprawie przyjęcia ich rezygnacji oraz poprzez dalsze przekazanie prowadzenia sesji rady miasta najstarszemu wiekiem radnemu, który wyraził zgodę na prowadzenie sesji, - naruszenie art. 7 Konstytucji RP, poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, że złożenie rezygnacji z funkcji przewodniczącego i wiceprzewodniczącego rady miasta jest wystarczające do utraty funkcji, uniemożliwia prowadzenie przez nich obrad sesji, a co za tym idzie dokonanie spośród radnych wyboru osoby prowadzącej obrady sesji rady i przyznanie przez radę kompetencji wybranemu radnemu w sytuacji, gdy żadna norma kompetencyjna nie upoważniała w zaistniałym stanie faktycznym do przyznania takich kompetencji, - naruszenie § 21 Statutu Miasta Sandomierza, poprzez przyjęcie, że w razie złożenia rezygnacji przewodniczącego rady miasta i wiceprzewodniczącego rady miasta obradom rady miasta może przewodniczyć najstarszy wiekiem radny. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi Wojewoda Świętokrzyski podniósł, że ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w art. 19 ust. 5-8, reguluje procedurę postępowania w przypadku złożenia rezygnacji przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego rady. Z literalnego brzmienia ww. przepisów wynika, zdaniem autora skargi, że do czasu podjęcia przez radę miasta uchwały o przyjęciu rezygnacji przewodniczącego i wiceprzewodniczących obrady sesji powinien prowadzić przewodniczący lub wiceprzewodniczący. Skarżący powołał się przy tym na wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 187/17. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP z uwagi na dokonanie spośród radnych wyboru osoby prowadzącej obrady sesji rady miasta i przyznanie przez radę kompetencji wybranemu radnemu w sytuacji, gdy żadna norma kompetencyjna nie upoważniała w zaistniałym stanie faktycznym do przyznania takich uprawnień. Z analizy przedłożonego protokołu nr 34 z obrad XXXIV Sesji Rady Miasta Sandomierza z dnia 14 grudnia 2016 r. jednoznacznie wynika, jak wskazał autor skargi, że po złożeniu ustnej rezygnacji przewodniczącego i wiceprzewodniczących rady miasta, dalsze prowadzenie obrad powierzono najstarszemu wiekiem radnemu. Powyższe stanowi również naruszenie § 21 Statutu, zgodnie z którym pod nieobecność przewodniczącego jego zadania wykonuje wyznaczony przez niego wiceprzewodniczący. W przypadku nieobecności przewodniczącego i niewyznaczenia wiceprzewodniczącego, zadania przewodniczącego wykonuje wiceprzewodniczący najstarszy wiekiem. Skarżący zarzucił, że Statut Rady Miasta Sandomierza nie przewidywał możliwości powierzenia prowadzenia obrad sesji najstarszemu wiekiem radnemu, w przypadku rezygnacji przewodniczącego lub wiceprzewodniczących. W konsekwencji powyższego doszło, w ocenie Wojewody Świętokrzyskiego, do podjęcia zaskarżonej uchwały z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Sandomierza wniosła o oddalenie skargi, wskazując, że skarga nie jest zasadna i należy ją ocenić jako wyraz wyjątkowego zacietrzewienia, skoro skarżący domaga się stwierdzenia nieważności uchwały nr XXXIV/421/2016, którą usunął z obrotu wyrok Sądu wydany w sprawie I SA/Ke 131/17. Organ zarzucił lakoniczność zarzutu naruszenia art. 7 Konstytucji RP. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 19 ust. 5, 7 i 8 ustawy o samorządzie gminnym, organ powołał się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2013 r. (II SA/Gl 900/12) i wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2001 r. (II SA/1525/00), podnosząc, że ustawodawca wprowadził swoistą kolejność, posługując się kryterium wieku, ale nie sposób na tej podstawie twierdzić, że niezachowanie tej kolejności powoduje nieważność podjętej na sesji uchwały. Natomiast w zakresie naruszenia § 21 Statutu organ podniósł, że dyspozycja tego przepisu jest bardzo szeroka i objęta jest nią również sytuacja przekazania prowadzenia obrad przez wiceprzewodniczącego. Regulacje Statutu dopuszczają możliwość prowadzenia sesji rady miasta przez radnego seniora w przypadku rezygnacji prezydium. Okoliczność podnoszona przez skarżącego pozostaje bez wpływu na ważność podejmowanych uchwał. Nadto działanie organu nadzoru destabilizuje działalność Rady Miasta i podważa zasadę pewności obrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, ale nie z przyczyn w niej wskazanych. Wyjaśnić na wstępie trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 2017.2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Sprawowana jest ponadto w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przesłanki nieważności aktu organu gminy określa art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U.2016.446 ze zm., dalej: "u.s.g."), według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Przepisy art. 91 ust. 1 oraz ust. 4 u.s.g. wyróżniają zatem dwie kategorie naruszeń prawa przez uchwały lub zarządzenia organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. Każde "istotne naruszenie prawa" uchwałą organu gminy oznacza jej nieważność (T. Woś [w:] T.Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Postępowanie sądowo administracyjne", Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 310). Pojęcie istotnego naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane, jednakże w judykaturze przyjmuje się, że tego rodzaju naruszeniami prawa są w szczególności: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Nieistotne naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy stwierdzone uchybienia nie mają wpływu na zgodność uchwały z prawem. Wskazane w skardze zarzuty opierały się na twierdzeniu, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem procedury jej podjęcia polegającym na prowadzeniu obrad Rady Miasta Sandomierza przez osobę nieuprawnioną, tj. najstarszego wiekiem radnego M. C., w sytuacji, gdy na skutek niezaistnienia przewidzianej w art. 19 ust. 8 u.s.g. sytuacji, w której możliwe jest prowadzenie obrad przez najstarszego wiekiem radnego, radny M. C. obrady te jednak prowadził. Tymczasem z treści protokołu sesji Rady Miasta Sandomierza z 14 grudnia 2017 r. dołączonego do akt II SA/Ke 718/17, z którego dowód Sąd dopuścił na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że zaraz po otwarciu tej sesji oświadczenia o rezygnacji z funkcji złożyli Przewodniczący Rady Miasta i dwaj Wiceprzewodniczący. Bezpośrednio po złożeniu oświadczeń o rezygnacji, z powołaniem się na Statut Rady Miasta, prowadzenie obrad przejął senior - najstarszy radny, M. C. Protokół obrad potwierdza, że dotychczasowy przewodniczący i wiceprzewodniczący nadal uczestniczyli w obradach sesji, której jednak, w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy o samorządzie gminnym, przewodniczyła osoba nieuprawniona. Pod przewodnictwem tej nieuprawnionej osoby doszło do podjęcia kilku uchwał, w tym uchwały w sprawie ustalenia regulaminu głosowania w wyborach przewodniczącego Rady Miasta Sandomierza. Od razu jednak po dokonaniu wyboru na Przewodniczącego Rady Miasta Sandomierza A.B. , najstarszy wiekiem radny M.C. przekazał mu dalsze prowadzenie obrad. Do podjęcia kolejnych uchwał przyjętych w tym dniu na XXXIV Sesji Rady Miasta Sandomierza, w tym i do przyjęcia zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały nr XXXIV/404/2016 doszło więc już w czasie, gdy M.C. obradom Rady Miasta Sandomierza nie przewodniczył, ponieważ ich prowadzenie przejął wybrany wcześniej na tej samej sesji nowy Przewodniczący Rady A.B. Dopuszczalność prowadzenia obrad przez tego radnego wynika natomiast z faktu, że radny ten był wcześniej wiceprzewodniczącym Rady, na którego ostatecznie scedowane zostało przez dotychczasowego Przewodniczącego R. P. i dotychczasowego drugiego wiceprzewodniczącego W. C. przewodniczenie tej sesji (k. 1 – 2 protokołu), co dopuszcza przepis art. 19 ust. 2 u.s.g. Poza tym radny A.B. jako Wiceprzewodniczący Rady Miasta Sandomierza mieścił się w katalogu wymienionych w art. 19 ust. 2 u.s.g. radnych, którzy co do zasady uprawnieni są do prowadzenia obrad rady. Natomiast rezygnacja A.B. z funkcji wiceprzewodniczącego Rady Miasta Sandomierza złożona na początku sesji odbytej w dniu 14 grudnia 2016 r., nie wywołała skutku prawnego mimo tego, że Rada Miasta Sandomierza uchwałą nr XXXIV/402/2016 z dnia 14 grudnia 2016 r. nazwaną uchwałą w sprawie przyjęcia rezygnacji Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Sandomierza, w § 1 odwołała A.B. z funkcji Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Sandomierza. Uchwała ta bowiem została unieważniona prawomocnym wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 10 maja 2017 r. w sprawie II SA/Ke 189/17. W tej sytuacji należy uznać, że prowadzenie przez A.B. obrad Rady Miasta w Sandomierzu w czasie, gdy była podejmowana zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nie naruszało przepisów u.s.g., a także statutu Rady Miasta Sandomierza. Działając jednak w granicach określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził w sprawie inne niż wskazane w skardze, istotne naruszenia prawa, które spowodowały konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Istotnym dla dalszych rozważań jest wyjaśnienie charakteru zaskarżonej uchwały rady gminy w przedmiocie przyjęcia regulaminu głosowania w wyborach na wiceprzewodniczącego rady gminy, a w szczególności to, czy uchwała taka jest aktem prawa miejscowego, przez co wymaga trybu podjęcia i publikacji przewidzianego dla takich właśnie rodzajów aktów prawnych, czy też jest to akt wewnętrzny, skierowany wyłącznie do określonych adresatów - radnych - i jako taki nie wymaga procedury publikacji przewidzianej dla aktów prawa miejscowego. W przedstawionym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony w prawomocnym wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 19 maja 2011 r., III SA/Wr 94/11, z którego wynika, że uchwała w sprawie przyjęcia regulaminu głosowania wyboru radnego na Przewodniczącego Rady Miejskiej, jako akt o charakterze statutowym stanowi akt prawa miejscowego, przez co podlega publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym (art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, Dz. U. z 2010 r. Nr 17, poz. 95). O charakterze zaskarżonego w niniejszej sprawie regulaminu świadczy przede wszystkim treść zawartych w nim regulacji. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.s.g., o ustroju gminy stanowi jej statut. Statut określa między innymi organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy (art. 22 ust. 1 u.s.g.). Stanowcze sformułowanie zawarte w tym przepisie (statut określa) wskazuje na obligatoryjność umieszczenia w statucie regulacji dotyczącej organizacji wewnętrznej i trybu pracy rady. Do spraw mieszczących się w pojęciu trybu pracy rady gminy zaliczyć należy między innymi: inicjatywę uchwałodawczą, procedurę uchwałodawczą (postępowanie z projektami uchwał i ich uchwalanie), sposób realizacji zadań przez radnych i członków komisji, zasady i tryb składania interpelacji i zapytań oraz udzielania na nie odpowiedzi, dokumentowanie prac rady, uszczegółowienie procedury głosowania, w tym głosowania wyboru radnego na przewodniczącego i wiceprzewodniczącego, oraz inne sprawy organizacyjne, nieunormowane w ustawie. W opinii organów sprawujących nadzór nad działalnością samorządu gminnego regulowanie w odrębnej uchwale kwestii, która zgodnie z dyspozycją ustawodawcy stanowi materię statutową, jest istotnym naruszeniem prawa. Należy też podkreślić, że zmiany statutu wprowadza się w tym samym trybie co jego uchwalenie (por. Wierzbica Anna (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz LEX Opublikowano: WK 2016). Dodać trzeba, że "statut gminy jest przepisem niekadencyjnym" (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 maja 2008 r., II SA/Go 169/08, LEX nr 519061) co oznacza, że nie zachodzi potrzeba każdorazowego uchwalania nowego statutu przez nowo wybraną radę. Z przedstawionych powodów przepis art. 19 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wymieniony jako podstawa prawna zaskarżonej uchwały, nie może stanowić samoistnej podstawy do określenia regulaminu wyboru radnego na przewodniczącego czy wiceprzewodniczącego rady gminy. Przepis art. 19 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym określa bowiem tryb wyboru przewodniczącego i wiceprzewodniczącego rady gminy. Nie negując co do zasady możliwości uregulowania przez radę gminy kwestii związanych z wyborem przewodniczącego rady gminy, podkreślić należy, że może to nastąpić w uchwale rady gminy o charakterze statutowym. Adresatami norm ujętych w takiej uchwale są radni każdej kadencji, a nie konkretnie wskazane osoby, a także społeczność lokalna, która każdorazowa może powoływać się na postanowienia takiego regulaminu, co czyni z tego aktu, akt o charakterze prawa miejscowego, a nie akt wewnętrzny. Uwzględniając powyższe rozważania należy zauważyć, że zaskarżona uchwała reguluje procedurę głosowania w wyborach na wiceprzewodniczącego. Stanowi więc typową materię statutową dotyczącą trybu pracy rady gminy. Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.s.g. taka materia może być uregulowana wyłącznie w statucie gminy. Nawet jednak, gdyby uznać dopuszczalność zamieszczenia takie regulacji w osobnym akcie, na przykład w regulaminie uszczegóławiającym postanowienia statutu gminy dotyczące trybu pracy rady gminy, wydanym na podstawie i w granicach delegacji wynikającej ze statutu, to i tak nie może być wątpliwości, że regulacja dotycząca zasad i trybu głosowania w wyborach na wiceprzewodniczącego rady, nie traciłaby charakteru statutowego, przez co również taka materia jako akt prawa miejscowego wymagałaby dla jej wejścia w życie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowy i upływu co najmniej ustawowego okresu vacatio legis. Skutkiem nieogłoszenia aktu prawa miejscowego w wojewódzkim dzienniku urzędowym jest brak możliwości wywołania przez ten akt skutków prawnych w nim zamierzonych. Nieopublikowany akt prawa powszechnie obowiązującego nie może stanowić podstawy prawnej władczych rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej (por. m.in.: wyrok NSA z dnia 23 października 2008 r., I OSK 701/08; publ. ONSAiWSA z 2009 r., nr 6, poz.118 oraz wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., I OSK 1608/12; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Urzędowe ogłoszenie aktu prawa miejscowego jest warunkiem jego wejścia w życie oraz jest jednym z istotnych elementów systemu zapewniającego jawność norm prawnych w społeczeństwie, a co za tym idzie, służy zapewnieniu zasady praworządności. Uchwała z zakresu prawa miejscowego, która podlega obowiązkowi ogłoszenia, a która nie zostaje przekazana do ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym, jest w całości nieważna, albowiem nieważność uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego dotyczy nie tylko postanowień sprzecznych z przepisami, ale dotyczy całości uchwały jako aktu prawa miejscowego, gdyż z powodu jej nieogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym nie może ona wywołać skutków prawnych w niej zamierzonych (wyrok NSA z dnia 3 listopada 2010 r., I OSK 1213/10). Należy zauważyć dalej, że ponieważ statut gminy, a w konsekwencji i zawarte w innych aktach prawa miejscowego regulacje zagadnień o charakterze statutowym nie mają charakteru kadencyjnego, to ich zmiana wymaga odniesienia się do obowiązującego aktualnie w danej gminie Statutu. Generalny i abstrakcyjny charakter norm prawa miejscowego, również takich, jakie zostały zawarte w zaskarżonej uchwale, oznacza również, że wadliwe jest umieszczanie w regulaminie głosowania w wyborach na wiceprzewodniczącego rady miasta przepisów nie mających tej cechy. Abstrakcyjność normy wyraża się w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Akty muszą być powtarzalne, nie mogą konsumować się przez jednorazowe zastosowanie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr. 1381/10, niepublikowany). Zaskarżony regulamin nie sprostał wskazanym wymaganiom. Przede wszystkim należy zauważyć, że nie wynika z niego jakiekolwiek odniesienie do jakichkolwiek wcześniejszych norm, czy to zawartych w Statucie Gminy Sandomierz, czy też nawet w innej uchwale, które niewątpliwie musiały być stosowane przy wyborze wiceprzewodniczącego Rady Miasta Sandomierza na początku bieżącej, czy też w czasie wcześniejszych kadencji tej Rady. Nie wiadomo więc, czy zaskarżony regulamin nie zawiera przepisów regulujących materię już wcześniej uregulowaną. Za wadliwe należy też uznać uzasadnienie podjęcia zaskarżonej uchwały jednorazową potrzebą powołania nowych wiceprzewodniczących Rady Miasta Sandomierza wynikłą z rezygnacji radnych W. C. i A.B. . W świetle powyższych wywodów trzeba uznać, że skoro zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, to została podjęta z istotnym naruszeniem obowiązujących reguł określających tryb publikacji przewidzianych dla aktów normatywnych, bowiem postanowiono w § 2 uchwały, że wchodzi w życie z dniem podjęcia. Powyższa okoliczność stanowi również przesłankę stwierdzenia nieważności tej uchwały w całości na zasadzie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jako naruszającej w sposób istotny dyspozycję art. 42 tej ustawy oraz art. 2 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Odnosząc się natomiast do twierdzenia organu, że w sprawie I SA/Ke 131/17 już Sąd usunął z obrotu uchwałę nr XXXIV/421/2016, podnieść należy, że przedmiotem rozpoznania w powyższej sprawie była skarga na uchwałę w sprawie przedłużenia czasu obowiązywania dotychczasowych taryf za odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni do kanalizacji deszczowej i ogólnospławnej na terenie miasta Sandomierza na okres od 01 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., a zatem sprawa nie dotyczyła zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały. Wszystkie wskazane wyżej istotne wady zaskarżonej uchwały powodują konieczność stwierdzenia jej nieważności, o czym sąd orzekł na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.