II OSK 2768/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku W. M. i T.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej W.M. i T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 227/20 w sprawie ze skargi W. M. i T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 227/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę W. M. i T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skargą kasacyjną W. M. i T. M. zaskarżyli powyższy wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że brak wydania postanowienia o jej wstrzymaniu może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżących w postaci niemożności użytkowania ich nieruchomości zgodnie z planami lub nawet jej sprzedaży, ponieważ nikt nie kupi działki budowlanej, na której nie będzie można wybudować domu lub wybudowanie to będzie znacznie ograniczone. Bezsprzecznie wartość takiej działki ulegnie znacznemu obniżeniu, przy czym wskazane powyżej skutki, zdaniem skarżących, będą niezwykle trudne do odwrócenia, a wręcz praktycznie niemożliwe, a przede wszystkim próby odwrócenia skutków wykonania takiej decyzji będą bardzo kosztowne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zachodzi, kiedy wykaże się że grożąca szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki egzekucji, które - raz zaistniałe - powodują na tyle istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, że powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wyjaśnić należy, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, którą uzależnia od wykazania zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona do sytuacji wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z nich. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący wskazać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby w występujących w niej okolicznościach zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżący wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęli decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2019 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą "Budowa odcinka sieci niskiego napięcia ze słupa 18 K linii nN zasilanej ze stacji transformatorowej [...]do złącza kablowego na dz. Nr [...] obr. [...]" na działkach [...], [...], [...], [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] dla P. S.A. z siedzibą w [...]. Mając tak zakreślony zakres przedmiotowej sprawy stwierdzić należało, że decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji, jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego, nie stwarza realnych skutków w sferze praw i obowiązków stron postępowania i tym samym nie można stwierdzić na tym etapie postępowania zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na podstawie takiej decyzji inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego przysługują stronie stosowne środki zaskarżenia. Dopiero w przypadku zaskarżenia decyzji o pozwoleniu na budowę do sądu administracyjnego w razie wystąpienia ze stosownym wnioskiem może zostać wstrzymane jej wykonanie. Brak jest natomiast podstaw, by na tym etapie postępowania ocenę wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., odnosić do skutków, jakie mogą wynikać z realizacji inwestycji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.