II SA/Sz 682/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. M. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwana dalej: "k.p.a.") oraz art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 oraz art. 52, art. 54, art. 55, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.z.p." lub "ustawa o planowaniu", Wójt Gminy M. , po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lipca 2021 r., ustalił na rzecz Starosty S. , (dalej: "inwestor", "skarżący") warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w M. gmina M. woj. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której wynik stanowi załącznik do decyzji, ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy stwierdzając jednocześnie, że planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. M. wskazując, że organ I instancji niewystarczająco zbadał istnienie infrastruktury dla obsługi inwestycji, gdyż nie przeprowadził żadnej oceny czy infrastruktura ta istnieje, a jeśli tak to czy jest wystarczająca dla inwestycji. Odwołująca się wskazała również, że droga stanowiąca dostęp terenu do drogi publicznej nie spełnia wymagań określonych dla drogi gminnej, a co za tym idzie teren inwestycji nie posiada realnego dostępu do drogi publicznej. Odwołująca się zarzuciła ponadto, że wątpliwości nasuwa dokonanie przez organ pierwszej instancji uzgodnień dotyczących inwestycji ze Starostwem Powiatowym w S. , gdyż Starosta S. jest stroną postępowania, co oznacza, że będąc zainteresowanym w sprawie nie będzie działał obiektywnie w roli organu uzgadniającego. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła także E. S. wskazując, że decyzja, którą odebrała [...] grudnia 2021 r. nie zawiera ustosunkowania się organu do zastrzeżeń jakie wniosła jako strona postępowania. Odwołująca się podniosła również, że część graficzna decyzji (załącznik nr [...]) nie spełnia wymagań określonych w § 9 ust. 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od powyższej decyzji odwołanie złożył również S. R., który zarzucił organowi I instancji niewystarczające zbadanie istnienia infrastruktury wystarczającej dla obsługi inwestycji, niespełnianie wymagań określonych dla drogi gminnej przez drogę stanowiącą dostęp terenu do drogi publicznej. Ponadto stwierdził, że działka [...] podlegała podziałowi w celu realizacji planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] GRN w M. z dnia [...] czerwca 1986 roku ze zm. Według odwołującego się wyraźnie zaznaczone poszerzenie drogi w sąsiedztwie działek [...] i [...] jest przeznaczone do zawracania pojazdów, co jednoznacznie wskazuje, że nie przewidywano ruchu pojazdów w kierunku działki [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2022 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 155 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskutek rozpoznania sprawy z odwołań A. M. oraz E. S. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ II instancji w pierwszej kolejności określił obowiązujący w sprawie stan prawny w brzmieniu przepisów (do dnia 2 stycznia 2022 r.) ustawy o planowaniu i rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dalej: "rozporządzenie". Po przywołaniu treści art. 59 ust. 1, art. 50 ust. 1, art. 86 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i § 3 rozporządzenia organ odwoławczy odniósł się do ustaleń organu pierwszej instancji w sprawie, wskazując, że ten ostatni określił rodzaj inwestycji jako budowę ośmiu budynków rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, a także warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisów odrębnych. I tak, organ określił: a) linie zabudowy - według załącznika graficznego jako obowiązujące i nieprzekraczalne linie zabudowy; b) wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu - do 7%; c) minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 70%; d) ustalenia dla budynku rekreacyjnego: -szerokość elewacji frontowej - do 8,5 m (z tolerancją do 20%), - wysokość okapu - do 3,2 m, - wysokość budynku - od poziomu terenu do kalenicy - do 7,5 m, - kąt nachylenia głównych połaci dachu do 45°, - jednakowy dla wszystkich głównych połaci dachowych, - układ połaci dachowych - dach dwuspadowy, - układ kalenic - prostopadły lub równoległy do obowiązującej linii zabudowy. Odwołując się do wyników analizy urbanistycznej organ II instancji podał, że front działki inwestycyjnej mierzy 8 m, zatem granice obszaru analizy urbanistycznej wyznaczono w odległości 50 m, jako minimalnej odległości wynikającej z przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia. Na załączniku graficznym zaznaczono granice terenu inwestycji i granice obszaru analizowanego. W obszarze analizowanym zlokalizowane są budynki rekreacyjne. Dla zabudowy na terenie działki nr [...] ustalono funkcję zabudowy rekreacyjnej, kontynuującej funkcję zabudowy już istniejącej. Dokonując oceny poszczególnych parametrów nowej zabudowy Kolegium stwierdziło, że ich wartości wynikają z danych zawartych w analizie urbanistycznej oraz stanowią arytmetyczny wynik wielkości posiadanych przez obiekty budowlane zlokalizowane w tym obszarze. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu w badanej sprawie dla działek w obszarze analizy wynosi 0,07, wobec czego, w ocenie organu odwoławczego, uzasadnionym było określenie tego parametru dla planowanej inwestycji w wielkości 7%. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. W przedmiotowej sprawie średnia szerokość elewacji frontowych budynków, według organu II instancji, wynosi 8,5 m, wobec czego dla wnioskowanej inwestycji parametr ten określony został na 8,5 m z tolerancją 20% dla każdego budynku odrębnie. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji określił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na 3,2 m jako przedłużenie krawędzi elewacji frontowych na sąsiednich działkach wskazując jednocześnie kąt nachylenia połaci do 45°, wysokość kalenicy do 7,5 m oraz kierunek głównej kalenicy jako prostopadły lub równoległy do obowiązującej linii zabudowy. Dokonując oceny tego parametru Kolegium stwierdziło prawidłowy sposób jego ustalenia, zgodny z wielkością wynikającą z analizy. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Organ odwoławczy zauważył, że w badanej sprawie parametry nowej zabudowy wyznaczają dwa budynki rekreacyjne zlokalizowane na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Tym samym parametry tych obiektów stanowią podstawę do określenia parametrów mających stanowić przedłużenie wielkości dla wnioskowanej zabudowy. Następnie Kolegium powołało się na dyspozycje przepisów art. 56 w związku z art. 64 u.p.z.p. i wskazało m.in., że decyzja o warunkach zabudowy musi być wydana na żądanie wnioskodawcy zawsze, gdy przepisy prawa na to pozwalają, niezależnie od woli pozostałych stron postępowania. Nie ma zatem znaczenia na tym etapie procesu inwestycyjnego wyrażenie bądź odmowa wyrażenia zgody przez pozostałe strony postępowania. Ustalenie warunków zabudowy nie narusza prawa osób trzecich, gdyż dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę badaniu podlegają określone we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oraz wynikające z projektu budowlanego konkretne parametry planowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów pierwszej odwołującej się, według których planowana inwestycja nie posiada wystarczającego uzbrojenia terenu oraz dostępu do drogi publicznej, Kolegium stwierdziło, że termin dostępu do drogi publicznej definiuje ustawa w art. 2 pkt 14 stanowiąc, iż ilekroć w ustawie jest mowa o dostępie do drogi publicznej należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Dostęp ten musi zatem istnieć w dacie wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Musi być to też dostęp realny tj. inwestor ma prawną (jest właścicielem terenu lub ustanowiono służebność drogi koniecznej na rzecz terenu inwestycji jako nieruchomości władnącej) lub faktyczną (zgoda zarządcy lub właściciela drogi) możliwość korzystania z tego terenu jako drogi wewnętrznej komunikującej teren inwestycji z drogą publiczną. Nie ma przy tym znaczenia dla oceny dostępu działki do drogi publicznej stan techniczny tej drogi oraz jej parametry. Sam fakt możliwości korzystania z działki o przeznaczeniu drogowym przesądza o zapewnieniu dostępu stanowiącej przedmiot inwestycji nieruchomości do drogi publicznej. Następnie organ II instancji wskazał na przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i zaliczenie ich do dróg publicznych oraz art. 7 ust. 1 tej ustawy, który do dróg gminnych zalicza drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Wyjaśnił też, że drogami wewnętrznymi są natomiast drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych itp. Organ odwoławczy zauważył, iż pomimo, że z dołączonych do akt postępowania wydruków z ewidencji gruntów wynika, że działka nr [...] stanowi grunty orne klasy Ps5, to z uchwały Nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych (Dz. Urz. woj. [...] z 2014 r., poz. [...]) wynika, że droga ta zaliczona została do dróg gminnych. Zatem każdy ma prawo do poruszania się tą drogą, a tym samym może ona stanowić dostęp dla działki nr [...]. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania przez organ wyłączenia Starosty jako organu uzgadniającego, będącego jednocześnie wnioskodawcą zainteresowanym wynikiem sprawy, Kolegium wskazało, że jest on nieuzasadniony. Stwierdziło, że nie ma dla niej alternatywy w sytuacji gdy inwestorem zamierzenia inwestycyjnego jest jednostka samorządu terytorialnego a podmiotem inicjującym postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest jej organ zarządzający. W takiej sytuacji organ ten prowadzi to postępowanie i wydaje decyzję w I instancji. Analogicznie: organ ten prowadzi postępowanie uzgadniające. Brak jest przepisu który wykluczałby te podmioty od orzekania w sytuacjach kiedy same składają wniosek o wszczęcie postępowania. W sprawach z zakresu postępowania może bowiem dochodzić i nierzadko dochodzi do połączenia sfery dominium ze sferą imperium. W szczególności w obowiązującym porządku prawnym nie ma ogólnej regulacji uprawniającej do wyłączenia organu samorządu terytorialnego w sytuacji gdy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego pozostaje w związku z interesem prawnym danej wspólnoty samorządowej. Widząc konieczność wyłączenia organu administracji od orzekania w sprawie w której występuje także jako strona, ustawodawca wprowadza stosowną normę prawną (np. 124 ust. 8 z 21 sierpnia 1997 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami, art.11f ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych). Jak zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 marca 2014 r. II OSK 2075/12 "prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty nie jest wyłączony - wobec braku wyraźnego wyłączenia ustawowego - od wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych". Z kolei w wyroku z dnia 25 listopada 2016 r. II OSK 444/15 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "z faktu że inwestorem, a jednocześnie stroną postępowania jest Gmina (Miasto) B. nie wynika obowiązek wyłączenia Prezydenta Miasta B. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, brak jest wyraźnej normy prawnej wyłączającej wójta, burmistrza, prezydenta miasta od orzekania w sprawie, w której jego gmina jest stroną. Stwierdzić należy, że obowiązku takiego nie można wywieść z regulacji zawartych w art. 24 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 7 k.p.a. «...». Pierwsza z przytoczonych wyżej regulacji dotyczy wyłączenia pracownika organu, a nie organu administracji. Wyłączenie organu administracji jest przedmiotem odrębnej regulacji art. 25 § 1 k.p.a., która nie stanowi o orzekaniu w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla której inwestorem jest gmina. Druga z ww. regulacji, tj. art. 24 ust. 4 k.p.a., również nie znajduje wprost zastosowania w sprawie, jako że prezydent miasta nie jest przedstawicielem ustawowym gminy. Nie jest również możliwe zastosowanie pkt 7 ww. przepisu, gdyż prezydent miasta nie pozostaje z gminą w stosunku nadrzędności służbowej". Kolegium stwierdziło, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała sytuacja wymagająca wyłączenia Starosty od rozstrzygania i wydania postanowienia uzgadniającego. Odnosząc się do zarzutu niezgodności stanowiącej załącznik do decyzji mapy z przepisem § 9 ust 3 rozporządzenia, organ II instancji wskazał, że zgodnie z tym przepisem część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Stosownie do art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy, powinna to być mapa zasadnicza lub, w przypadku jej braku, mapa ewidencyjna, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Kolegium wyjaśniło, co uważa się za kopię dokumentu będącego elementem państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego w rozumieniu art. 2 pkt 10 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej: p.g.k.). Chodzi zatem o materiał przyjęty do tego zasobu w wyniku jego pozytywnej weryfikacji pod względem jego zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii na zasadzie art. 12b p.g.k. W aktach przedmiotowego postępowania znajduje się mapa opatrzona pieczęcią Starosty poświadczającą zgodność kopii mapy z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Załączniki do projektu decyzji oraz do samej decyzji zostały sporządzone na kopii tej mapy, co pozwoliło uznać organowi odwoławczemu, iż spełniają warunki wynikające z § 9 ust 3 rozporządzenia. A. M. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję organu II instancji z dnia [...] maja 2022 r. i wniosła o jej uchylenie w całości, jak i o rozważenie uchylenia decyzji ją poprzedzającej oraz zwrot kosztów od SKO. Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy inwestor nie spełnił wymogu istnienia lub zaplanowania wystarczającego uzbrojenia terenu dla inwestycji w zakresie stanu technicznego i parametrów drogi publicznej; - art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a oraz lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez rozpoznanie wniosku inwestora, w sytuacji, gdy wniosek ten nie zawierał charakterystyki inwestycji w zakresie określenia zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzaniu lub oczyszczania ścieków, sposób unieszkodliwiania odpadów i określenia charakterystycznych parametrów technicznych Inwestycji oraz danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko; - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p, poprzez przytoczenie brzmienia przepisu, jednostki redakcyjnej lub stwierdzenia o odpowiednim zastosowaniu przepisów odrębnych, w sytuacji, gdy organ II instancji powinien określić w sposób zindywidualizowany warunki wynikające z obowiązujących przepisów odnośnie inwestycji; 2. przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 26 § 2 pkt 1 i § 3 k.p.a., poprzez dokonanie przez organ I instancji ze Starostwem Powiatowym uzgodnień dotyczących inwestycji, w sytuacji, gdy Starosta jako inwestor był stroną postępowania i powinien podlegać wyłączeniu od udziału w sprawie w roli organu zajmującego stanowisko; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez niezbadanie kwestii związanych z istnieniem na terenie inwestycji infrastruktury wodociągowej, kanalizacyjnej, ciepłowniczej, elektrycznej, gazowej i telekomunikacyjnej, a w konsekwencji niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność czy istniejące lub zaprojektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla inwestycji w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do uznania, że na terenie inwestycji możliwym jest zapewnienie uzbrojenia terenu; - art. 65 § 1 w zw. z art. 129 § 1 i 2 k.p.a., poprzez nieprzekazanie przez organ II instancji odwołania E. P., W. R. i odwołania S. R., wniesionych bezpośrednio do organu II instancji z zachowaniem terminu na ich wniesienie, a w konsekwencji ich nierozpoznanie przez organ II instancji, w sytuacji, gdy na organie II instancji spoczywał obowiązek przekazania wniesionych niewłaściwie do niego odwołań organowi I instancji, a następnie ich rozpoznanie w postępowaniu odwoławczym; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji I instancji, w sytuacji, gdy organ II instancji winien był na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić decyzję organu I instancji w całości i orzec co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca przytaczając piśmiennictwo wskazała, że "(...) wykładnia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. prowadzi do wniosku, że jako regułę ustawodawca przyjmuje wymóg istnienia infrastruktury i to wystarczającej dla planowanej inwestycji, a nie jakiejkolwiek. Jednakże w przypadku jej braku za wystarczające ustawodawca pozwala uznać zapewnienie wykonania brakującej infrastruktury w drodze umowy cywilnoprawnej, zawartej pomiędzy inwestorem a właściwą jednostką organizacyjna (art. 61 ust. 5 u.p.z.p.), tym samym inwestor nie może spełnić wymogu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., tj. wymogu istnienia wystarczającej infrastruktury, przez złożenie deklaracji jej wykonania we własnym zakresie. Dla wydania decyzji o warunkach zabudowy istotny jest fakt istnienia uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia inwestycyjnego, a nie fakt posiadania przez inwestora aktualnych zezwoleń na podłączenie mediów". Według skarżącej organ odwoławczy kwestii tych nie zbadał, jak i nie prowadził postępowania w zakresie oceny, czy wskazywane przez inwestora rozwiązania w tym zakresie na danym terenie są możliwe i wystarczające dla planowanej Inwestycji. Ponadto skarżąca wskazała na treść art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a oraz c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. jak i pogląd orzecznictwa sądowego (sygn. akt II SA/Kr 1035/08) i zarzuciła nieprzeprowadzenie odnośnie uzbrojenia, w postępowaniu odwoławczym, analizy rozumowania opartego na wyliczeniach matematycznych, jak i poprzestanie na zdawkowych, a przez to niewystarczających stwierdzeniach typu "wg warunków". Następnie skarżąca odwołując się do literatury przedmiotu co do m.in. uchwały rady gminy o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych wskazała, że z ww. wynika, że droga położona na działce nr [...] jest drogą gminną, co tym samym wyklucza traktowanie jej jako drogi wewnętrznej. Dlatego też powinna ona spełniać wymogi przewidziane dla dróg publicznych i powinien być zbadany jej stan techniczny w ramach przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Jej zdaniem za drogę nie można uznać terenu wyznaczonego pod jej wybudowanie. Tym samym, ustawowego wymogu nie spełniają fragmenty działki nr [...] położone pomiędzy działkami nr [...] i [...] oraz działkami nr [...] i [...]. Nie ma też w sprawie możliwości spełnienia nawet minimalnych wymagań w zakresie wymiarów dla zapewnienia drogi do terenu inwestycji. Odnośnie spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. skarżąca stwierdziła, że wniosek inwestora oraz decyzja organu I instancji, nie zawiera żadnych analiz w przedmiocie wpływu inwestycji na środowisko. Organ II instancji odrzucił całkowicie uwagi zgłaszane przez strony oraz Nadleśnictwo. Tym samym nie sposób określić na jakiej podstawie organ II instancji uznał, że inwestycja nie wpływa na środowisko. Zdaniem skarżącej, powołującej licznie orzeczenia sądowe i uchwałę NSA (sygn. akt OPS 1/03) w niniejszej sprawie orzekające organy nie prowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i nie kierowały się zasadami bezstronności i równego traktowania. Jej zdaniem niemożność pełnienia przez organ administracji publicznej podwójnej roli w postępowaniu dotyczy również sytuacji, w których działa on jedynie jako organ współdziałający w trybie art. 106 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując w pełni stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i dodało, że potwierdziło, że od decyzji organu I instancji odwołanie złożył również S. R.. Odwołanie to zostało przekazane przez organ pierwszej instancji bez akt postępowania i zostało zarejestrowane w Kolegium jako odrębna sprawa odwoławcza skierowana do innego członka - sprawozdawcy w Kolegium. Okoliczność ta spowodowała że odwołanie nie zostało dołączone do pozostałych odwołań innych stron postępowania, a w konsekwencji nie zostało łącznie rozpoznane. Pomimo powyższego uchybienia Kolegium wnosi jednak o oddalenie skargi, bowiem kwestia podnoszona w odwołaniu przez S. R. była przedmiotem oceny w postępowaniu odwoławczym. Kolegium nie potwierdziło, aby w prowadzonym rejestrze spraw był odnotowany wpływ odwołań innych stron postępowania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji na zasadach wyżej wskazanych i stwierdził, że skarga jest zasadna, lecz nie do końca z przyczyn w niej wskazanych. W rozpoznawanej sprawie z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wystąpił Starosta S. dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr geod. [...] w M. , gmina M., woj[...] Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, czyli do dnia 2 stycznia 2022 r., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Dla wydania decyzji określającej zasady zabudowy muszą być spełnione łącznie wszystkie wymienione w tym przepisie warunki. Określona w punkcie 1 art. 61 ust. 1 ustawy przesłanka kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych wyraża wprowadzoną przez ustawodawcę zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Instrumentem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, opisane w art. 61 ust. 1 ustawy, jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno-urbanistyczną. W myśl § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), dalej określanego jako "rozporządzenie", w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, dalej: "analiza"). Niewątpliwie sporządzenie tego dokumentu ma więc fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest podstawowym dowodem, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna została sporządzona w sposób niewłaściwy, a wyciągnięte na jej podstawie wnioski przez organy orzekające są nieprawidłowe. Należy wyraźnie podkreślić, że prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego powinna być przez organ prawidłowo uzasadniona, a sąd rozpatrujący sprawę powinien dokonać oceny, czy określenie wielkości obszaru analizowanego w oparciu o kryterium trzykrotnej szerokości frontu działki, a więc obszaru o najmniejszej powierzchni było prawidłowe ze względu na zasadę "dobrego sąsiedztwa" (por. np. motywy wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 774/15, LEX nr 2283949; z 23 listopada 2016 r., sygn. II OSK 3346/14, LEX nr 2260905; z 31 sierpnia 2017 r., sygn. II OSK 3036/15, LEX nr 2406633). Podkreślenia wymaga, że wyznaczenie obszaru analizowanego w określonych przepisami granicach i proporcjach ma na celu harmonijne wkomponowanie nowej inwestycji w istniejące otoczenie. W zaskarżonej decyzji ustalono, iż szerokość frontu działki inwestycyjnej wynosi 8 m, zatem obszar analizowany wyznaczono w odległości 50 m od granic działki inwestycyjnej wedle brzmienia § 3 rozporządzenia. Jednak tylko ten ostatni parametr z wyżej wymienionych obok linii rozgraniczających teren inwestycji obrazuje załącznik graficzny do analizy sporządzony w postaci mapy bez podania skali. Natomiast na załączniku graficznym do decyzji opatrzonym skalą 1:1000 zaznaczono ponownie linie rozgraniczające teren inwestycji, obowiązującą linię zabudowy, nieprzekraczalną linię zabudowy i linie planowanego podziału działki. Na żadnym z ww. załączników nie oznaczono frontu działki. Takiego wskazania nie umieszczono również na znajdującej się w aktach kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 zawierającej pieczęć z oznaczeniem, że pochodzi z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nie jest możliwe zrekonstruowanie ustalenia omawianego parametru. Jest to niemożliwe również dlatego, że wbrew brzmieniu § 2 pkt 5 rozporządzenia nie wskazano głównego wjazdu lub wejścia na działkę. Zwłaszcza w sytuacji gdy z każdego z powyżej wymienionych dokumentów graficznych wynika, że ukształtowanie działki drogowej nr [...] powoduje, że działka inwestycyjna posiada dwa wjazdy. Mimo, iż powyżej stwierdzone nieprawidłowości samoistnie dyskwalifikują podjęte w sprawie rozstrzygnięcia, równie dla Sądu istotne są uchybienia organu II instancji. Rozpoznając niniejszą skargę w świetle powołanych na wstępie kryteriów kontroli Sąd uznał, że wobec zaistnienia okoliczności, skutkujących istotną wadliwością decyzji organu odwoławczego, polegającą na nierozpoznaniu wszystkich odwołań wniesionych od decyzji Wójta (z naruszeniem przez organ odwoławczy art. 127 k.p.a., w związku z art. 15 k.p.a., w związku z art. 138 k.p.a.) konieczne jest wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r., (sygn. akt II OSK 2146/11) podstawową zasadą postępowania administracyjnego (określoną w art. 138 § 1 k.p.a.) jest to, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego, nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania "drugiego", względnie innych dotychczas nierozpoznanych pism procesowych (odwołań), pochodzących od innych stron tego postępowania. Niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań stron wywołuje daleko idące skutki prawne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest także stanowisko, że decyzja taka dotknięta jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (jako wydanej bez podstawy prawnej). Analogiczne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 kwietnia 2005 r. sygn. akt OSK 1230/04, nie publ., oraz w wyroku z dnia 31 sierpnia 2010r. sygn. akt II OSK 1198/09, LEX 746416 (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2018 r. sygn. akt II OSK 334/16). Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, które może zostać wyeliminowane jedynie poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Jak słusznie wskazano w skardze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopełniło obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań, albowiem bezspornie nie rozpoznało odwołania wniesionego przez S. R. bezpośrednio do organu odwoławczego. Z przedłożonych akt sprawy nie wynika jednak, że zostały złożone i nie zostały rozpoznane również odwołania E. P. i W. R.. Zaznaczenia przy tym wymaga, że akta sprawy potwierdzają, iż odwołanie S. R. zostało przekazane przez organ pierwszej instancji zwrotnie do Kolegium - wpłynęło do organu drugiej instancji wraz z pismem przewodnim z dnia [...] kwietnia 2022 r. w dniu [...] kwietnia 2022 r., wskazującym w treści numer sprawy widniejący na zaskarżonej decyzji tj. [...] Należy zatem stwierdzić, że odwołanie to nie podlegało żadnej merytorycznej weryfikacji organu odwoławczego, mimo że niewątpliwie znajdowało się w jego posiadaniu dwukrotnie i było możliwe jego dołączenie do sprawy w okresie około miesiąca pomiędzy jego ponownym wpływem a wydaniem zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy nie wynika też, aby przeprowadzono ustalenia co do dopuszczalności (podmiotowej i przedmiotowej) tego środka zaskarżenia, zachowania wymogów formalnych (art. 63 k.p.a.) oraz zachowania terminu (art. 129 § 2 k.p.a.), które to ustalenia mogłyby uzasadniać brak rozpoznania odwołania strony. Wskazana osoba nie została też wymieniona jako osoba odwołująca się od decyzji organu pierwszej instancji, lecz wyłącznie jako "pozostałe strony" tego postępowania. Odwołanie jest prawnym środkiem zaskarżenia, który służy od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Strona może skorzystać z odwołania tylko wówczas, gdy istnieje nieostateczna decyzja administracyjna w rozumieniu przepisów k.p.a. Wynika z tego, że prawo strony do wniesienia odwołania jest ściśle powiązane z zasadą dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą sprawa administracyjna załatwiona decyzją administracyjną może być po wniesieniu odwołania ponownie rozpatrzona i rozstrzygnięta przez organ drugiej instancji (art. 15 k.pa.). Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego odnosi się zatem do konstrukcji prawnej odwołania w tym sensie, że służy ono wyłącznie od decyzji organu pierwszej instancji, natomiast organem właściwym do jego rozpatrzenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, czyli organ drugiej instancji, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Skorzystanie z prawa do zaskarżenia decyzji organu I instancji jest wyrazem realizacji zasady skargowości, w odniesieniu do decyzji lub pewnej grupy postanowień nieostatecznych (zwyczajne środki zaskarżenia) albo aktów posiadających przymiot ostateczności (nadzwyczajne środki zaskarżenia). Uruchomienie jednego z tych środków jest przejawem konkretyzacji uprawnienia, a w konsekwencji – także dochodzenia roszczenia procesowego o rozpoznanie sprawy głównej co do meritum (odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) lub wpadkowej (zażalenie), bądź też zbadania określonego aspektu sprawy (nadzwyczajne tryby postępowania). Niedopełnienie przez Kolegium obowiązku rozpatrzenia wszystkich odwołań w jednym terminie i jedną decyzją skutkować musi oceną naruszenia przez ten organ przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Niezależnie od powyższego Sąd widzi potrzebę wypowiedzenia się odnośnie kwestii postanowienia uzgodnieniowego z dnia [...] września 2021 r. wydanego przez inwestora - Starostę S. , zaznaczając odrębność postępowań administracyjnych: sprawy głównej – rozpoznawanej i sprawy uzgodnieniowej. W treści pozytywnego uzgodnieniu wskazuje się: "w myśl przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1326), dalej: "u.o.g.r.l.", grunty działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej w obrębie M. w gminie M., sklasyfikowanej jako RVI i PsV, są gruntami rolnymi. W związku z powyższym informuję, że przed uzyskaniem pozwolenia na budowę należy spełnić wymogi przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Mając powyższe na uwadze, uzgodniono pozytywnie zamierzenie inwestycyjne planowane do realizacji na ww. nieruchomości". Rolą Starosty było zatem dokonanie oceny i ważenie interesów. Projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy winien być przedmiotem uzgodnienia organu współdziałającego jedynie w zakresie spełnienia przesłanek z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., tj. zajęcia stanowiska wyłącznie co do tego, czy teren inwestycji spełnia normatywne wymogi wynikające z tego przepisu. Okoliczność zaś dotycząca dopuszczalności objęcia wnioskiem inwestora terenu inwestycji – może być przedmiotem analizy innego organu (prowadzącego postępowanie główne), który wiążąco może wypowiedzieć się w tej kwestii. Organ I instancji na stronie 4 swojej decyzji stwierdził, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5 u.p.z.p. w/w inwestycja została uzgodniona ze Starostwem Powiatowym w S. pod względem ochrony gruntów rolnych. W analizie w tabeli na stronie 59 akt adm. autor wskazał, że: "Na terenie objętym inwestycją występują grunty rolne klasy RVI i PsV. Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Spełniony warunek art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Jednak lektura zaskarżonej decyzji nie daje w żadnej mierze odpowiedzi na pytanie czy organ odwoławczy zgadza się z oceną organu I instancji. Brak oceny prawnej organu II instancji dotyczy również spełnienia bądź nie przesłanki zgodności planowanego zamierzenia z przepisami odrębnymi, o czym jest mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Podobnie, negatywnie należy zakwalifikować brak oceny spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., na co słusznie wskazywała skarżąca. Ustalenie czy uzbrojenie terenu jest wystarczające na potrzeby prawidłowego funkcjonowania planowanego zamierzenia budowlanego wiąże się z dokonywaną przez organ właściwy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oceną zapotrzebowania na media, które będzie generować inwestycja. Ocena ta powinna wprawdzie bazować na parametrach planowanej inwestycji, ale nie można wykluczyć, że ustalenia w tym zakresie poczynione przez organ będą odmienne od ustaleń inwestora (por. K. Małysa-Sulińska, "Swoboda organów administracji publicznej w określaniu przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu" LEX: opubl. w ST 2015/7-8/15-24). Z treści wniosku wynika, że określonemu w punkcie IV zapotrzebowaniu w infrastrukturę techniczną nie odpowiadają ustalenia obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (str. 3 lit. c decyzji organu I instancji). W ustaleniach tych Wójt za główne źródło zaopatrzenia w wodę uznał wodę z sieci, natomiast wodę z ujęć własnych jedynie dopuścił do czasu powstania sieci. Z kolei w zakresie energii elektrycznej określił zaopatrzenie z sieci według warunków jej właściciela. Należy stwierdzić, że do wniosku nie dołączono warunków przyłączenia w powyższym zakresie. Jednocześnie Kolegium w ogóle nie dokonało i nie mogło dokonać na podstawie niekompletnego materiału dowodowego oceny czy istniejące lub zaprojektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla inwestycji. Odnośnie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. w decyzji organ I instancji jej nie uwzględnił, na co wskazuje przytoczony stan prawny uregulowań art. 61 u.p.z.p., choć w analizie w tabeli w zakresie zgodności z przepisami odrębnymi (str. 60 akt adm.) jej autor wskazuje, że nie występują obszary ograniczonego użytkowania lub strefy przemysłowej. Z kolei Kolegium zauważa omawianą przesłankę w przytoczonych przepisach u.p.z.p., lecz do nie się nie odnosi w uzasadnieniu wydanej w postępowaniu odwoławczym decyzji. Tym samym, z powyższych względów i nie dostrzegając innych naruszeń, uznać należy, że orzekające w sprawie organy działały wbrew dyspozycji przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a organ odwoławczy dodatkowo uchybił obowiązkom wynikającym z art. 127 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w związku z art. 138 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Skutkowało to naruszeniem przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1, 3, 4, 5 i pkt 6 w związku z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Dopiero uwzględnienie powyższych uwag w myśl art. 153 p.p.s.a. da organowi asumpt do niewadliwego przeprowadzenia postępowania administracyjnego prowadzonego od chwili złożenia kompletnego wniosku inwestora oraz do wydania w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy decyzji o warunkach zabudowy. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., w punkcie I sentencji wyroku, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.