I SA/Po 408/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M.K. i K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 rok oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] maja 2020 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...] stycznia 2020 r. w sprawie ustalenia M. K. i K. G., zwanych dalej skarżącymi, wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 rok. Podejmując rozstrzygnięcie organ przyjął następujące ustalenia. Burmistrz Miasta i Gminy K. decyzją z [...] stycznia 2020 r. ustalił skarżącym łączne zobowiązanie pieniężne na 2020 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu wskazał, że wysokość podatku ustalono na podstawie informacji oraz danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P., przyjmując jako podstawę opodatkowania dla podatku od nieruchomości powierzchnię w m2: budynki mieszkalne o wysokości powyżej 2,20 m – [...]m2, budynki mieszkalne o wysokości 1,40-2,20 m – [...]m2, pozostałe grunty – [...]m2, w łącznej wysokości [...] zł, natomiast w zakresie podatku rolnego – powierzchnię w ha fizycznych: grunty orne kl. V – [...],[...]ha – w łącznej wysokości [...] zł. W wyniku analizy danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, Burmistrz ustalił, iż skarżące są współwłaścicielkami działek o nr ewidencyjnych: [...] (tereny mieszkaniowe - "B" o pow. [...] ha) oraz [...] (łąki trwałe - "ŁV" o pow. [...] ha). Ponadto ustalono, że [...] października 2010 r. skarżące złożyły w Urzędzie Miasta i Gminy w K. informacje w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 oraz informację w sprawie podatku rolnego wraz z właściwymi załącznikami. Wykazały do opodatkowania działki nabyte na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z [...] czerwca 2010 r., po zmarłym A. K., oznaczone nr ewid.: [...] o pow. [...] m2 oraz [...] o powierzchni [...] ha jak i również posadowiony na działce o nr ewid.[...] budynek mieszkalny o pow. [...] m2. Od ww. decyzji Burmistrza z [...] stycznia 2020 r. skarżące wniosły odwołanie, podnosząc zarzut błędnego naliczenia podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego. Wskazały, że powierzchnia przedmiotowych działek jest większa, tj. do roku 2015 powierzchnia działek wynosiła: działka nr [...] (obecnie nr [...]) - [...] ha, działka nr [...] (obecnie nr [...]) - [...] ha. Od 2015 roku powierzchnia działek wynosi: działka nr [...] - [...] ha, działka nr [...] - [...] ha. Decyzją z [...] maja 2020 r., wskazaną we wstępie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., zwanej dalej u.p.o.l.), art. 1, 3, 6 i 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 393, zwanej dalej u.p.r.) oraz stwierdził, że w ewidencji prowadzonej dla działek nr ewid.[...] oraz [...] w uwagach dodatkowych wskazano, że zmiana numeracji oraz ubytek powierzchni odpowiednio [...]ha i [...]ha jest skutkiem odnowienia ewidencji gruntów. Odnosząc się do orzecznictwa podkreślił, że organ podatkowy jest związany danymi zawartymi w ewidencji, która stanowi urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych. Miarodajne dla wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów, co wynika z art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 276 ze zm., zwanej dalej P.g.k.). W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżące wskazały, że po śmierci spadkodawcy – w 2015 r. skarżącej podsunięto wpis do Ksiąg Wieczystych, który nie ma oparcia w materiałach źródłowych. Zniknęły główne dowody w sprawie nabycia działek [...] i [...]. Kilkanaście lat po śmierci spadkodawcy skarżące nie mają po nim prawa własności, choć wydawane są kolejne orzeczenia i inne akty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się w swej istocie do określenia podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości oraz podatku rolnym. Skarżące kwestionują powierzchnię uwzględnioną w decyzjach przez organy obu instancji. Zgodnie z treścią art. 6c u.p.r., osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego, dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 6c ust. 2 łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę. Art. 6a ust. 6a i 10a u.p.r. nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r., podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. Art. 1 u.p.r. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Wskazany przepis określa, że warunkiem uznania nieruchomości za grunt opodatkowany podatkiem rolnym jest sklasyfikowanie gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako użytku rolnego. Analogicznie w przypadku podatku od nieruchomości – podatnikami tego podatku są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.), a podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia, a dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Kluczowym w sprawie z punktu widzenia przedmiotu sporu jest art. 21 P.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak zasadnie wskazywał organ odwoławczy, z powyższego przepisu wynika związanie organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego danych tych co do zasady nie mogą kwestionować. Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane uwidocznione w ewidencji gruntów. To na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one zatem podstawę wymiaru podatków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, jeśli chodzi o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też, dopóki zapis w ewidencji nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu wiążąca (wyrok z 29 września 2015 r., sygn. akt II FSK 2027/13). Organ podatkowy, co do zasady, nie może samodzielnie dokonywać ustaleń w zakresie klasyfikacji gruntu i jego powierzchni, ale powinien odwołać się do treści ewidencji gruntów i budynków (uchwały NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09 oraz z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, a także wyroki NSA: z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1647/12; z 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12; z 3 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2314/14; z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 897/17). Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, bądź też gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze są bezwzględnie wiążące organ podatkowy, tj. dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Aby podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany podmiot powinien zainicjować stosowny tryb ich korekty, powołując się na to, że wpis w ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie i co do zasady nie są władne do kwestionowania, czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków (wyrok NSA z 30 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 738/16). Zatem gdy podatnik nie zgadza się z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków ma możliwość wszczęcia procedury ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest starosta. Na marginesie można wskazać, że w przypadku uwzględnienia żądania o zmianę ewidencji, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji. Podmiotem właściwym w sprawie będzie zatem Starosta P. i prowadzony przez niego Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P.. Wobec powyższych rozważań należy uznać, że skarżone decyzje odpowiadają prawu, a skarga, jako niezasadna – podlega oddaleniu. Stosownie zatem do art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.