III SA/Łd 436/20

SENTENCJA Dnia 14 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.), , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 roku sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] o odmowie udzielenia A w Ł. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Wskazane rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: W dniu 9 grudnia 2019 r. A w Ł. złożyła do Prezydenta Miasta Ł. wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej - ul. B (działka nr 423/5 w obrębie S-6) na wysokości posesji przy ul. C 119, o powierzchni 16 m2, w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r., przez umieszczenie w nim obiektu budowlanego - wiaty śmietnikowej. Decyzją z [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił udzielenia A w Ł. zezwolenia na zajęcie wyżej wskazanego fragmentu pasa drogowego w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. przez umieszczenie w nim wiaty śmietnikowej, wskazując że złożenie wniosku o zajęcie pasa drogowego nie zostało poprzedzone uzyskaniem odrębnej decyzji zarządcy drogi, zezwalającej na lokalizację przedmiotowego obiektu w pasie drogowym, wydanej na podstawie art. 39 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.) – dalej "u.d.p." A w Ł. złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że umieszczenie w pasie drogowym obiektu budowlanego niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego wymaga wydania przez zarządcę drogi dwóch odrębnych zezwoleń, w obu przypadkach na wniosek zainteresowanego podmiotu. W pierwszej kolejności inwestor powinien złożyć do zarządcy drogi wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na zlokalizowanie obiektu budowlanego w pasie drogowym, o której mowa w art. 39 ust. 3 i 3a u.d.p. Dopiero po uzyskaniu tego zezwolenia powinien wystąpić z kolejnym wnioskiem do zarządcy drogi o wydanie decyzji w trybie art. 40 ust. 1 u.d.p., zezwalającej na zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie w nim danego obiektu, a w razie potrzeby także o wydanie osobnego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia w nim robót. Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie A w Ł. do wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie załączyła ostatecznej decyzji zarządcy drogi, zezwalającej na lokalizację obiektu w pasie drogowym, wydanej w trybie art. 39 ust. 3 u.d.p. Zgodnie z informacjami posiadanymi przez Kolegium strona nie występowała w ogóle o wydanie stosownego zezwolenia, co oznacza, że Prezydent Miasta Ł. nie orzekał dotychczas w tym przedmiocie. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, nie jest obecnie możliwe uwzględnienie żądania strony, którego podstawę prawną stanowi art. 40 ust. 1 u.d.p., gdyż jest ono przedwczesne. Organ odwoławczy podkreślił, że nie przesądza jednocześnie, iż umieszczenie wnioskowanego obiektu w pasie drogowym nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 39 ust. 3 u.d.p. Ocena tej przesłanki ustawowej nie może być bowiem dokonana w toku postępowania w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a wyłącznie w odrębnym postępowaniu w sprawie zezwolenia na lokalizację obiektu w pasie drogowym, którego wszczęcie wymaga z kolei złożenia osobnego wniosku przez stronę. Dopiero w razie uzyskania zezwolenia właściwego organu wydanego w oparciu o art. 39 ust. 3 i 3a u.d.p. strona będzie mogła ponowić wniosek o zajęcie pasa drogowego wraz z oznaczeniem zakresu i okresu tego zajęcia. A w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] Strona skarżąca podkreśliła, że wystąpienie do Zarządu Dróg i Transportu w Ł. z wnioskiem z 9 grudnia 2019 r. nie było pierwszym wystąpieniem A. w tej sprawie do jednostek Gminy Ł., na dowód czego strona wskazała na siedem wystąpień w sprawie lokalizacji miejsca na pojemniki na śmieci. W jej ocenie przedstawiciele Gminy Ł. do dnia dzisiejszego nie wskazali lokalizacji ustawienia pojemników na śmieci mimo, że Gmina zabrała A. dotychczasowy zamknięty teren na ich postawienie na rzecz budowy drogi "B" nazwanej później ulicą o. B. A. zwróciła również uwagę, że Zarząd Dróg i Transportu w Ł., dysponując pełną wiedzą na temat jej aktywności w sprawie lokalizacji pojemników na śmieci i ich zadaszenia, nie powoływał się w swych pismach do strony na art. 39 ust. 1, 3 u.d.p. Ponadto ustawodawca w ustawie o drogach publicznych nie określił, że uzyskanie zezwolenia od zarządcy na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 39 ust. 3 i art. 40 ust. 1 u.d.p. musi być dwuetapowe. A. zaznaczyła ponadto, że niezależnie od powyższego teren na którym zmuszona była do wskazania lokalizacji wiaty śmietnikowej - nie jest elementem pasa drogowego ulicy o. B. Zdaniem skarżącej organ w zaskarżonej decyzji przywołał niewłaściwą podstawę prawną, tj. art. 40 ust. 2 pkt 3 zamiast art. 40 ust. 2 pkt 2 u.d.p. Strona skarżąca wskazała również na nieprawidłowości w działaniu Zarządu Dróg i Transportu w Ł. w przedmiotowej sprawie, które spowodowały niespełnienie wymogów uzyskania odrębnego zezwolenia od zarządcy drogi w myśl art. 39 ust.3 i 3a u.d.p. Z powyższych względów A. wniosła o przywrócenie przez Radę Miejską w Ł. pierwotnych oznaczeń "Bi" nieruchomości gruntowej obejmującej 7 m pas zieleni pomiędzy pasem drogowym ulicy o. B a północną granicą działki gminnej 423/5, co byłoby faktycznym odzwierciedleniem istniejącego stanu zagospodarowania tego terenu. Ponadto, w związku z powyższą okolicznością oraz definicją pasa drogowego A. wniosła o zwolnienie jej z obowiązku występowania o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Strona skarżąca wniosła również o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, w rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa uzasadniających wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu podlega decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wydana w oparciu o art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 u.d.p. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p., ustanawia zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności zabrania m.in. lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Przepis art. 39 ust. 3 u.d.p. dopuszcza jednak pod pewnymi warunkami odstępstwo od zakazu określonego w art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. Regulacja ta pozwala bowiem na lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. W powołanym art. 39 ust. 3 u.d.p. ustalono, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym wymienionych obiektów, urządzeń oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej, przy czym zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7, art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. (dotyczy udostępnienia kanału technologicznego), art. 22 ust. 2, 2a lub 2c (umowa najmu, dzierżawy lub użyczenia gruntów w pasie drogowym, umowa partnerstwa publiczno-prawnego w celu wykonywania działalności gospodarczej w nieruchomościach leżących w pasie drogowym oraz odpłatna umowa cywilnoprawna na umieszczenie tablic i urządzeń reklamowych na gruntach w pasie drogowym). Z treści art. 39 ust. 3a u.d.p. wynika, że zezwolenie, o którym mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p. jest wydawane w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych, a także uzyskania uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego obiektu lub urządzenia oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Zezwolenie zarządcy drogi, do którego odsyła art. 39 ust. 3a u.d.p., uregulowane zostało w art. 40 u.d.p. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust.2 pkt 3 u.d.p.). Jak wskazuje art. 40 ust. 3 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (art. 40 ust. 6 u.d.p.). Za zajęcie pasa drogowego: bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c; z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c; o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (art. 40 ust. 12 u.d.p.). Z treści powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że zasadą jest nieumieszczanie obiektów budowlanych lub innych obiektów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w pasie drogowym. Lokalizowanie takich obiektów i urządzeń, w tym także reklam, jako wyjątek od tej zasady, wymaga spełnienia przewidzianych prawem warunków. W szczególności wymaga uzyskania dwóch, niezwiązanych ze sobą rozstrzygnięć zarządcy drogi, tj. zezwolenia na lokalizację (art. 39 ust. 3 u.d.p.), które z natury rzeczy ma charakter jednorazowy oraz decyzji na zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 1 u.d.p.), która jest zgodą czasową, co wynika z przepisów dotyczących naliczania opłaty za zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 4-6 u.d.p.) oraz nakładania kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 12 u.d.p.). Zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego jest rozstrzygnięciem pierwotnym względem zezwolenia na zajęcie pasa drogowego - warunkuje możliwość powzięcia rozstrzygnięcia o zajęciu pasa drogowego (por. Maciejko Wojciech, Zaborniak Paweł, Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, LexisNexis 2010, wyroki NSA: z 25 listopada 2008 r. sygn. akt II GSK 532/08, z 10 października 2019 r. sygn. akt II GSK 614/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja lokalizacyjna o zezwoleniu na umieszczenie w pasie drogowym obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego, odnosząc się w swej treści do miejsca i warunków jego umieszczenia w pasie drogowym, sankcjonuje samą czynność umieszczenia takiego obiektu w danym miejscu w pasie drogowym i pod określonymi warunkami. Decyzja ta wydawana jest jednorazowo, upoważniając wnioskodawcę do umieszczenia danego obiektu w pasie drogowym. Natomiast decyzja o zajęciu pasa drogowego, o której mowa w art. 40 u.d.p., dotyczy kwestii legalnego trwania umieszczonego obiektu w miejscu określonym decyzją o lokalizacji. Ze sposobu naliczania opłaty za zajęcie pasa drogowego wynika, że jest to zgoda o charakterze czasowym. Powyższe oznacza, że z upływem ostatniego dnia zezwolenia, właściciel obiektu będzie zobowiązany do jego usunięcia lub do wystąpienia z wnioskiem o wydanie kolejnego zezwolenia na zajmowanie pasa drogowego, pod rygorem nałożenia kary w trybie art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. Zauważyć również należy, że zarówno postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację obiektu w pasie drogowym, jak i postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wszczynane jest na wniosek zainteresowanego podmiotu. Podmiotem uprawnionym do formułowania żądania w sprawie wszczynanej na wniosek strony jest tylko wnioskodawca. Wniosek strony zakreśla ramy podmiotowe i przedmiotowe postępowania. Nie jest dopuszczalne wykraczanie z urzędu poza ramy sprawy wszczętej na wniosek uprawnionej osoby. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca 9 grudnia 2019 r. wystąpiła do Zarządu Dróg i Transportu w Ł. działającego w imieniu Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ulicy B - działki nr 423/5 w obrębie S-6, poprzez umieszczenie w nim obiektu budowlanego w postaci wiaty śmietnikowej na czas nieokreślony od 1 stycznia 2020 r. Wskazanym wnioskiem strona zakreśliła przedmiotowe ramy postępowania jako wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Organ prawidłowo więc wszczął postępowanie we wnioskowanym przez stronę przedmiocie. Organ nie był uprawniony, ani wbrew stanowisku strony skarżącej zobowiązany do wszczęcia postępowania w sprawie zezwolenia na lokalizację przedmiotowego obiektu w pasie drogowym, bowiem w tym zakresie strona nie złożyła stosownego żądania. Jak już wyżej wskazano, wbrew twierdzeniom skargi, postępowanie w sprawie umieszczenia w pasie drogowym obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego jest dwuetapowe, co wynika z treści przepisów art. 39 i art. 40 u.d.p. Przed złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego skarżąca winna była złożyć wniosek w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację obiektu w pasie drogowym. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżąca tego nie uczyniła, w rezultacie nie dysponowała zezwoleniem na lokalizację przedmiotowego obiektu w pasie drogowym. Na powyższe wskazuje brak informacji o postępowaniu w tym przedmiocie w zasobach organu oraz treść wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego z 9 grudnia 2019 r. wraz z załącznikami. Okoliczności tej nie kwestionuje również sama skarżąca, choć - jak wskazuje - występowała do różnych organów w sprawie lokalizacji miejsca na pojemniki na śmieci. Podkreślić trzeba, że brak pozytywnej decyzji o lokalizacji obiektu budowlanego w pasie drogowym wydanej w trybie art. 39 ust. 3 u.d.p. przesądza o braku możliwości wydania pozytywnej decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego przez ten obiekt. Zasadnie zatem organ odmówił w niniejszej sprawie wydania skarżącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim wiaty śmietnikowej wobec braku wcześniejszej decyzji zezwalającej na lokalizację tej wiaty w pasie drogowym. Strona podniosła w skardze, że występowała do organów administracji w sprawie wskazania lokalizacji miejsca na pojemniki na śmieci. W tej sprawie zwracała się m. in. do zarządcy drogi, który - zdaniem sądu - jako organ właściwy w sprawach zezwoleń dotyczących pasa drogowego winien poinformować skarżącą, że umieszczenie w pasie drogowym obiektu budowlanego niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego wymaga wydania przez zarządcę drogi dwóch odrębnych zezwoleń. Powyższe okoliczności nie zmieniają jednak faktu, że w dacie wystąpienia z wnioskiem o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego strona nie legitymowała się decyzją lokalizacją wydaną w trybie art. 39 ust. 3 u.d.p. co do projektowanej wiaty śmietnikowej, a tym samym nie mogła uzyskać zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod umieszczenie przedmiotowego obiektu. Niezasadna jest również argumentacja skarżącej, iż teren na którym wskazała lokalizację wiaty śmietnikowej nie jest elementem pasa drogowego. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że wiata śmietnikowa ma być zlokalizowana w granicach pasa drogowego ulicy B w Ł.. Skarżąca sama wskazała w treści wniosku z 9 grudnia 2019 r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego działkę nr 423/5 jako działkę drogową, na której zamierza umieścić wiatę śmietnikową. Do wniosku skarżąca załączyła informację z rejestru gruntów, z której wynika, że działka nr 423/5 zaklasyfikowana jest w rejestrze gruntów jako działka drogowa o powierzchni 0,3908 ha. Ponadto załączony do wniosku plan sytuacyjny potwierdza, że lokalizacja projektowanej wiaty śmietnikowej znajduje się w liniach rozgraniczających pas drogowy. W ocenie sądu orzekającego w niniejszej sprawie, odmiennie niż twierdzi skarżąca, organ zastosował prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, tj. art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.d.p. Niewątpliwe wiata śmietnikowa, o umieszczenie której w pasie drogowym ubiega się skarżąca, stanowi obiekt budowany w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333), nie zaś urządzenie infrastruktury technicznej, przez które w świetle brzmienia art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) należy rozumieć drogi, przewody i urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. Końcowo odnosząc się po pozostałych żądań skargi należy zwrócić uwagę, że nie jest uprawnione oczekiwanie strony skarżącej, iż sąd administracyjny zmieni oznaczenie określonego terenu w ewidencji gruntów i budynków bądź zwolni stronę z obowiązku uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Sąd administracyjny dokonuje bowiem jedynie merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji i w sytuacji, gdy dojdzie do wniosku, że kontrolowany akt administracyjny narusza prawo, w zależności od stwierdzonego naruszenia, uchyla go lub stwierdza jego nieważność, jeżeli zaś akt ten prawa nie narusza w stopniu wymagającym wyeliminowania go z obrotu prawnego – skargę oddala. Nie rozstrzyga jednak merytorycznie sprawy administracyjnej za organ, a więc nie przyznaje uprawnień, nie nakłada obowiązków, ani też nie dyktuje organowi treści rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do wydawania decyzji. Rozstrzyganie w tych sprawach należy do kompetencji właściwych organów administracji. Dokonując kontroli aktów administracyjnych podejmowanych przez organy administracji publicznej sąd administracyjny nie może orzekać za organ, ani też nakazywać, jakiej konkretnie treści organ ten ma podejmować rozstrzygnięcia. Jak to zostało wskazane na wstępie rozważań sądy administracyjne oceniają jedynie legalność zaskarżonych do niego decyzji organów administracyjnych. W rozstrzyganej sprawie sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. a.l.