I SA/Kr 1539/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. F., B. J. i J. J. jako następców prawnych C. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 29 lipca 2013 r. r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem organu wpłynęła skarga C. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. Przedmiotowa skarga została podpisana przez J. J., który podał się za pełnomocnika skarżącej. W związku z powyższym pismem z dnia 23 sierpnia 2013 r., które zostało prawidłowo doręczone w dniu 28 sierpnia 2013 r. J. J. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie stosownego pełnomocnictwa oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie pozostało jednak bez odpowiedzi. Z uwagi na to, że powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi tut. Sąd pismem z dnia 14 listopada 2013 r. wezwał skarżącą C. J. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej osobiste podpisanie i podanie wartości przedmiotu zaskarżenia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednakże powyższa korespondencja powróciła do Sądu z adnotacją o śmierci skarżącej, dlatego też postanowieniem z dnia 9 grudnia 2013 r. Sąd zawiesił postępowanie w sprawie na zasadzie art. 124 § 1 pkt 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Po uzyskaniu odpisu prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 28 października 2014 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłej C. J. (sygn. akt [...]) tut. Sąd podjął w dniu 25 września 2015 r. zawieszone postępowanie z udziałem następców prawnych C. J.: B. J., C. F. i J. J. Aby nie zamykać następcom prawnym drogi sądowej i umożliwić im kontrolę zaskarżonej przez matkę decyzji (w sytuacji, gdy ta nie zdążyła osobiście jej podpisać) Sąd wezwał C. F. i B. J. do osobistego podpisania skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwania zostały prawidłowo doręczone w dniu 8 października 2015 r. i Jednocześnie uznano, że podpis złożony pod skargą przez J. J. w charakterze jej pełnomocnika należy obecnie potraktować jako podpis skarżącego (następcy prawnego zmarłej matki). Stąd J. J. nie był wzywany o osobiste podpisanie skargi. Pomimo wezwania ani C. F., ani też B. J. nie uzupełniły braków formalnych skargi i nie podpisały jej osobiście. W tym stanie rzeczy zaistniały podstawy do odrzucenia skargi C. F. i B. J., zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wprawdzie B. J. przesłała żądanie doręczenia jej odpisu skargi w celu jej podpisania, jednakże Sąd nie był do tego zobowiązany. To skarżąca winna zadośćuczynić wezwaniu Sądu i złożyć stosowny podpis na skardze wniesionej przez matkę. W interesie skarżącej było przecież zapoznanie się z aktami sprawy, w której zamierzała występować w miejsce zmarłej matki. Z kolei skarga J. J. podlegała odrzuceniu w trybie art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na nie podanie przez niego wartości przedmiotu zaskarżenia, do czego był wzywany pismem z dnia 28 sierpnia 2013 r. Stosownie bowiem do treści art. 215 § 1 cyt. ustawy, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty (a z taka sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, gdzie należało uiścić wpis od skargi), bowiem Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 tej ustawy). Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.