IV SA/Wr 511/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego w lokalu postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 1 października 2009 r. J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego w lokalu. Zarządzeniem z dnia 29 października 2009 r. Wiceprezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie ( dwukrotne awizo w dniu 5 listopada 2009 r. i w dniu 13 listopada 2009 r.) nie została przez skarżącego podjęta w terminie. Wobec powyższego wymienioną przesyłkę, zgodnie z zarządzeniem sędziego z dnia 4 grudnia 2009 r., włączono do akt ze skutkiem doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu nastąpiło, na podstawie przepisu art. 73 p.p.s.a. poprzez pozostawienie pisma (wezwania) w placówce pocztowej, o czym zawiadomiono skarżącego poprzez pozostawienie awiza. Pismo awizowano dwukrotnie w dniu 5 listopada 2009 r. i powtórnie w dniu 13 listopada 2009 r. Zatem procesowy skutek prawny doręczenia powstał w dniu 20 listopada 2009 r. Wyznaczony przez Sąd termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 27 listopada 2009 r. Wobec bezskutecznego wezwania skarżącego w zakreślonym przez Sąd terminie do uiszczenia wymaganego wpisu, na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 58 §1 pkt 3 i § 3 cytowanej ustawy skargę należało odrzucić.