II SA/Gl 1349/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , , po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o. o. w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza M. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania "A" sp. z o. o. w M. (dalej: strona skarżąca) usunięcia odpadów z nieruchomości oznaczonej nr 1 położonej przy ul. [...] w M., o kodzie [...] (zmieszane odpady gruzu, części pustaków pianowych, elementów ceramicznych i betonowych) i przekazania ich podmiotom posiadającym zezwolenia na zbieranie i/lub odzysk odpadów, celem ich zagospodarowania. Na powyższą decyzję "A" sp. z o. o. w M. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zawarto wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek strona skarżąca argumentowała, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i przechodzi poważny kryzys związany z zachwianiem płynności finansowej. Oświadczyła, że nie posiada żadnych oszczędności, a wydatki związane z ogrzewaniem budynków mieszkalnych w zbliżającym się sezonie grzewczym są zwiększone. Dodatkowo strona skarżąca podniosła, że koszty związane z utrzymaniem i remontowaniem budynków wymagają płynności finansowej, a wykonanie decyzji może jej Spółkę pozbawić. Strona skarżąca podkreśliła, że taka sytuacja może doprowadzić do konieczności złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do wykonania obowiązku w postaci zapłaty określonej kwoty lub obowiązku, z którym wiążą się wydatki, może być uzasadnione tylko takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki wykonania przez skarżącego nałożonego na niego obowiązku należy więc rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość przedmiotowej kwoty (wydatków), a z drugiej strony możliwości finansowe zobowiązanego do jej poniesienia. Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że strona skarżąca nie wskazała choćby w przybliżeniu jakichkolwiek danych co do swojej sytuacji finansowej i majątkowej. Ogólne określenia o "utracie płynności finansowej", niezrelatywizowane do jakichkolwiek konkretnych okoliczności lub danych – nie pozwalają na stwierdzenie występowania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 7 lipca 2016 r., II SA/Kr 732/16, CBOSA). Starając się o ochronę tymczasową, jakim jest wstrzymanie wykonania aktu, należy wykazać kwalifikowane skutki wykonania decyzji, które mogą spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Takich okoliczności trudno doszukać się w uzasadnieniu złożonego wniosku. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.