I C 1074/18

<p>Sygn. akt I C 1074/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->ZAOCZNY wobec pozwanej <span class="anon-block">E. R.</span> </strong> </p> <p> Dnia 22 listopada 2018 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący SSR Eliza Skotnicka</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant</strong> sekr. sąd. Magda Biernat</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 roku w Kłodzku</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">M. S.</span> i <span class="anon-block">E. R.</span> </p> <p>o zapłatę 38420,60 zł</p> <p>I.  oddala powództwo wobec pozwanej <span class="anon-block">M. S.</span>,</p> <p>II.  zasądza od pozwanej <span class="anon-block">E. R.</span> na rzecz strony powodowej <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> 38420,60 zł (trzydzieści osiem tysięcy czterysta dwadzieścia złotych 60/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 14 grudnia 2017 roku do dnia zapłaty,</p> <p>III.  zasądza od pozwanej <span class="anon-block">E. R.</span> na rzecz strony powodowej 4098 zł tytułem zwrotu kosztów procesu;</p> <p>IV.  wyrokowi w pkt II i III nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Strona powodowa <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </strong> wniosła o zasądzenie solidarnie od pozwanych <span class="anon-block">M. S.</span> i <span class="anon-block">E. R.</span> 38 420,60 zł z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia wniesienia pozwu tj. od 14 grudnia 2017 r. oraz o zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że dochodzona wierzytelności wynika z zawartej 23 czerwca 2017r. umowy pożyczki kredytu konsumenckiego – pomiędzy powodem a pozwana <span class="anon-block">E. R.</span>. Pozwana <span class="anon-block">M. S.</span> jako gwarant jest solidarnie odpowiedzialna za spłatę zadłużenia wynikającego umowy pożyczki na mocy umowy z 23 czerwca 2017r. o przystąpieniu do długu. Zawarcie umowy nastąpiło przez wypełnienie aplikacji dostępnej na stronie internetowej pożyczkodawcy, a następnie poprzez udzielenie przez pożyczkobiorcę pełnomocnictwa do podpisania umowy pożyczki w jego imieniu, na podstawie powyższego pełnomocnictwa umowa pożyczki została podpisana przez pożyczkodawcę za obie strony. Pożyczka w kwocie 25 000 zł została 23 czerwca 2017r. wypłacona przelewem na rachunek bankowy Gwaranta, godnie z postanowieniami umowy pożyczki. W myśl umowy o przystąpienie do długu gwarant był zobligowany do przekazania kwoty pożyczki pożyczkobiorcy, z którego to obowiązku Gwarant się wywiązał. Zgodnie z umową pożyczkobiorca miał zwrócić pożyczkę w 36 ratach miesięcznych. Prowizja za udzielnie pożyczki wynosiła 6000 zł, a opłata administracyjna 7500 zł, całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę i Gwaranta wynosiła 43 816,38 zł. Pożyczkobiorca oraz gwarant dokonali spłaty pierwszej raty pożyczki w dwóch częściach tj. 9 sierpnia 2017 r. 1000 zł i 16 sierpnia 2017 r. 218 zł. Pomimo wezwań i ponagleń brak wpłaty dwóch kolejnych rat spowodował wypowiedzenie umowy pożyczki bez zachowania terminu wypowiedzenia. Oświadczenie o wypowiedzeniu umowy doręczono pożyczkobiorcy 27 września 2017 r. a gwarantowi 21 listopada 2017r. Pozwane nie uregulowały zadłużenia w wyznaczonym terminie. Pozwane nigdy nie kwestionowały swego zadłużenia, znały zasady swojej odpowiedzialności za spłatę pożyczki, co potwierdziły w rozmowach telefonicznych przeprowadzonych z powodem.</p> <p> <strong> <!-- -->Pozwana <span class="anon-block">M. S.</span> </strong>w sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym w Sądzie Rejonowym Lublin –Zachód w Lublinie 12 lutego 2018r., w sprawie VI Nc- e <span class="anon-block"> (...)</span> zaskarżyła nakaz zapłaty w całości, zarzucając że wszystkie uzgodnienia co do warunków kredytu, zasad jego przyznania oraz kosztów kredytu przekraczających o 50% wartość kredytu, powód uzgadniał telefonicznie z pożyczkobiorcą, a następnie informował o nich telefonicznie pozwaną jako gwaranta. Umowa nigdy nie została pozwanej przedłożona na piśmie. Zdaniem pozwanej umowa została zawarta na warunkach lichwiarskich i jest nieważna, gdyż małżonek pozwanej nie wyraził zgody na jej zawarcie.</p> <p> <strong> <!-- -->Pozwana <span class="anon-block">E. R.</span> </strong> nie stawiła się na rozprawie i nie zajęła stanowiska w sprawie w związku z czym Sąd Rejonowy w Kłodzku wydał wobec pozwanej <span class="anon-block">E. R.</span> 22 listopada 2018r. wyrok zaoczny uwzględniający powództwo w całości.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Bezspornym miedzy stronami było:</span> </em> </strong> </p> <p>- pozwana <span class="anon-block">E. R.</span> wystąpiła do strony powodowej z wnioskiem <em> <!-- -->on line</em> o udzielenie pożyczki;</p> <p>- wszystkie czynności w ramach zawieranej umowy dokonywane były za pomocą urządzeń porozumiewania się na odległość tj. <em> <!-- -->on line</em> oraz telefonicznie;</p> <p>- umowa pożyczki zawarta pomiędzy pozwaną <span class="anon-block">E. R.</span> obejmowała pożyczkę 25 000 zł. Pożyczka została 23 czerwca 2017r. wypłacona przelewem na rachunek bankowy <span class="anon-block">M. S.</span>, która zgodnie umową nazwaną przez powoda umową o przystąpienie do długu wskazała zarówno numer swojego rachunku bankowego jak i numer karty płatniczej, umożliwiając powodowi jej obciążanie. Pozwana <span class="anon-block">M. S.</span> zgodnie z umową przekazała pozwanej <span class="anon-block">E. R.</span> wpłacone na jej konto środki 25 000 zł;</p> <p>- zgodnie z umową pożyczkobiorca miał zwrócić pożyczkę w 36 ratach miesięcznych po 1217,22 zł,</p> <p>- prowizja za udzielnie pożyczki wynosiła 6000 zł, a opłata administracyjna 7500 zł,</p> <p>- zgodnie z umową całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę i gwaranta wynosiła 43816,38 zł, całkowity koszt pożyczki 18 819,90 zł.</p> <p>- pozwana <span class="anon-block">M. S.</span> o warunkach umowy została poinformowana telefonicznie, nigdy nie otrzymała umowy oraz jej warunków na piśmie, nigdy nie podpisywała żadnych dokumentów.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd zważył co następuje:</span> </em> </strong> </p> <p>Powództwo wobec pozwanej <span class="anon-block">M. S.</span> podlegało oddaleniu w całości.</p> <p>Strona powodowa dochodziła od pozwanych solidarnie <span class="anon-block">M. S.</span> i <span class="anon-block">E. R.</span> zapłaty należności wynikających z umowy pożyczki zawartej z pozwaną <span class="anon-block">E. S.</span> oraz z umowy „przystąpienia do długu” zawartej z pozwaną <span class="anon-block">M. S.</span>. Okoliczności faktyczne sprawy były pomiędzy stronami bezsporne, spór dotyczył ważności umowy łączącej pozwaną <span class="anon-block">M. S.</span> ze stroną powodową.</p> <p>Umowa zawarta z pozwaną <span class="anon-block">M. S.</span> jest nieważna. Poza sporem pomiędzy stronami było, że wszelkie czynności z pozwanymi dokonywane były telefonicznie oraz <em> <!-- -->on line</em>. Pozwana <span class="anon-block">M. S.</span> wszelkich czynności z powodem dokonywała wyłącznie telefonicznie, w zasadzie była to jedna rozmowa telefoniczna, w której pozwana zgodziła się poręczyć pożyczkę 25 000 zł pozwanej <span class="anon-block">E. R.</span>. Strona powodowa nazwała umowę z pozwaną <span class="anon-block">M. S.</span> umową o przystąpienie do długu. W istocie była to jednak umowa poręczenia, w której zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 876;art. 876 § 2)">art. 876 § 2 k.c.</a> oświadczenie poręczyciela powinno być pod rygorem nieważności złożone na piśmie. Podobnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 522)">art. 522 k.c.</a> przewiduje, że umowa o przejęcie długu powinna być pod nieważnością zawarta na piśmie. To samo dotyczy zgody wierzyciela na przejęcie długu. Strona powodowa powoływała się także na pełnomocnictwa udzielone jej przez pozwane, tymczasem zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 99;art. 99 § 2)">art. 99 § 2 k.c.</a> pełnomocnictwo ogólne również powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 73;art. 73 § 1)">art. 73 § 1 k.c.</a> jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, czynność dokonana bez zachowania zastrzeżonej formy jest nieważna, gdy ustawa przewiduje rygor nieważności.</p> <p>W związku z powyższym należało uznać, że umowa zawarta z pozwaną <span class="anon-block">M. S.</span> była w istocie umową poręczenia, która dla swojej ważności wymagała oświadczenia poręczyciela w formie pisemnej. Gdyby nawet uznać, że umowa ta byłą umowa o przystąpieniu czy przejęciu długu to umowa taka również dla swojej ważności wymaga zachowania formy pisemnej. Podkreślić trzeba, że ocena treści i skutków umowy powinna być dokonywana zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65)">art. 65 k.c.</a>, a zatem oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Decydujący jest więc cel umowy, a nie jej nazwa. Niewątpliwie celem umowy zawartej pomiędzy powodem a pozwaną <span class="anon-block">M. S.</span> było zabezpieczenie spłaty długu przez <span class="anon-block">E. R.</span>, w tym solidarna z pożyczkobiorcą odpowiedzialność wobec pożyczkodawcy za ten dług.</p> <p>Zgodnie zaś z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 876;art. 876 § 1)">art. 876 § 1 k.c.</a> przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał. Według zaś <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 881)">art. 881 k.c.</a> w braku odmiennego zastrzeżenia poręczyciel jest odpowiedzialny jak współdłużnik solidarny.</p> <p>Nazwanie umowy poręczenia – umową o przystąpienie do długu, a poręczyciela – Gwarantem, a nie zmieniło charakteru tej umowy, a jedynie zmierzało do obejścia wyżej powołanych przepisów o formie pisemnej zastrzeżonej pod rygorem nieważności. Zmiana nazwy umowy nie mogła skutecznie zwolnić powoda z obowiązku zachowania zastrzeżonej pod rygorem nieważności formy pisemnej dla oświadczenia poręczyciela.</p> <p>Skoro umowa z pozwaną <span class="anon-block">M. S.</span> dotknięta byłą nieważnością powództwo należało oddalić. Jednocześnie obowiązkiem powoda jest zwrócić pozwanej bezpodstawnie pobrane od niej należności z tytułu tejże nieważnej umowy.</p> <p>Z tych powodów Sąd orzekł jak w sentencji.</p> </div>