II SAB/Po 107/20

SENTENCJA Dnia 17 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska -Tylewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2020 roku sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w P. na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca I. zobowiązuje organ do załatwienia wniosku z dnia [...] września 2020 roku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. w pozostałej części skargę oddala, V. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę [...]- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia I. Sp. z o.o. zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla O. K., obywatela [...]. Wnioskiem z dnia [...] września 2020 r. złożonym przez platformę "praca.gov.pl" i potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, I. Sp. z o.o. wystąpił do Wojewody o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej O. K. (k. 1-6 akt administracyjnych). Do wniosku dołączono między innymi kopię informacji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. o możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obecnie tekst jednolity tej ustawy opublikowano w Dz. U. z 2019 r., poz. 1482 – uw. Sądu, dalej "u.p.z."), uwierzytelnioną kwalifikowanym podpisem elektronicznym złożonym przez adwokata P. L.-M. (k. 42 akt administracyjnych), oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi wraz z klauzulą o treści "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, wynikającej z art. 233 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. 2017 r. poz. 2204) (k. 22 akt administracyjnych), uwierzytelnione podpisem zaufanym prezesa zarządu I. Sp. z o.o. L. R. (k. 18 - 20 akt administracyjnych oraz informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu KRS k. 10 -16 akt administracyjnych) oraz oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi dotyczące okoliczności, o których mowa w art. 88j ust. 1 pkt. 3-7 ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wraz z klauzulą o treści "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, wynikającej z art. 233 ustawy z dnia [...] czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. 2017 r. poz. 2204) (k. 30 akt administracyjnych), uwierzytelnione podpisem zaufanym prezesa zarządu I. Sp. z o.o. L. R. (k. 24 - 26 akt administracyjnych). Nadto do wniosku załączono kopię wszystkich zapisanych stron paszportu O. K. wraz oświadczeniem w sprawie paszportu (k. 55 - 57 akt administracyjnych). W dniu [...] września 2020 r. skarżący wniósł ponaglenie na bezczynność Wojewody, które zostało przekazane do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (k. 60 – 62 akt administracyjnych). W dniu [...] września 2020 r. Wojewoda skierował do skarżącego wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie w oryginale aktualnej informacji starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy, na stanowisko wskazane we wniosku, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 u.p.z. oraz kserokopii wszystkich zapisanych stron paszportu ww. cudzoziemca albo oświadczenie wnioskodawcy, iż paszport cudzoziemca zawiera tylko jedną zapisaną stronę (k. 68 – 71 akt administracyjnych). W odpowiedzi na wezwanie w dniu [...] września 2020 r. pełnomocnik I. złożył skargę na bezczynność Wojewody (k. 99 – 108 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.) w zw. z art. 90 ust. 1 pkt. 5 u.p.z. w powiązaniu z § 7 ust. 1 pkt. 4 i 6 oraz § 7 ust. 10 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca oraz wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń (Dz. U. z 2017 r. poz. 2345 zwanego dalej: rozporządzeniem) pozostawił bez rozpoznania wniosek I. Sp. z o.o. o wydanie zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca, obywatela [...] O. K. (k. 80 – 87 akt administracyjnych). W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że przyczyną pozostawienia wniosku bez rozpoznania było to, iż wnioskodawca pomimo wezwania organu nie usunął braków formalnych zgodnie z wymaganiami organu. Wywodził, iż aktem regulującym dokumenty jakie należy załączyć do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę, wydanym na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 5 u.p.z. jest rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 grudnia 2017 r. Zgodnie z treścią § 7 ust. 10 rozporządzenia: "w przypadku gdy wnioski, o których mowa w § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 3, zostaną wniesione w postaci elektronicznej, podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi dołącza do wniosku elektroniczne kopie (skany) dokumentów określonych odpowiednio w ust. 1 pkt 1-5 i 7-16 lub ust. 2 pkt 1-5 i 7-10, a w przypadku wniosków o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę lub przedłużenia zezwolenia na pracę sezonową dodatkowo elektroniczne kopie dokumentów, o których mowa odpowiednio w ust. 5 pkt 2 i 3 lub ust. 6 pkt 2 i 3. Informację starosty, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy, w przypadku gdy była wymagana, dołącza się do wniosku w oryginale". Podkreślono, że rozporządzenie zawiera wyliczenie dokumentów, które mogą zostać złożone do wniosku w kopii, a wśród nich nie została wymieniona informacja starosty, co więcej ustawodawca wyraźnie zaznaczył, że dokument ten ma zostać załączony w oryginale. Ponadto zapis, że dokument ma zostać załączony w oryginale do wniosku, a nie w postępowaniu dowodowym wskazuje, że brak oryginału informacji starosty stanowi brak formalny wniosku. Organ argumentował również, że uzasadnienie przedkładania informacji starosty w oryginale zawiera zapis § 6 ust. 5 rozporządzenia, gdzie określono, że informacja starosty jest wydawana w liczbie egzemplarzy odpowiadającej liczbie miejsc pracy określonych w ofercie pracy, zatem skoro dokument jest dedykowany każdorazowo do każdego stanowiska pracy do wniosku należy przedłożyć oryginał dokumentu. Powyższa regulacja wskazuje, iż informacja starosty jest wydawana do realizacji ściśle określonego celu, jakim jest złożenie jej w postępowaniu o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemcowi. Następnie podniesiono, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. organ wezwał wnioskodawcę do przedłożenia oryginału informacji starosty, która to informacja zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2017 r. może być przedłożona jedynie w oryginale. Organ podkreślił przy tym, że nie kwestionuje uprawnienia pełnomocnika do poświadczenia dokumentów za zgodność z oryginałem na mocy art. 76a k.p.a., lecz działa w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W skardze z dnia [...] września 2020 r. na bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę I. Sp. z o.o. wskazał, iż wniosek złożył w dniu [...] września 2020 r., a następnie w dniu [...] września 2020 r. wniósł ponaglenie na bezczynność Wojewody. Wywodził, iż w dniu [...] września 2020 r. organ wezwał pełnomocnika I. do usunięcia braków formalnych wniosku, których w ocenie pełnomocnika wniosek nie zawierał (k. 1 – 4 akt). Skarga zawierała: - żądanie zobowiązania Wojewody do załatwienia wniosku (art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; na datę skargi tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 2523 ze zm., dalej "p.p.s.a."), - żądanie stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), - żądanie stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), - żądanie wymierzenia na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p. p.p.s.a. lub przyznania na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. - zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W motywach skargi wskazano, że Wojewoda powinien rozpoznać wniosek bez zbędnej zwłoki, o czym stanowią art. 35 § 2 i 3 k.p.a. gdy tymczasem organ żądał oryginału jednego z dokumentów, który został dołączony do wniosku i poświadczony za zgodność z oryginałem. Skarżący zarzucił, iż organ narusza zasadę odformalizowania postępowania. Wskazał, że w podobnych sprawach zapadło już wiele wyroków. W dwóch z nich Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyraźnie zakomunikował organowi, że jeśli stronę reprezentuje w postępowaniu o udzielenie zezwolenia typu A adwokat, to organ nie ma prawa kwestionować uwierzytelnienia odpisu dokumentu o nazwie opinia starosty w trybie art. 76a § 2, 2a i 3 k.p.a. i żądać oryginału. W uzasadnieniu wyroku w sprawie II SAB/Po [...] (na stronie 9,10 i 11) oraz w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SAB/Po [...] (na stronic 5 i 6) sąd ten wyraźnie wskazał, że informacja Starosty może być przez pełnomocnika będącego adwokatem uwierzytelniona w trybie art. 76a § 2, 2a i 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie (nieuwzględnienie). Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wskazując, że do dnia dzisiejszego wnioskodawca nie przedłożył wymaganych dokumentów (k. 31 – 34 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest zatem akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie. Przystępując do merytorycznego rozpoznania skargi należy wskazać, iż obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucana w skardze bezczynność Wojewody rzeczywiście zaistniała – tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania – a jeśli tak, to czy miała ona charakter rażący. Do terminu rozpoznania sprawy w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy stosuje się reguły określone w k.p.a. Przepis art. 35 § 3 k.p.a. stanowi, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl art. 88 ust. 1 pkt 1 u.p.z. zezwolenie na pracę jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec wykonuje pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Osią sporu pomiędzy organem a stroną skarżącą była możliwość złożenia informacji Starosty, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 u.p.z. w poświadczonej za zgodność kopii. Zgodnie bowiem z art. 88c. ust. 1 pkt. 2 u.p.z. w przypadku o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi dołączył do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę informację starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, sporządzoną z uwzględnieniem pierwszeństwa dostępu do rynku pracy dla obywateli polskich oraz cudzoziemców, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-11. Należy wskazać, iż kwestia ta była już przedmiotem pogłębionej analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w kilku wyrokach i wypracowane w tej mierze stanowisko Sąd podziela. W szczególności Sąd podzielił pogląd prawny wyrażony w wyrokach II SAB/Po [...] i II SAB/Po [...], a także pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który oddalił skargę kasacyjną od drugiego z wymienionych wyroków, zgodnie z którym dokument tego rodzaju może zostać złożony w poświadczonej za zgodność kopii. Należy zgodzić się, że przesądzają o tym art. 76a § 2, 2a i 3 k.p.a. Zgodnie z tymi przepisami zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym (§ 2). Jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, poświadczenie jego zgodności z oryginałem, o którym mowa w § 2, dokonuje się przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu osobistego. Odpisy dokumentów poświadczane elektronicznie sporządzane są w formatach danych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm., zwanej dalej: u.i.d.p.) (§ 2a). Wreszcie zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym albo przez upoważnionego pracownika organu prowadzącego postępowanie "ma charakter dokumentu urzędowego". W ocenie Sądu w stosunku do omawianej informacji Starosty nie można również przyjmować, że przepisy art. 76a § 2, 2a i 3 k.p.a. miałyby zostać wyłączone przez przepisy rozporządzenia z dnia [...] grudnia 2017 r., w szczególności § 6 ust. 5 i 6, § 7 ust. 1 pkt 5 i § 7 ust. 10. Analiza wskazanego tu aktu wykonawczego prowadzi wręcz do przeciwnych, aniżeli wywodzi organ, wniosków. Otóż § 7 ust. 10 rozporządzenia odformalizuje uregulowaną w nim procedurę, umożliwiając składanie przez wnioskodawców w ogóle nie poświadczonych skanów niektórych dokumentów. Nie dotyczy to informacji starosty, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy, która powinna być dołączona do wniosku w oryginale. Właśnie ze względu na ten przepis, w § 6 ust. 5 rozporządzenia przewidziano obowiązek wydania zainteresowanemu większej ilość egzemplarzy owej informacji. Dodać należy wreszcie, że warunek złożenia informacji starosty w oryginale oznacza tylko tyle, że w stosunku do tego dokumentu nie ma zastosowania reguła odformalizującą procedurę z § 7 ust. 10 rozporządzenia. Stosuje się natomiast przepisy ogólne, w tym art. 76a § 2 k.p.a. ("Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu [...]", co oczywiście powinno nastąpić przy dopełnieniu wymogów z art. 76a § 2, 2a i 3 k.p.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy Sąd zwraca uwagę, że adwokat P. L. M. miał zatem prawo złożyć dokument – informację Starosty – w poświadczonej za zgodność kopii. Co więcej, w kontrolowanej sprawie dopełnił wymogu z art. 76 § 2a i § 3 k.p.a., który wymaga, aby dokonać poświadczenia elektronicznego dokumentu urzędowego za zgodność z oryginałem przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu osobistego (art. 76 § 2a k.p.a.) w odpisie dokumentu. Podpis kwalifikowany będący poświadczeniem został bowiem zawarty w odpisie poświadczanego dokumentu. Wojewoda nie miał zatem podstaw do wzywania skarżącej do złożenia oryginału dokumentu, o którym mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy, ergo nie było podstaw do pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpoznania. Nadto Wojewoda zarzucił skarżącej, iż nie dołączyła kserokopii wszystkich zapisanych stron paszportu O. K. albo oświadczenia wnioskodawcy, iż paszport cudzoziemca zawiera tylko jedną zapisaną stronę. Organ powoływał się w tym zakresie na przepis § 7 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca oraz wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń (Dz. U. z 2017 r. poz. 2345 zwanego dalej: rozporządzeniem) zgodnie z którym podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, składając wniosek o wydanie zezwolenia na pracę, dołącza do wniosku kopię wszystkich wypełnionych stron ważnego dokumentu podróży cudzoziemca, którego dotyczy wniosek, a w przypadku gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania - kopię innego ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość. Należy przede wszystkim wskazać, iż do wniosku skarżąca dołączyła kserokopię wszystkich wypełnionych stron paszportu O. K. i jednocześnie załączyła oświadczenie pełnomocnika skarżącej adwokata (k. 57), że do wniosku została załączona tylko strona tytułowa paszportu cudzoziemca, gdyż ma on stosunkowo nowy paszport, posiada kartę pobytu, zatem w paszporcie nie posiada ani jednego stempla, w związku z czym żadna ze stron nie została wypełniona. Z powyższych zatem względów Wojewoda nie miał podstaw do wzywania skarżącej do złożenia kserokopii wszystkich zapisanych stron paszportu O. K. albo oświadczenia wnioskodawcy, iż paszport cudzoziemca zawiera tylko jedną zapisaną stronę, o którym mowa w § 7 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia. Także zatem z powyższych względów brak było podstaw, ażeby pozostawić wniosek skarżącej bez rozpoznania. Z kolei dopełnienie wszystkich wymogów formalnych wniosku umożliwia jego rozpoznanie. Sąd mógł zatem zobowiązać organ do załatwienia wniosku z dnia [...] września 2020 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, o czym na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono w pkt I sentencji. Stronie, która kwestionuje zasadność pozostawienia wniosku bez rozpoznania, przysługuje skarga na bezczynność organu, który – w jej ocenie – nie załatwił wniosku przez nią złożonego. Skarga była zatem usprawiedliwiona w zakresie zarzutu bezczynności, bowiem organ do dnia wniesienia skargi, ale i nadto do dnia jej rozpoznania, nie rozpoznał wniosku. Wskazać również należy, iż swojej bezczynności organ nie może tłumaczyć trudnościami kadrowymi, brakiem etatów, czy też dużą ilością wniosków. Zauważyć należy, iż trudności organizacyjne wskazane przez Wojewodę nie mają charakteru nagłego, wynikającego z niespodziewanych i bardzo trudnych do przewidzenia i przezwyciężenia okoliczności powodujących paraliż lub utrudnienia w funkcjonowaniu instytucji państwowych. W opisanych okolicznościach należało zatem stwierdzić, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku strony, o czym na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono w pkt II sentencji. Stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności wymaga również dokonania oceny, czy bezczynność miała charakter rażący (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jest stan w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie powyższe wskazać należy, iż skarżący złożył wniosek [...] września 2020 r., po dwóch tygodniach od jego wniesienia tj. w dniu [...] września 2020 r. wniósł ponaglenie na bezczynność Wojewody, w odpowiedzi na które w dniu [...] września 2020 r. Wojewoda skierował do skarżącego wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku. W odpowiedzi na wezwanie w dniu [...] września 2020 r. pełnomocnik I. złożył skargę na bezczynność Wojewody. Następnie w dniu [...] października 2020 r. organ pozostawił podanie bez rozpoznania. Zestawienie ww. terminów rozpoczęcia postępowania i podejmowanych czynności, uwarunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy uzasadniają ustalenie, że organ nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa w zakresie sposobu prowadzenia postępowania. W ocenie Sądu bezczynność w niniejszej sprawie wystąpiła, jednak nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie tej nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie III sentencji. Zważywszy na rozmiar stwierdzonej bezczynności, w ocenie Sądu, brak było podstaw do przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej oraz do wymierzenia grzywny na mocy art. 149 § 2 Ppsa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przyznanie sumy pieniężnej i wymierzenie grzywny jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w takich sytuacjach, kiedy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektował obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu, taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Okoliczności, na które powoływała się skarżąca nie uzasadniały wymierzenia organowi grzywny ani przyznania jej sumy pieniężnej. Sąd miał na uwadze, że skarżąca nie wykazała, aby poniosła szkodę w związku z bezczynnością organu. Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie (pkt IV wyroku). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.).