IV P 39/18

<p> Sygn. akt IV P 39/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 22 listopada 2018 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie :</p> <p>Przewodniczący : SSR Maja Snopczyńska</p> <p>Protokolant : Małgorzata Nazarko</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 roku w <span class="anon-block">Ś.</span> </p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. L.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> Spółce (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>o świadczenie rekompensaty</p> <p>I.  powództwo oddala;</p> <p>II.  nie obciąża powoda kosztami procesu.</p> <p>Sygn. akt IV P 39/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">W. L.</span> wniósł o zasądzenie od strony pozwanej <span class="anon-block"> Spółki (...) SA</span> w <span class="anon-block">B.</span> kwoty <span class="anon-block">(...)</span>. tytułem rekompensaty z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla. W uzasadnieniu powód podniósł, że nie zgadza się z odmową przyznania rekompensaty i że nie otrzymuje ekwiwalentu pieniężnego z tytułu bezpłatnego węgla jako dodatku do emerytury.</p> <p>W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniosła, że powód nie spełnia przesłanek do zaliczenia do osób, którym przysługuje prawo do świadczenia rekompensacyjnego.</p> <p> <strong> <!-- -->W toku postępowania Sąd ustalił</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Powód w dniu 25 października 2015 roku nabył prawo do emerytury będąc pracownikiem <span class="anon-block"> firm (...) SA</span> oraz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Powód nie otrzymywał i nie otrzymuje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych deputatu z tytułu uprawnienia do bezpłatnego węgla.</p> <p>Dowód: pismo ZUS z 12 X 2018 r k. 48</p> <p>Pismem z dnia 12 stycznia 2018 roku strona pozwana odmówiła powodowi przyznania rekompensaty z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla.</p> <p>Dowód: pismo z 12 I 2018r k. 2</p> <p> <strong> <!-- -->W tak ustalonym stanie faktycznym</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sąd zważył:</strong> </p> <p>Powództwo podlegało oddaleniu.</p> <p>Powód odwołał się od decyzji strony pozwanej odmawiającej przyznania rekompensaty z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla.</p> <p>Świadczenie to jest uregulowane w ustawie z dnia 12 października 2017 roku o świadczeniu rekompensacyjnym z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla ( Dz. U. z 2017 roku, poz. 1971). Zgodnie z art. 2 pkt 1 a powołanej ustawy osobą uprawnioną do rekompensaty jest emeryt bądź rencista mający ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy (...) i pobierający to świadczenie, uprawniony w trakcie pobierania świadczenia z tytułu emerytury lub renty do bezpłatnego węgla na podstawie postanowień układów zbiorowych pracy, porozumień lub innych regulacji obowiązującym w przedsiębiorstwie górniczym, które utraciły moc obowiązującą przed dniem wejścia w życie ustawy, na skutek zawartych porozumień lub wypowiedzeń.</p> <p>Strona pozwana podnosiła, że powód nie spełnia przesłanek uregulowanych powołaną ustawą. Wskazać należy, że powód nie wykazał, że zakład pracy, w którym pracował przed emeryturą, był przedsiębiorstwem górniczym w rozumieniu powołanej ustawy, a ponadto by w tymże zakładzie pracy obowiązywały regulacje wewnętrzne dotyczące deputatu węglowego. W zeznaniach powód przyznał, że w zakładzie, w którym pracował przed przejściem na emeryturę nie otrzymywał ekwiwalentu za węgiel. Także z pisma ZUS z dnia 12 X 2018 roku wynika, że powód nie otrzymywał i nie otrzymuje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych deputatu z tytułu uprawnienia do bezpłatnego węgla.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> (który znajdzie zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 300)">art. 300 kp</a>) ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Tym samym skoro powód prawa do rekompensaty nie wykazał, powództwo należało oddalić.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Natomiast zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a> w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążyć jej w ogóle kosztami. Przepis ten stanowi wyłom w zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu i na zasadzie słuszności pozwala wyłącznie w szczególnie uzasadnionych wypadkach na zasądzenie od strony przegrywającej tylko części kosztów lub nieobciążenie jej w ogóle kosztami. Do katalogu "wypadków szczególnie uzasadnionych" zaliczyć należy okoliczności związane z samym przebiegiem procesu tj. wynikające z charakteru żądania poddanego rozstrzygnięciu, jego znaczenia dla strony, przedawnienie, prekluzja, jak i te leżące na zewnątrz tj. stan majątkowy i sytuacja życiowa strony przegrywającej. Powyższe okoliczności powinny być oceniane przede wszystkim z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego (zob. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt I CZ 26/11). Mając na uwadze charakter roszczeń oraz informacje podawane w mediach odnośnie osób uprawnionych do świadczenia rekompensacyjnego uznać należy, że zachodzi sytuacja wyjątkowa, o której mowa w powołanym przepisie i która uzasadnia nieobciążenie powoda kosztami postępowania, pomimo przegrania sprawy.</p> </div>