III Ca 871/18

<p>Sygn. akt III Ca 871/18</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 listopada 2017 roku, wydanym w sprawie <br/>o sygn. akt II C 1286/15, z powództwa <span class="anon-block">M. P.</span> przeciwko <span class="anon-block">P. S. (1)</span>, z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powoda – Miasta <span class="anon-block">Ł.</span>, <br/>o opróżnienie lokalu mieszkalnego, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia <br/>w <span class="anon-block">Ł.</span> II Wydział Cywilny:</p> <p>1.  nakazał <span class="anon-block">P. S. (2)</span> opróżnienie lokalu mieszkalnego <br/>o numerze 6, położonego w <span class="anon-block">Ł.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> oraz wydanie tego lokalu <span class="anon-block">M. P.</span>;</p> <p>2.  zasądził od <span class="anon-block">P. S. (1)</span> na rzecz <span class="anon-block">M. P.</span> kwotę 200 zł z tytułu kosztów procesu;</p> <p>3.  nie obciążył pozwanego kosztami procesu w stosunku do Miasta <span class="anon-block">Ł.</span>;</p> <p>4.  ustalił, że <span class="anon-block">P. S. (2)</span> nie przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego z zasobów Miasta <span class="anon-block">Ł.</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Swoje rozstrzygnięcie Sąd I instancji oparł na ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych, które przedstawiają się następująco:</span> </em> </strong> </p> <p>Ujawnioną w dziale II <span class="anon-block">księgi wieczystej nr (...)</span> właścicielką nieruchomości przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> jest <span class="anon-block">M. P.</span>.</p> <p>W dniu 10 stycznia 2011 roku matka powoda – <span class="anon-block">I. S.</span> – zawarła z <span class="anon-block">M. P.</span> umowę najmu <span class="anon-block">lokalu mieszkalnego numer (...)</span>, położonego w budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span>. W dniu 20 sierpnia 2012 roku zostało doręczono <span class="anon-block">I. S.</span> pismo właściciela budynku zawierającej wypowiedzenie stosunku najmu z uwagi na zaległości czynszowe.</p> <p>Prawomocnym wyrokiem wydanym przez tutejszy Sąd w sprawie o sygn. akt II C 1149/12 z powództwa <span class="anon-block">M. P.</span> orzeczono o nakazaniu <span class="anon-block">I. S.</span> opróżnienia wyżej opisanego lokalu.</p> <p> <span class="anon-block">P. S. (1)</span> <span class="anon-block">urodził się w dniu (...)</span>, obecnie odbywa karę pozbawienia wolności.</p> <p>Obecnie w wyżej opisanym lokalu mieszkalnym nadal zamieszkuje <span class="anon-block">I. S.</span>, z którą nie została zawarta żadna nowa umowa najmu lokalu.</p> <p>Pozwany jest osobą odbywającą karę pozbawienia wolności od 2010 roku, przy czym od 2013 roku w Polsce. Pozwany zakończy odbywanie kary pozbawienia wolności w 2020 roku. Należące do pozwanego ruchomości – meble i ubrania – nadal znajdują się w tym lokalu. W dacie pozbawienia pozwanego wolności w marcu 2010 roku pozwany posiadał klucze do tego lokalu.</p> <p>Pozwany nigdy nie zawierał umowy umożliwiającej mu korzystanie z lokalu.</p> <p>W 2015 lub 2016 roku pozwany doznał urazu kolana grając w piłkę w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>Od listopada 2016 roku konkubina pozwanego przekazuje w jego imieniu na rachunek powódki kwoty od 550 zł do 650 zł miesięcznie na pokrycie kosztów korzystania z opisanego lokalu.</p> <p>Na podstawie tak poczynionych ustaleń faktycznych Sąd Rejonowy uznał powództwo za zasadne.</p> <p>Powołując się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 k.c.</a> Sąd <em> <!-- -->meriti </em>wskazał, że powódka niewątpliwie jest właścicielką nieruchomości, której część stanowi opisany w pozwie lokal mieszkalny. Z przesłuchania pozwanego wynika, że w lokalu tym znajdują się należące do pozwanego rzeczy ruchome, a pozwany nadal przejawia zamiar korzystania z lokalu – co oznacza, że pozwany włada faktycznie opisanym w pozwie lokalem (przechowując tam należące do niego ruchomości).</p> <p>Pozwany nie wykazał, aby przysługiwał mu obecnie jakikolwiek tytuł prawny stanowiący podstawę do korzystania z wyżej opisanego lokalu mieszkalnego. Prawomocnym wyrokiem wydanym przez tutejszy Sąd w sprawie o sygn. akt II C 1149/12 zostało przesądzone to, że umowa najmu lokalu łącząca matkę pozwanego z powódką wygasła na skutek skutecznego jej wypowiedzenia przez powódkę.</p> <p>Z tego względu Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo <span class="anon-block">M. P.</span> przeciwko <span class="anon-block">P. S. (2)</span> jako znajdujące podstawę prawną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 k.c.</a> </p> <p>Wobec uwzględnienia powództwa o nakazanie pozwanemu opróżnienia opisanego <br/>w pozwie lokalu Sąd Rejonowy ocenił, czy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 14;art. 14 ust. 1;art. 14 ust. 3)">art. 14 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego</a> pozwanemu przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego, który ma obowiązek dostarczyć gmina, na której obszarze pozwany zamieszkuje.</p> <p>Pozwany jest osobą odbywającą karę pozbawienia wolności (do 2020 roku), zatem potrzeba samodzielnego zaspokojenia przez niego potrzeb mieszkaniowych zaistnieje dopiero po tej dacie. Sąd podkreślił, że w dacie zakończenia odbywania kary pozbawienia wolności pozwany będzie mężczyzną w wieku 37 lat, a przy tym brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że pozwany nie będzie mógł wówczas podjąć pracy zarobkowej. Sąd argumentował, że pozwany twierdził wprawdzie, że na skutek urazu kolana doznanego w 2015 roku lub 2016 roku doznał zerwania więzadła krzyżowego w prawym kolanie, jednakże pozwany nie złożył dokumentacji medycznej dotyczącej jego aktualnego stanu zdrowia <br/>(tj. z drugiej połowy 2017 roku), z której wynikałoby, że pozwany z uwagi na stan zdrowia ma trudności z poruszaniem się lub nie może pracować zawodowo. Z nagrania protokołu rozprawy z dnia 15 listopada 2017 roku wynika natomiast, że pozwany porusza się swobodnie, bez użycia kul łokciowych.</p> <p>Sąd Rejonowy argumentował dalej, że pozwany od ponad roku jest w stanie pokrywać kwoty rzędu 550 – 650 zł miesięcznie na rzecz powódki na poczet odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu opisanego w pozwie. Sąd Rejonowy przyjął więc, że taką samą kwotę pozwany będzie mógł przeznaczyć na zaspokajanie swoich potrzeb mieszkaniowych po opuszczeniu jednostki penitencjarnej, tj. na pokrycie czynszu najmu innego lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu Rejonowego skoro pozwany będzie miał możliwość samodzielnego zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, brak było podstaw do przyjęcia, że przysługuje mu uprawnienie do lokalu socjalnego.</p> <p>O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> i zasądził od pozwanego na rzecz powódki równowartość poniesionej opłaty od pozwu tj. kwotę 200 zł. Jednocześnie Sąd <em> <!-- -->meriti</em> uznał, że brak jest podstaw do obciążenia pozwanego kosztami procesu na rzecz interwenienta ubocznego (Miasta <span class="anon-block">Ł.</span>).</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając orzeczenie w części, <br/>tj. w zakresie punktów 1., 2. i 4. sentencji.</p> <p>Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił, że Sąd I instancji niesłusznie uznał, że apelującemu nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego. W uzasadnieniu apelacji skarżący wskazał na swój zły stan zdrowia, twierdząc, że uniemożliwia mu on podjęcie pracy zarobkowej.</p> <p>W konsekwencji zgłoszonych zarzutów apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa lub o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez przyznanie pozwanemu prawa do lokalu socjalnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>W uzupełnieniu apelacji skarżący wniósł o zwrócenie się do Aresztu Śledczego o nadesłanie jego dokumentacji medycznej od drugiej połowy 2017 roku.</p> <p>W odpowiedzi na apelację interwenient uboczny wniósł o oddalenie apelacji pozwanego w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.</p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</span> </em> </p> <p>Apelacja nie jest zasadna i podlega oddaleniu.</p> <p>Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia. Wbrew zarzutom skarżącego, podniesionym w apelacji, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym <br/>w sprawie materiale dowodowym i trafnie określił wynikające z nich konsekwencje prawne.</p> <p>Zarzuty formułowane przez skarżącego sprowadzały się do próby wykazania, że pozwanemu przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego, wobec złego stanu zdrowia, który uniemożliwia mu podjęcie pracy po opuszczeniu zakładu penitencjarnego.</p> <p>Jest to zatem zarzut naruszenia prawa materialnego. Skarżący kwestionuje bowiem prawidłowość zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 14)">art. 14 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego</a> (<em> <!-- -->tj. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1234</em>), poprzez nieuwzględnienie okoliczności, które powinny zostać uznane za uzasadniające przyznanie pozwanemu prawa do lokalu socjalnego. Na poparcie tych twierdzeń skarżący wnosił o zwrócenie się do Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">Ł.</span> o nadesłanie dokumentacji medycznej pozwanego<strong> <!-- -->, </strong>której - jak twierdził - nie mógł uzyskać na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, ponieważ Areszt Śledczy odmówił mu jej wydania.</p> <p>Sąd Odwoławczy wystąpił do Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">Ł.</span> o nadesłanie dokumentacji medycznej pozwanego i mając na uwadze treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 381)">art. 381 k.p.c.</a> dopuścił ten dowód na okoliczność stanu zdrowia <span class="anon-block">P. S. (1)</span>. Ustalenia Sądu I instancji wymagały bowiem uzupełnienia w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, na podstawie dowodów przedstawionych już w postępowaniu apelacyjnym. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w obecnym modelu procedury cywilnej sąd odwoławczy nie ogranicza się wyłącznie do kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji, lecz bada ponownie całą sprawę, a kontrolując prawidłowość zaskarżonego orzeczenia, pełni również funkcję sądu merytorycznego, który może rozpoznać sprawę od początku, uzupełnić materiał dowodowy lub powtórzyć już przeprowadzone dowody, a także poczynić samodzielnie ustalenia na podstawie materiału zebranego w sprawie. Dokonanie ustaleń faktycznych umożliwia bowiem sądowi drugiej instancji ustalenie podstawy prawnej wyroku, a więc dobór właściwego przepisu prawa materialnego, jego wykładnię oraz dokonanie aktu subsumcji. Tym samym postępowanie apelacyjne - choć odwoławcze - ma charakter merytoryczny (<em> <!-- -->zob. uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 roku, sygn. III CZP 59/98, publ. OSNC 1999/7-8/124; uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008, Nr 6, poz. 55 i powołane tam orzecznictwo</em>).</p> <p>Stosując zatem dyrektywę procesową z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 382)">art. 382 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy poczynił dodatkowe ustalenia faktyczne:</p> <p>Pozwany leczył się z powodu zespołu bólowego stawów kolanowych. Badania RTG <br/>z dnia 27 maja 2013 roku nie wykazało zmian w stawach kolanowych. Zalecono leczenie usprawniające. Pozwany zrezygnował z terapii.</p> <p>(<em> <!-- -->karta informacyjna z dnia 16 października 2013 roku w dokumentacji medycznej – k. 162</em>)</p> <p>W dniu 29 stycznia 2015 roku pozwany doznał urazu kolana prawego podczas gry <br/>w piłkę. Skarżył się na ból kolana.</p> <p>(<em> <!-- -->historia choroby w dokumentacji medycznej – k. 162</em>)</p> <p>W wyniku badania MR stawu kolanowego prawego z dnia 20 lutego 2015 roku stwierdzono prawie całkowite zerwanie więzadła krzyżowego przedniego.</p> <p>(<em> <!-- -->wynik badania MR z dnia 21 lutego 2015 roku w dokumentacji medycznej – k. 162</em>)</p> <p>Pozwany został zapisany na planowy zabieg rekonstrukcji <span class="anon-block"> (...)</span> prawego stawu kolanowego na dzień 19 grudnia 2016 roku. Zabieg ten nie musi być wykonywany w trybie pilnym i może się odbyć po zakończeniu kary. Pozwany powinien prowadzić oszczędzający tryb życia.</p> <p>(<em> <!-- -->pismo z dnia 3 listopada 2016 roku w dokumentacji medycznej – k. 162</em>)</p> <p>Pozwany choruje na wirusowe zapalenie wątroby typu <span class="anon-block"> C</span>. Ma zaleconą dietę lekkostrawną.</p> <p>(<em> <!-- -->zeznania pozwanego – e-protokół – k. 127, dokumentacja medyczna – k. 162</em>)</p> <p>W tym miejscy odwołać należy się do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 14;art. 14 ust. 3;art. 14 ust. 4)">art. 14 ust. 3 i 4</a> ww. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 ()">ustawy o ochronie praw lokatorów</a>.</p> <p>Powołany przepis w ust. 4 zawiera zamknięty katalog podmiotów, wobec których sąd obligatoryjnie orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, jeżeli osoby te nie mogą zamieszkać w innym lokalu niż lokal używany dotychczas. Wśród osób tych przepis wymienia: kobiety w ciąży, małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19900870506" title="Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 1990 r. Nr 87, poz. 506 ()">ustawy z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej</a> (<em> <!-- -->Dz. U. z 1998 r. poz. 414, <br/>z późn. zm.</em>) lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą, obłożnie chorych, emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, osoby posiadające status bezrobotnego, osoby spełniające przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały.</p> <p>Jeśli nie zachodzi żadna z przesłanek obligatoryjnego orzeczenia o przyznaniu prawa do lokalu socjalnego, przyznanie takiego lokalu może być uzasadnione ze względu na sytuację życiową, w szczególności warunki finansowe i rodzinne danej osoby. Sąd Rejonowy dokładnie rozważył okoliczności dotyczące sytuacji osobistej, rodzinnej i ekonomicznej pozwanego. Pozwany w żaden sposób nie kwestionuje tych ustaleń, zwracając uwagę jedynie na swój stan zdrowia.</p> <p>Wśród osób uprawnionych do otrzymania lokalu socjalnego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20040640593" title="Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 (art. 14;art. 14 ust. 4)">art. 14 ust. 4</a> wskazać należy m. in.: osoby niepełnosprawne w rozumieniu obecnie obowiązującej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20040640593" title="Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 ()">ustawy z 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej</a>, osoby posiadające status bezrobotnego zgodnie <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20040991001" title="Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ()">ustawą z 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy</a> (<em> <!-- -->tekst <br/>jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.</em>). Jednocześnie podkreślenia wymaga, że uzyskanie statusu bezrobotnego wyłącznie w celu uzyskania wymienionego uprawnienia zgodnie <br/>z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> może zostać ocenione jako nadużycie prawa podmiotowego, co jednak wymaga wykazania w trakcie trwania procesu wedle zasady przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> </p> <p>Apelujący nie wykazał, aby spełniał przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, w szczególności, aby był osobą obłożnie chorą.</p> <p>Dokumentacja medyczna pozwanego nie wskazuje, aby był on obłożnie chory (art. 14 ust. 4 pkt 3). Ustawodawca nie definiuje tego pojęcia, przyjmuje się jednak, że przez osobę "obłożnie chorą" należy rozumieć osobę cierpiącą na schorzenia powodujące niemożliwość samodzielnego poruszania się i wymagającą przebywania pacjenta w łóżku. Chodzi przy tym o osoby cierpiące na schorzenia długotrwałe, nie zaś o osoby przejściowo, krótkotrwale chore, choćby poważnie i obłożnie. Choroba krótkotrwała nie powinna uzasadniać sama w sobie przyznania uprawnienia do lokalu socjalnego. Sąd powinien brać pod uwagę nie tylko stan chorego w chwili zamknięcia rozprawy, lecz także prognozy co do możliwości poprawy jego stanu zdrowia (<em> <!-- -->por. Bończak-Kucharczyk, Ochrona praw lokatorów, 2013, s. 352</em>). Przesłankę obłożnej choroby należy wykładać ostrożnie, ponieważ nie jest ona w żaden sposób doprecyzowana i jej zbyt szerokie interpretowanie może łatwo prowadzić do nadużyć (zob. też <em> <!-- --> <span class="anon-block">Z.</span>, <span class="anon-block">O.</span>, <span class="anon-block">P.</span> </em>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 ()">Ustawa o ochronie praw lokatorów</a>, s. 215 - zdaniem tych autorów choroba będzie miała charakter długotrwały, jeśli spowoduje całkowite unieruchomienie pacjenta na okres powyżej 30 dni).</p> <p>Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że pozwany ma problemy <br/>z prawym stawem kolanowym. Przyczyną tych problemów jest uraz doznany podczas gry <br/>w piłkę. Istotnie pozwany wymaga rekonstrukcji <span class="anon-block"> (...)</span> prawego stawu kolanowego i do tego czasu powinien prowadzić oszczędzający tryb życia. Problemy te są jednak przemijające. Nie wymagają całkowitego unieruchomienia, ani nie wykluczają podjęcia pracy zarobkowej. Pozwany choruje też na wirusowe zapalenie wątroby typu <span class="anon-block"> C</span>, lecz choroba ta również nie czyni go osobą obłożnie chorą.</p> <p>Mając na uwadze niezasadność zarzutów apelacyjnych oraz jednocześnie brak ujawnienia okoliczności, które podlegają uwzględnieniu w postępowaniu odwoławczym <br/>z urzędu, apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p>Zważywszy jedynie na wynik kontroli instancyjnej o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy powinien orzec zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, określoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> W rozpoznawanej sprawie zachodzą jednak - w ocenie Sądu Okręgowego - podstawy do zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a>, zgodnie z którym w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Wynika to głównie z trudnej sytuacji majątkowej i osobistej pozwanego, który odbywa karę pozbawienia wolności do 2020 roku oraz subiektywnego, choć nieuzasadnionego przekonania o zasadności swoich roszczeń. Z tego względu Sąd Okręgowy w Łodzi nie obciążył pozwanego obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego na rzecz interwenienta ubocznego.</p> </div>