II SA/Sz 990/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpatrzeniu w dniu 24 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w sprawie II SA/Sz 746/21 postanawia: 1) odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego; 2) zwrócić Skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]([...]) złotych. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 746/21 oddalił skargę P. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia 8 kwietnia 2022 r. Pismem z dnia 8 listopada 2022 r. P. K., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 lutego 2022 r. Skarżący wskazał, że podstawą skargi o wznowienie jest art. 273 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś okolicznością, która ma istotny wpływ na brak prawidłowości orzeczenia, jest brzmienie przepisu § 46 uchwały numer [...] Rady Miasta S. z dnia [...] października 2018 r. pod nazwą Plan zagospodarowania przestrzennego "[...]", który nie przewiduje możliwości zabudowy do granicy działki, a tym samym wydanie zaskarżonego wyroku nastąpiło niezgodnie z przepisem § 11 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyjaśnił, że § 11 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych określa wymiary podstawowe granic: 4 m i 3 m, zawiera także odwołanie do planu miejscowego w przypadku zmniejszenia odległości. Zdaniem Skarżącego, analiza planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego ulicę [...] w S., a w szczególności § 46 uchwały wskazuje na to, że nie przewidziano w nim odstępstwa od regulacji § 11 ust. 2 przywołanego rozporządzenia, co w praktyce oznacza, że w zabudowie szeregowej, jaka istnieje na ulicy [...] nie ma możliwości rozbudowy budynków. Interpretacje § 46 planu przeprowadzone przez organy budowlane a następnie Sąd Administracyjny są błędne, gdyż w sposób rażący naruszają przepisy prawa budowlanego w nawiązaniu do planu zagospodarowania przestrzennego. Błąd wykładni prawa polega na całkowitym pominięciu zapisów §12 ust. 2 rozporządzenia, którego wykładnia winna prowadzić do wniosku, że ustalona odległości od granicy tj. podstawa 4 m, a dla budynku bez okien - 3 m może być tylko wtedy zmniejszona aż do usytuowania obiektu na granicy działki, gdy przewiduje to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tj. plan ten musi wprost wskazywać, czy wprowadza taką regulację czy też nie. Tymczasem plan nie wskazuje na możliwość posadowienia budynku na granicy. Skarżący podkreślił, że popełniony błąd interpretacyjny i stosowania §46 planu zagospodarowania jest oczywisty i rażący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem polegającym na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy prawomocnie zakończonej, bowiem dotyczy, stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy (od art. 271 do art. 273 p.p.s.a.) przyczyny wznowienia, a także, gdy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie określony w art. 277 p.p.s.a. Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należy ocenić, czy skarga wniesiona w niniejszej sprawie oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżący jako podstawę wznowienia wskazał art. 273 § 3 p.p.s.a., jednocześnie podnosząc, że okolicznością, która ma istotny wpływ na brak prawidłowości orzeczenia sądu, jest brzmienie przepisu § 46 uchwały numer [...] Rady Miasta S. z dnia [...] października 2018 r. pod nazwą Plan zagospodarowania przestrzennego [...] który nie przewiduje możliwości zabudowy do granicy działki, a tym samym wydanie zaskarżonego wyroku nastąpiło niezgodnie z przepisem § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Sądu lektura złożonego wniosku dowodzi, że nie został on oparty na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia wskazanych w art. 271 – 273 p.p.s.a. Przepisów tych wynika bowiem, iż wznowienia postępowania można żądać: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania, nie można jednak żądać wznowienia postępowania, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowy 3) w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie 4) w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską 5) w przypadku, gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 4) w przypadku, gdy orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa 6) w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu 7) w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że art. 273 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy, z kolei w uzasadnieniu złożonego wniosku o wznowienie postępowania sądowego Skarżący powołał się na okoliczność błędnej interpretacji przepisów prawa. Tymczasem katalog podstaw wznowienia postępowania nie obejmuje możliwości wznowienia postępowania na takiej podstawie jak naruszenie prawa poprzez jego błędną wykładnię. Mając na uwadze argumentację skargi należało przeanalizować podstawy z art. 273 § 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W orzecznictwie gruntowe jest stanowisko, że wykrycie, o którym mowa w przepisie art. 273 § 2 p.p.s.a., odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i podówczas nie zgłaszanych, bowiem nie były one znane stronom. (por. postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1557/11 opubl. w Lex pod 1069033). Przy czym środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. może być każdy środek, który zgodnie z prawem służyć może wykazaniu konkretnego faktu. Natomiast okolicznością faktyczną jest zdarzenie, fakt lub wydarzenie zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2004 r., sygn. akt: FSK 170/04, opubl. w Lex pod nr 143703). Z powyższego wynika, że podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. mogą być tylko okoliczności faktyczne i dowody. Nie można za takie okoliczności uważać interpretacji przepisów dokonanej przez WSA w wyroku. Interpretacja przepisów nie jest okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2006 r., II OSK 689/05 czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 października 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1388/11). Odmienna aniżeli przyjęta w prawomocnym wyroku interpretacja przepisów, nie może zatem stanowić podstawy do wznowienia postępowania sądowego. Ze względu na powyższe należy stwierdzić, że skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie została oparta na ustawowej podstawie, skoro już z samego jej uzasadnienia wynika, że podstawa taka nie zachodzi. Z kolei skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. postanowienia NSA z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt GSK 1242/04 czy z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 257/11, dostępne w Internecie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji, Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego i stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 276 p.p.s.a. orzekł o zwrocie uiszczonego od niej wpisu.