VI Ka 950/18

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 950/18</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 23 listopada 2018</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Kazimierz Cieślikowski</p> <p>Protokolant: Igor Ekert</p> <p>przy udziale:</p> <p>Justyny Smużyńskiej Prokuratora Prokuratury Rejonowej <span class="anon-block">G.</span> w <span class="anon-block">G.</span> oraz <span class="anon-block">J. J.</span> Pełnomocnika Naczelnika <span class="anon-block">M.</span>Urzędu Celno-Skarbowego w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 r.</p> <p>sprawy</p> <p>1. <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. B.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">E.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art. 107§1 kks</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 6;art. 6 § 2)">art. 6§2 kks</a> </p> <p>2. <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. D.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art. 107§1 kks</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 6;art. 6 § 2)">art. 6§2 kks</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 28 czerwca 2018 r. sygnatura akt III K 1061/17</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 113;art. 113 § 1)">art. 113 § 1 kks</a> </p> <p>1.  utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;</p> <p>2.  zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwotach po 10 zł (dziesięć złotych) i wymierza im opłatę za II instancję w kwotach po 500 zł (pięćset złotych).</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 950/18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->(w zakresie dotyczącym oskarżonego <span class="anon-block">A. D.</span>)</strong> </p> <p>Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt III K 1061/17 Sąd Rejonowy w Gliwicach uznał oskarżonego <span class="anon-block">A. D.</span> za winnego przestępstwa skarbowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art. 107 § 1 kks</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 6;art. 6 § 2)">art. 6 § 2 kks</a> i wymierzył za nie karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na 100 zł (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107 § 1 pkt. 2)">punkt 2</a>). Uznał go także za winnego przestępstwa skarbowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art. 107 § 1 kks</a> i wymierzył za nie karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na 100 zł (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107 pkt. 3)">punkt 3</a>). Łącząc te kary orzekł łączną karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na 100 zł (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107 pkt. 4)">punkt 4</a>).</p> <p>Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe (punkt 6).</p> <p>Apelację od powyższego orzeczenia wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości.</p> <p>Postawił rozstrzygnięciu zarzuty: błędu w ustaleniach faktycznych, obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5 § 1 kpk</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 kpk</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 kpk</a> a z ostrożności procesowej podniósł także zarzut rażącej surowości orzeczonej wobec oskarżonego kary.</p> <p>Domagał się zmiany wyroku i uniewinnienia oskarżonego a z ostrożności procesowej zmiany wyroku i orzeczenie kary grzywny w łagodniejszym wymiarze.</p> <p>Sąd Okręgowy zważył co następuje:</p> <p>Apelacja jest bezzasadna.</p> <p>Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził dowody i dokonał ich obiektywnej oceny. Nie dopuścił się Sąd uchybień prawa procesowego, które stanowiłyby bezwzględne przyczyny odwoławcze, ani też takich uchybień prawa procesu, które rzutowałyby na treść rozstrzygnięcia.</p> <p>Co się tyczy zarzutu pierwszego (oznaczonego w środku odwoławczym jako punkt 3) to apelujący utrzymuje, że oskarżony nie dopuścił się czynu umyślnie, albowiem był przekonany, że jego działalność jest legalna, co miał wywodzić z art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. Odnosząc się do tego zarzutu, to Sąd Okręgowy stwierdza, że zapisy ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r o zmianie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ()">ustawy o grach hazardowych</a> nie mogły budzić najmniejszych wątpliwości. Także przepis art. 4 tejże ustawy w sposób oczywisty nie mógł odnosić się do podmiotów gospodarczych, które wbrew przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 (art. 6;art. 6 ust. 1;art. 23 a)">art. 6 ust. 1 i art. 23 a ustawy o grach hazardowych</a> prowadziły działalność gospodarczą polegającą na urządzanie gier losowych na automatach. W ocenie Sądu Okręgowego taka interpretacja, jaką przedstawił w swoich wyjaśnieniach oskarżony nie jest możliwa. Oznaczałaby ona bowiem, że państwo w okresie przejściowym inne wymogi stawia przedsiębiorcom, którzy w dniu wejścia w życie ustawy prowadzili działalność legalnie (tzn. w kasynach i zgodnie z zezwoleniem, przy użyciu zarejestrowanych urządzeń) a inne wymogi przedsiębiorcom, którzy działając w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. wbrew przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ()">ustawy o grach hazardowych</a> organizowali gry losowe na automatach (zwane przez ustawę grami hazardowymi). Ponieważ z wyjaśnień oskarżonego to nie wynika, więc nie sposób przyjąć, że czyn oskarżonego jakiego się dopuścił w początkowych dniach września 2015 r. był wywołany jego usprawiedliwionym błędem, że nie działa on wbrew przepisom ustawy. Co się tyczy drugiego z czynów przypisanych oskarżonemu <span class="anon-block">A. D.</span> to należy stwierdzić, że w owym czasie było już znane stanowisko Ministra Finansów, dostępne od 30 października 2015 r. jak i orzeczenie Sądu Najwyższego dotyczące tego zagadnienia (postanowienie SN z 28 kwietnia 2016 r. I Kzp 1/16). Skoro oskarżony prowadził działalność gospodarczą to nie mógł w maju 2016 r. pozostawać w błędzie, że jego działanie nie wykracza przeciwko <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ()">ustawie o grach hazardowych</a>.</p> <p>Co się tyczy zarzutu odwoławczego z punktu 4 (k. 336) to apelujący stoi na stanowisku, że Sąd I instancji miał obowiązek badania czy urządzenia, na których urządzano gry były automatami do gier hazardowych. Co więcej, zdaniem apelującego ocenę, czy takie czy inne urządzenie jest urządzeniem o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ()">ustawie o grach hazardowych</a> mógłby przeprowadzić jedynie biegły i to biegły z zakresu badania automatów do gier.</p> <p>Trzeba bowiem stwierdzić, że biegłego powołuje się, gdy istotna dla rozstrzygnięcia okoliczność wymaga wiadomości specjalnych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 kpk</a>). Okolicznością o którą chodziło obrońcy oskarżonego jest istotna ale nie jest tu potrzebna żadna wiedza specjalna. O tym jaki jest przebieg gry wiadomo z protokołów eksperymentów procesowych ((k. 120-123 Tom I, 5-8 Tom III). Trzeba zauważyć, że gry na automatach mogą mieć charakter losowy albo też takiego charakteru nie mieć (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ()">ustawa o grach hazardowych</a> rozróżnia tylko taki podział). Wspomniane protokoły przekonują o tym, że grający nie ma żadnego wpływu na wynik gry. Skoro bowiem grający jedynie uruchamia grę i nie kształtuje jej przebiegu to z całą pewnością gry rozgrywane na tych automatach, przy wykorzystaniu zainstalowanego w nich oprogramowania, mają charakter losowy. Gry, które nie mają charakteru losowego to gry , w których decydujące znaczenie ma wiedza lub umiejętności grającego. Mogą to być umiejętności w sferze refleksu, zręczności manualnej, szybkiego liczenia czy znajomości prawideł fizycznych lub matematycznych. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ()">Ustawa o grach hazardowych</a> zalicza gry na automatach, mające charakter losowy do gier hazardowych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 (art. 1;art. 1 ust. 2)">art. 1 ust. 2</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 (art. 2;art. 2 ust. 5)">art. 2 ust. 5</a>). Żadna wiedza specjalna potrzebna zatem w tym zakresie nie jest. Wprawdzie w jednym z postępowań przygotowawczych zasięgnięto nawet opinii biegłego, ale i bez niej ustalenie, czy organizowane gry były grami hazardowymi w rozumieniu ustawy nie byłoby trudne. Chodzi tu bowiem o interpretację pojęć ustawowych (pojęć, którymi operuje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ()">ustawa o grach hazardowych</a>). Do takiej interpretacji nie trzeba wiedzy innej niż prawnicza. o charakterze specjalistycznym. Jedyne pojęcie jakie może budzić wątpliwość to pojęcie z ostatniego fragmentu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 (art. 2;art. 2 ust. 5)">art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych</a>. Sąd I instancji nie miał wątpliwości, że urządzenie zabezpieczone w lokalu oskarżonego wraz z zainstalowanym oprogramowaniem umożliwia tylko gry o charakterze losowym. Nie ma także wątpliwości Sąd Okręgowy.</p> <p>Zarzut rażącej surowości kary nie precyzuje, o którą z trzech kar chodzi. Sąd bowiem orzekł wobec oskarżonego dwie kary jednostkowe i karę łączną. Zakładając, że chodzi o kary jednostkowe (zarówno ta z punktu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 23 § 3 pkt. 2)">punktu 2</a> jak i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 23 § 3 pkt. 3)">punktu 3</a> są jednakowe) to trzeba stwierdzić, że Sąd orzekł wobec oskarżonego najłagodniejsza rodzajowo karę. Ilość stawek dziennych grzywny jest doprawdy symboliczna (50 stawek) a wysokość stawki dziennej w niewielkim stopniu przekracza dolny próg zagrożenia wyliczony zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 23;art. 23 § 3)">art. 23 § 3 kks</a>. Kara łączna jest orzeczona na zasadzie pełnej absorpcji, co najwyżej może być podstawą stwierdzenia rażącej łagodności a nie surowości.</p> <p>Z powyższych względów Sąd apelacji obrońcy oskarżonego nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Konsekwencją było orzeczenie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze (tj. o wydatkach poniesionych w postępowaniu odwoławczym i o opłacie za II instancję).</p> </div>