II SA/Wa 1381/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE M. S. – skarżący w niniejszej sprawie, w dniu [...] maja 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Prezes ZUS) z [...] maja 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Natomiast, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w tym samym dniu złożył do Prezesa ZUS wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej wspomnianą decyzją. W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o jej odrzucenie. Zwrócił uwagę na fakt jednoczesnego złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargi do sądu administracyjnego na decyzję Prezesa ZUS z [...] maja 2020 r. Nadmienił, że do chwili "obecnej" nie wpłynęła natomiast do organu skarga na decyzję ostateczną z [...] lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), którą wprowadzono szereg istotnych zmian w procedurze sądowoadministracyjnej uregulowanej w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na mocy art. 9 pkt 2 powołanej ustawy z 7 kwietnia 2017 r. nowe brzmienie otrzymał między innymi art. 52 § 2 i § 3 p.p.s.a.. Stosownie do treści art. 52 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (§ 3). Z powyższego wynika zatem, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia albo poprzez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Tymczasem skarżący skorzystał z przysługującego mu środka zaskarżenia i w dniu [...] maja 2020 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, składając w tym samym dniu, za pośrednictwem Prezesa ZUS, skargę do Sądu na wspomnianą wyżej decyzję. Tym samym prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego równolegle do trwającego postępowania administracyjnego doprowadziłoby do sytuacji, w której dwa organy, niezależnie od siebie, rozpoznawałyby różne środki zaskarżenia na ten sam akt administracyjny. Należy wskazać, że skarżący nie był uprawniony do wniesienia skargi – po uruchomieniu trybu weryfikacji decyzji Prezesa ZUS z [...] maja 2020 r. – w toku postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W obecnym stanie sprawy, jedynie decyzja Prezesa ZUS wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, będzie mogła stanowić przedmiot zaskarżenia do Sądu. Wobec powyższego, zasadne jest odrzucenie skargi na decyzję Prezesa ZUS z [...] maja 2020 r., o czym Sąd orzekł w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a..