IV SAB/Wr 434/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2022 r. sprawy ze skargi O. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi O. Z. jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Jak wynikało z akt sprawy w dniu 22 października 2021 r. Skarżąca wystąpiła o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Do wniosku dołączyła szereg dokumentów. W dniu 14 stycznia 2022 r. organ administracji powołując się na art. 223 w zw. z art. 207 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2020 r., poz. 35 ze zm., dalej ustawa o cudzoziemcach), wystąpił do wskazanych w piśmie służb o podanie czy pobyt Skarżącej na terenie kraju stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismem z dnia 18 stycznia 2022 r. organ powołując się na art. 223 w zw. z art. 202 ust. 1 i ust. 2 ustawy o cudzoziemcach oraz na art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej k.p.a.) wezwał Skarżącą do uzupełnienia wskazanych w piśmie braków formalnych i dokumentów. W dniu 21 stycznia 2022 r. Skarżąca złożyła ponaglenie, które pismem z dnia 23 marca 2022 r. zostało przekazane zgodnie z właściwością. W dniu 10 lutego 2022 r. Skarżąca stawiła się w organie uzupełniając braki formalne i dokumenty. W dniu 15 lutego 2022 r. Komenda Wojewódzka Policji we Wrocławiu udzieliła informacji, że w wyniku dokonanych czynności w dostępnych bazach nie stwierdzono aby pobyt Strony na terytorium RP stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W dniu 14 lutego 2022 r. Skarżąca złożyła skargę na przewlekłość postępowania zarzucając naruszenie art. 8, art. 9, art. 12, art. 35 § 1 i § 3 i art. 36 § 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, przez co w konsekwencji nastąpiło rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Domagała się stwierdzenia przewlekłości skutkującej niezałatwieniem sprawy o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE; stwierdzenia, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku; przyznanie od organu na rzecz Strony sumy pieniężnej w kwocie 3.000 zł na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych oraz skierowanie sprawy do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu Strona opisała okoliczności faktyczne sprawy podkreślając, że od dnia złożenia wniosku upłynęły cztery miesiące. W dalszych wywodach Strona przywołała art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 12 k.p.a. wskazując na zasadę szybkości oraz terminy załatwiania spraw, podkreślając, że sprawa nie należy do skomplikowanych i winna być rozpoznana w miesiąc, a zważywszy na konieczność pozyskania stanowiska służb - dwa miesiące. Organ także nie powiadomił Strony o przyczynach opóźnienia w rozpoznaniu sprawy oraz wyznaczeniu nowego terminu na jej rozpoznanie. Skarżąca przywołała definicję przewlekłości wynikającą z kodeksu postępowania administracyjnego oraz orzecznictwo sądów administracyjnych wskazując, że przewlekłość wystąpi zarówno wobec braku czynności organu jak i wykonywania czynności w dużych odstępach czasowych prowadząc do wydłużenia postępowania. W sprawie Strony organ procedował cztery miesiące bez żadnego racjonalnego uzasadnienia, co wskazuje na przewlekłość. Ponownie przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych strona wskazywała, że przyczyną opieszałości nie mogą być problemy kadrowe czy duży napływ wniosków. W opinii Strony zaistniała przewlekłość ma rażący charakter, co wobec utrudnień w podjęciu zatrudnienia uzasadnia żądanie zasądzenia żądanej sumy pieniężnej, postępowanie organów podważa zaufanie do państwa przekładając się na problemy Strony w zakresie ograniczenia prawa do pracy, generując frustrację. Wskazała, że zasadne jest orzeczenie sumy w wysokości 3000 zł, po 1000 zł za każdy miesiąc zwłoki. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że sposób prowadzenia sprawy nie wynika ze złej woli pracowników organu administracji, ale jest skutkiem napływu dużej ilości wniosków i odpływu pracowników. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że ma to istotne znaczenie dla sprawy. Organ administracji przywołał liczbę odnotowanego wpływu wniosków w latach 2018 - 2021, wskazując, że w tych okolicznościach może dojść do naruszenia terminów załatwienia sprawy. Ponownie powołując się na orzecznictwo przywołał formułowaną tam definicję rażącego naruszenia prawa, wywodząc, że w sprawie brak podstaw do przyjęcia, że doszło do bezczynności czy też przewlekłości. W opinii organu administracji termin rozpoznawania sprawy - dłuższy niż przewidziany w art. 35 § 1-3 k.p.a. – nie wynika opieszałości czy bezczynności organu administracji, ale jest wynikiem wskazywanej ogromnej ilości wniosków, które wymagają uważnego przeanalizowania. Sprawy wpływające do organu administracji są szczególnie skomplikowane i wymagają wnikliwej analizy, zatem dłuższe rozpoznanie sprawy ma uzasadnienie. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze żądania zasądzenia sumy pieniężnej organ administracji wskazał, że jej zasądzenia nie jest bezpośrednią konsekwencją stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania, a dyskrecjonalnym uprawnieniem sądu, a zatem możliwością, z której należy korzystać, jeżeli realia rozpoznawanej sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony, co oznacza, że w każdym przypadku sąd musi rozważyć zasadność takich żądań w kontekście działań organu. Wskazał również, że suma pieniężna jest jednym z dwóch – obok grzywny - środków o charakterze finansowym, które mogą być zastosowane w razie stwierdzenia przewlekłości. W pierwszej kolejności sąd winien rozważyć zasądzenie grzywny, a dopiero w dalszym szczególnie uzasadnionym przypadku sumy pieniężnej, która nie stanowi odszkodowania w rozumieniu prawa cywilnego. Podkreślał, że środki określone w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco – represyjnymi o dodatkowym charakterze i winny być stosowane z rozwagą, odnosząc się do celowego działania organu administracji, co wobec ilości procedowanych spraw nie wystąpiło w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż wbrew jej zarzutom organ nie przekroczył terminów ustawowo zastrzeżonych na rozpoznanie sprawy wszczętej wnioskiem o udzielnie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Na wstępie wskazać trzeba na art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie. W sprawie nie jest sporne, że podstawę procesową działania organów administracji publicznej w zakresie rozpoznania wniosku Strony na podstawie przepisów ustawy o cudzoziemcach regulują przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Terminy załatwiania spraw zostały uregulowane w przepisie art. 35 ww. ustawy. Stosownie do § 1 ww. regulacji organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę, łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Taką szczególną normę stanowi przepis art. 210 ust. 1 w zw. z art. 223 ustawy o cudzoziemcach, które na moment składnia przez Skarżącą wniosku o udzielenie zezwolenia stanowiły, że do udzielenia lub cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE stosuje się przepisy art. 202 oraz art. 206-210. (art. 223 ustawy o cudzoziemcach). Zgodnie zaś z art. 210 Postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały powinno zakończyć się nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia jego wszczęcia, a postępowanie odwoławcze - w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania. Przepisy te uległy zmianie z dniem 29 stycznia 2022 r. na mocy ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 91, dalej ustawa zmieniająca). Zgodnie z ich obecnym brzmieniem: do udzielenia lub cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE stosuje się przepisy art. 202, art. 203 ust. 2a i 2b oraz art. 206-210 (art. 223). Zaś przepis art. 210 ww. ustawy obecnie brzmi: decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały wydaje się w terminie 6 miesięcy (ust. 1). Termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 203 ust. 2 pkt 2, lub upłynął bezskutecznie wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 203 ust. 2a (ust. 2). Postępowanie odwoławcze w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały kończy się w terminie 90 dni (ust. 3). Jeżeli odwołanie nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami prawa, termin, o którym mowa w ust. 3, biegnie od dnia uzupełnienia braków (ust. 4). Jednocześnie ustawa zmieniająca zawiera regulacje przejściowe, stanowiąc w art. 7 ust. 1, że do postępowań wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 oraz ustawy zmienianej w art. 3 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem art. 8-11 i art. 13. Przepis art. 13 ustawy zmieniającej stanowi zaś, że w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy mają zastosowanie przepisy art. 7 ust. 3, art. 106 ust. 2a i 2b, art. 106a ust. 3 i 4, art. 112a, art. 203 ust. 2a i 2b oraz art. 210 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust.1). Jeżeli w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 wojewoda wezwał cudzoziemca lub jednostkę przyjmującą, o której mowa w art. 3 pkt 5b ustawy zmienianej w art. 1, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do przedłożenia dokumentów niezbędnych do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, nie stosuje się przepisów art. 106 ust. 2a i 2b, art. 106a ust. 3 i 4 i art. 203 ust. 2a i 2b ustawy zmienianej w art. 1. W tym przypadku terminy załatwiania spraw, o których mowa w art. 112a ust. 1 lub art. 210 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, biegną od dnia upływu terminu wyznaczonego przez wojewodę, a jeżeli termin ten upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - od dnia jej wejścia w życie (ust.2). Jeżeli terminy załatwiania spraw, o których mowa w art. 112a lub w art. 210 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, rozpoczęły swój bieg przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, biegną one od nowa od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (ust.3). Przechodząc do dalszych rozważań, w kontekście zmian przepisów ustawy o cudzoziemcach, odnotowania wymaga, że Sąd oceniając istnienie przewlekłości (bezczynności) stan ten ustala na moment wniesienia skarg. Taki pogląd został wypowiedziany m.in. w motywach uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA), gdzie wskazani na deklaratoryjny charakter rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie bezczynności organu administracji, ograniczonym jednak zakończeniem postępowania, co trzeba ocenić na moment wniesienia skargi. Z tego powodu należy przyjąć, że ocena zasadności skargi na bezczynność może być dokonana jedynie na dzień jej wniesienia (por. T. Woś [w] T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, 6 wyd., str. 876; A. Kabat [w] B. Dauter, A. Kabat. M. Niezgódka- Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 7, str. 490)". W opinii Sądu zasada odnosząca się do deklaratoryjnego charakteru orzeczenia Sądu znajdzie zastosowanie również na gruncie sporu o przewlekłość prowadzonego postępowania administracyjnego. Mając na uwadze przywołane regulacje prawne oraz zasady trzeba stwierdzić, że w dniu złożenia przez Stronę skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania terminy na jej rozpoznanie nie zostały przekroczone, także te wynikające z dotychczas obowiązujących regulacji prawnych. Organ nie przekroczył trzymiesięcznego terminu rozpoznania sprawy, wydłużonego na mocy przepisów przejściowych do sześciu miesięcy. Jak bowiem wynika z akt sprawy wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę został przez Stronę złożony w dniu 22 października 2021r., skarga zaś wpłynęła w dniu 14 lutego 2022 r. Między tymi datami upłynął okres trzech miesięcy i dwudziestu dwóch dni, zaś na moment zmiany przepisów, tj. dzień 29 stycznia 2022 r. – trzy miesiące i sześć dni. W tym miejscu należy powrócić do zapisu art. 35 § 5 k.p.a. wcześniej cytowanego, który z terminów wyznaczonych na rozpoznanie sprawy wyłącza m.in. okresy na dokonanie określonych czynności procesowych. W realiach rozpoznawanej sprawy wystąpiły takie okoliczności, gdyż jak wynika z akt prowadzonego postępowania pismem z dnia 14 stycznia 2022 r. organ wystąpił do wskazanych w piśmie służb w trybie art. 223 w zw. z art. 207 ust. 1 i ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Ostatnie pismo w tym zakresie datowane jest na 15 lutego 2022 r. (data wpływu do organu administracji) Nadto pismem z dnia 18 stycznia 2022 r. doręczonym Stronie w dniu 31 stycznia 2022 r. (a wyekspediowanym w dniu 21 stycznia 2022 r.) Skarżącą wezwano o uzupełnienie dokumentów, co nastąpiło w dniu 10 lutego 2022 r. Tych zatem okresów nie wlicza się do terminów procedowania. Z przebiegu okoliczności faktycznych wynika, że na moment wniesienia skargi organ nie przekroczył trzymiesięcznego terminu rozpoznania sprawy. Nadto zestawienie dostępnych dat wskazuje, że termin na rozpoznanie sprawy biegł w dacie wejścia w życie ustawy zmieniającej mocą, której wydłużono termin na rozpoznanie sprawy z trzech do sześciu miesięcy. W świetle przedstawionych faktów i obowiązujących norm trzeba stwierdzić, że w tej sprawie organ nie popadł w zwłokę w rozpoznaniu sprawy (nie przekroczył ustawowo zakreślonych terminów na jej rozpoznanie), a to w sposób znaczący wpływa także na ocenę przewlekłości. Jednocześnie odnotowania wymaga, że okoliczności rozpoznawanej sprawy nie uzasadniają dalszych rozważań w przedmiocie pozostałych przepisów przejściowych, w tym wyznaczających moment, od którego liczony jest termin na rozpoznanie sprawy. W realiach tego sporu koniecznym jest wskazanie, że datę tę wyznacza dzień złożenia przez Skarżącą wniosku do organu, tj. 22 października 2022 r. Przechodząc do oceny zarzucanej przez Skarżącą przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ trzeba wskazać, że pojęcie to definiuje art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a, stwierdzając, że jest to sytuacja, w której postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Reguły te są wzmacniane przez dalsze przepisy k.p.a., w szczególności art. 12 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia oraz że powinny dążyć do ustalenia prawdy materialnej, podejmując z urzędu lub na wniosek stron wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Istotnych wskazówek w zakresie realizacji tych zasad i sytuacji kwalifikowanych jako naruszenie terminów załatwienia sprawy postrzeganych jako przewlekłość dostarcza orzecznictwo sądów administracyjnych. W orzeczeniach zgodnie przyjmuje się, że przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy w sprawie została wydana finalna decyzja, gdyż w odróżnieniu od bezczynności, przewlekłość jest zjawiskiem (sytuacją) niezmiennym, co najwyżej stopniowalnym. Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi administracji będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych), pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia lub pozornych. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 3 lutego 2016 r. sygn. akt II SAB/Wr 69/15, z 11 maja 2016 r. sygn. akt II SAB/Wr 7/16, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). W rozpoznawanej sprawie – jak to już wskazano – organ nie przekroczył granic czasowych nakreślonych przez ustawodawcę. Ta okoliczność w opinii Sądu wyklucza możliwość stwierdzenia, że doszło do przewlekłości prowadzonego postępowania. Podjęte przez organ czynności, mające odzwierciedlenie w aktach sprawy, nie miały charakteru pozornych. Jakkolwiek aktywność organu w sposób widoczny ujawniła się po upływie ponad dwóch miesięcy od złożenia wniosku, to trzeba mieć na uwadze, że ustalone przez ustawodawcę terminy na rozpoznanie spraw są zastrzeżone na rzecz organu administracji. Wyznaczając termin rozpoznania sprawy ustawodawca kieruje się przede wszystkim charakterem sprawy, ale także ma na uwadze możliwości techniczne i personalne organu. Po drugie poza działaniami, które są ujawniane w czynnościach materialno – technicznych, czy decyzyjnych, w ramach prowadzonego postępowania dokonywana jest także analiza złożonych dokumentów, co także wymaga czasu. Skoro zatem nie upłynął jeszcze ustawowy termin na rozpoznanie sprawy, a organ podjął czynności zmierzające do jej merytorycznego rozpoznania, nie sposób uznać, że w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia sprawy. Okoliczność ta uzasadnia oddalenie skargi, co nastąpiło na podstawie art. 151 p.p.s.a.