II FZ 1240/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 dnia r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 października 2013 r., sygn. akt I SA/GI 1250/13 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 lipca 2013 r., nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił, F. w C. (dalej: "skarżąca") wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 lipca 2013r., w przedmiocie orzeczenia dopuszczalności złożenia przez skarżącą odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 20 maja 2013 r. z uwagi na nieprawidłowe doręczenie rzeczonej decyzji stronie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wywiódł, że skoro zaskarżone postanowienie stwierdza niedopuszczalność odwołania spółki to nie dokonuje ono zmian w zakresie jej praw lub obowiązków, w szczególności nie nakłada na nią powinności określonego zachowania. Oznacza to że w sprawie nie ma zastosowana instytucja wznowienia w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") w zażaleniu podatnik wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. ewentualnie o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej jest ostateczne, a Dyrektor doręczając stronie kolejna decyzję spowoduje, że w obrocie prawnym będą funkcjonowały dwie decyzje rozstrzygające w tym samym przedmiocie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Wstrzymanie wykonania orzeczenia możliwe jest jedynie w odniesieniu do decyzji, które nadają się do wykonania. Jeżeli z danym orzeczeniem nie wiąże się obowiązek działania lub zaniechania określonych podmiotów, proces wykonania takiego orzeczenia nie rozpoczyna się w ogóle. Skoro proces wykonania nie ma miejsca, z natury nie jest możliwe jego wykonanie. Zaskarżone postanowienie ma charakter odmowy, a więc nie zawiera treści, do realizacji których potrzebne byłoby wszczęcie postępowania wykonawczego. Wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji orzeczenia.