II GSK 1249/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędziowie NSA Zofia Borowicz Maria Jagielska (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 10 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 316/10 w sprawie ze skargi E. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. oddalił skargę E. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia stwierdzającego, że zachodzi podstawa do wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej ujawnionej pod numerem [...] Kancelarii Prawniczej radcy prawnego E. M.. Relacjonując stan faktyczny sprawy Sąd I instancji stwierdził, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej SKO) po rozpatrzeniu zażalenia E. M. na postanowienie Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2009 r. odmawiające wydania zaświadczenia żądanej treści, utrzymało w mocy przedmiotowe rozstrzygnięcie. SKO podkreśliło, że stosownie do przepisu art. 217 § 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000 r. ze zm.; dalej Kpa.) organ ma obowiązek wydania zaświadczenia, jeśli urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz zachodzi interes prawy w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Po rozpoznaniu skargi E. M. na postanowienie SKO, WSA w R. oddalił ją. Sąd uznał, że osoba żądająca wydania zaświadczenia na podstawie przepisu art. 217 § 2 pkt 2 Kpa. zobowiązana jest wykazać swój interes prawny, chyba że istnieje przepis stanowiący podstawę określonego żądania. W rozpatrywanej sprawie przepis taki nie istnieje, a w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała interesu prawnego. Co więcej, treść zaświadczenia, którego wydania domagała się skarżąca, nie wynika z prowadzonej przez organ ewidencji bądź z danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, ponieważ zaświadczenie to miałoby potwierdzać dokonaną przez skarżącą interpretację skutków zmian stanu prawnego, ale wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a nie z prowadzonej ewidencji. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną złożyła E. M., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w R.. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.; dalej p.u.s.a.) i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. i art. 126 Kpa. przy zastosowaniu art. 7g ust. 1 w związku art. 7 c pkt. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. nr 41 poz. 324 ze zm.; dalej Pdg.); skarżąca stwierdziła, że WSA rażąco naruszył wskazane przepisy, bo stwierdził, iż wpis 4168T zawiera trzy rodzaje działalności, "czym usankcjonował bezprawne zaniechanie w zakresie wykreślenia wpisu"; 2. wskazanych wyżej przepisów p.u.s.a. i p.p.s.a. w związku z art. 217 § 2 pkt 2 Kpa. i art. 28 Kpa. z uwagi na fakt, że naruszenie tych przepisów miało istotny wpływ na uznanie legitymacji skarżącej do żądania wydania zaświadczenia, a tym samym miało wpływ na wynik sprawy; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 218 § 1 i 2 Kpa. z uwagi na fakt, że naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, że skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch wskazanych w art. 174 pkt 1) i pkt 2) p.p.s.a. podstawach tj. na naruszeniu prawa materialnego ( pkt 1 ) i na naruszeniu prawa procesowego, jeżeli uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2 ). Formułowane przez ustawodawcę wymagania co do skargi kasacyjnej klasyfikowane są jako wymagania formalne ( wymagania właściwe dla każdego pisma procesowego – art. 46 § 1 p.p.s.a. ) i materialne, wśród których należy wymienić m.in. wskazanie czy określony wyrok jest zaskarżony w całości czy też w części oraz powołanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Rozróżnienie to ma o tyle istotne znaczenie, że brak jednego z elementów formalnych skargi kasacyjnej może zostać usunięty w trybie art. 49 p.p.s.a., zaś niespełnienie wymogu materialnego dyskredytuje ten środek zaskarżenia i stanowi o jego niedopuszczalności ( vide: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, LexisNexis wyd. 1, str. 467 ). Jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie, skarga kasacyjna pozbawiona zasadniczych elementów konstrukcyjnych z uwagi na niemożność traktowania jej w tym charakterze, czyni ją niedopuszczalną, a więc podlegającą odrzuceniu przez Naczelny Sąd Administracyjny ( vide: postanowienie SN z dnia 6 grudnia 1996 r., II UKN 24/96, OSNAPiUS nr 13, poz. 242 przywoł. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd II, Zakamycze Wolters Kluwer, str. 399; postan. SN z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 przywoł. J.P.Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. II LexisNexis, str. 382 ). Zatrzymując się na przywołaniu podstaw kasacyjnych, to polega ono na wskazaniu czy kasator zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego czy prawa procesowego, czy też uznaje, że naruszone zostało prawo materialne i procesowe, przy czym oznaczeniu podlega konkretny przepis ( numer artykułu, paragrafu ustępu i punktu lub litery ). Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest ponadto, zgodnie z wymogiem art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podać, czy naruszenie przejawiło się w błędnej wykładni czy wadliwym zastosowaniu określonych przepisów. Przywołanie podstaw kasacyjnych nie będzie pełne, jeśli kasator nie uzasadni postawionych zarzutów. Należy jednak zgodzić się z tymi poglądami doktryny i orzecznictwa, które traktują brak uzasadnienia zarzutów kasacyjnych umiarkowanie rygorystycznie, uznając iż braki te mogą być podstawą odrzucenia skargi kasacyjnej jeśli będzie ona pozbawiona uzasadnienia w ogóle lub podane uzasadnienie nie będzie nosiło takiego charakteru ( por. B.Gruszczynski op. cit. str. 401, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 208/04, ONSAiWSA 2004, nr 3 poz. 55 ). Wymóg wskazania konstrukcyjnych elementów skargi kasacyjnej, w tym podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem, związany jest z wynikającą z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, wyrażającą się w obowiązku tego Sądu kontroli zaskarżonego wyroku jedynie z perspektywy przepisów uznanych przez kasatora za naruszone w formie przez niego podanej. Dotyczy to również konkretyzacji podnoszonych naruszeń, którą to rolę pełni uzasadnienie zarzutów. W tym miejscu należy dodać, że oparcie skargi kasacyjnej na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skutkuje obowiązkiem uzupełnienia uzasadnienia o podanie jaki wpływ miało naruszenie przepisów prawa procesowego na wynik sprawy. Jak już wyżej wspomniano, brak uzasadnienia jako materialnego elementu skargi kasacyjnej oznacza niedopuszczalność uzupełnienia tego braku przez kasatora w późniejszym czasie, ale także niemożność wypełnienia tej luki jakimkolwiek działaniem sądu kasacyjnego ( vide: postan. NSA z 9 lutego 2004r. sygn. akt GSK 20/04, wyrok NSA z 14 października 2004 r. FSK 585/04 niepublik.). Skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie obarczona jest wadliwością, która wprawdzie nie skutkuje jej odrzuceniem, lecz powoduje, że należy uznać ją za nieusprawiedliwioną i podlegającą oddaleniu. Składająca skargę kasacyjną, zarzucając Sądowi I instancji zaniechanie stwierdzenia nieważności skarżonego postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia, nie odwołała się do przepisu art. 174 p.p.s.a., wskazała jedynie na naruszenie art. 1 § 1 p.u.s.a. oraz przepisu art. 145 § 1 pkt 2 i tego artykułu § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wiążąc je z naruszeniami wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Brak powołania przepisu art. 174 p.p.s.a. sam w sobie nie świadczy o wadliwości skargi kasacyjnej, jednakże pod warunkiem że z jej treści będą wynikać jednoznacznie podstawy zaskarżenia oraz ich forma. Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych należy upatrywać w rodzaju wskazanych przepisów, zaś formy naruszenia próżno się doszukać. Brak jest też wystarczająco klarownego i jasnego co do treści uzasadnienia do wszystkich trzech zarzutów. Można jedynie ogólnie powiedzieć, że skarżąca nie zgadza się z oceną Sądu, że zaświadczenie dotyczące wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powinno być potwierdzeniem treści wpisu dokonanego przez organ ewidencyjny, a ten w odniesieniu do skarżącej obejmował poza usługami prawniczymi również inne dwa rodzaje usług. Lektura zaskarżonego wyroku pozwala stwierdzić, że Sąd prawidłowo wyjaśnił zasadę wydawania zaświadczeń, zgodnie z którą właściwy organ administracji może wydać zaświadczenie tylko wówczas, gdy wydania takiego zaświadczenia wymaga przepis prawa lub gdy żąda tego osoba mająca interes prawny w potwierdzeniu określonego faktu czy stanu prawnego. Prawidłowo również co do zasady, WSA stwierdził, że treść zaświadczenia musi znajdować oparcie w ewidencji lub danych posiadanych przez organ administracji, do którego zwrócono się o wydanie zaświadczenia, a formułowane przez skarżącą zarzuty nie stwarzają podstaw do podważenia przyjętych zaskarżonym wyrokiem poglądów. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.