I SAB/Wr 336/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. pozostaje w bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody D. do wydania rozstrzygnięcia w sprawie; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej [...] września 2020 r. jest bezczynność Wojewody D. w sprawie rozpoznania wniosku M.K. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z akt sprawy wynika, że [...] kwietnia 20118 r. M.K. obywatel Ukrainy (dalej: Skarżący, Strona) złożył osobiście w D. Urzędzie Wojewódzkim Wydział Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wraz z załącznikami. Pismem z [...] kwietnia 2019 r. Skarżący wystąpił o wgląd do akt sprawy. Pismem z [...] sierpnia 2019 r. (wpływ do organu administracji w dniu [...].08.2019 r.) Skarżący wniósł ponaglenie do wydania decyzji, zaznaczając, że wcześniej już posiadał takie zezwolenie i spełnia warunki do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Podkreślił, że [...] grudnia 2016 r. zawarł związek małżeński z obywatelką Rzeczypospolitej Polskiej, a [...] sierpnia 2018 r. urodziła się córka. Oznacza to, że w Polsce posiada rodzinę, celem wniosku jest zatem kontynuowanie życia zawodowego i rodzinnego na terenie Polski. Wobec braku rozpoznania sprawy Skarżący boryka się z licznymi niedogodnościami życia codziennego. Pismo podobnej treści Skarżący skierował do organu administracji [...] września 2019 r. (wpływ w dniu [...].09.2019 r.). Wojewoda pismem z [...] stycznia 2020 r. wystąpił w trybie art. 109 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2020 nr., poz. 35) do Komendy Wojewódzkiej Policji w W., Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura w W. i Komendy Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej w K. o udzielnie informacji czy wjazd i pobyt Strony na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz poinformował Stronę, że termin zakończenia postepowania to [...] marca 2020 r. Pismem z [...] czerwca 2020 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł ponaglenie w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z [...] sierpnia 2020 r. Wojewoda wystąpił do Komendanta Placówki Straży Granicznej o przeprowadzenie czynności w miejscu zamieszkania Strony i ustalenie czy Strona zamieszkuje pod wskazanym adresem wraz z żoną, czy prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, czy Skarżący jest znany i często widywany przez sąsiadów, czy jest widywany w towarzystwem małżonki i czym się zajmuje (art. 11 i art. 169 ustawy o cudzoziemcach). Wywiad przesłano Wojewodzie D. pismem z [...] września 2020 r. (wpływ w dniu [...].09.2020 r.) Decyzję udzielającą Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy do [...] września 2023 r. Wojewoda D. wydał [...] września 2020 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wniesionej [...] września 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu [...].09.2020r.), pełnomocnik Strony, zarzucił bezczynność Wojewody D. w zakresie rozpatrzenia wniosku Strony o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, podnosząc naruszenie przepisów art. 8, art. 9, art. 12, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 i §3 ustawa z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: K.p.a.) przez rażące przekroczenie terminów do załatwienie sprawy zezwolenia z wniosku Skarżącego. Tak formułując zarzuty wniósł o: 1) stwierdzenie, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę cudzoziemca – M.K.; 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 3) stwierdzenie, że bezczynność Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) przyznanie od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 24.590,85 zł; 5) zasądzenia od Wojewody D. na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych; 6) rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w przypadki stwierdzenia przez Sąd, iż będzie to wystarczające do pozytywnego rozpoznania sprawy; 7) przeprowadzenie dowodu z szeregu dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych. 8) przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego na okoliczność (fakt) prawidłowego złożenie wniosku, bezczynności organu, rażącego naruszenie prawa przez organ, szkody poniesionej z uwagi na bezczynności organu. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Strony po przedstawieniu przebiegu postępowania wyjaśnił, ze Skarżącemu zależy na ponownym szybkim podjęciu zatrudnienia, posiada wykształcenie budowlane, nie miałby zatem żadnego problemu w znalezieniu zatrudnienie w firmie budowlanej. Nie może jednak tego uczynić z uwagi na bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku Skarżącego. Skarżący został pozbawiony przez okres 2 lat możliwości podjęcia zatrudnienia. Zaznaczył, że wielokrotnie wzywał organ administracji do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, składał wizyty w siedzibie organu, ale bezskutecznie. Niepodejmowanie przez organ administracji czynności przez tak długi czas oznacza, że organ dopuścił się bezczynności i bezczynność ta ma charakter rażącego naruszenia prawa. Biorąc pod uwagę tak znaczne przekroczenie terminów rozpoznania sprawy za uzasadniony pełnomocnik Strony uważa wniosek o przyznanie sumy pieniężnej w wysokości 24.590,85 zł. Skarżący w związku z bezczynnością organu administracji poniósł bowiem istotną szkodę finansową, gdyż nie mógł podjąć pracy zarobkowej. Skarżący spełnia warunki do udzielnie zezwolenia, ma w Polsce rodzinę (żona, córka) i niezrozumiała jest dla niego bezczynności organu w jego sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi. Po opisaniu przebiegu postępowania wyjaśnił, że rozpoznawanie wniosków z opóźnieniem nie wynika ze złej woli pracowników Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców, ale jest skutkiem ogromnej ilości wniosków składanych przez cudzoziemców, koniecznością równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz odpływem pracowników merytorycznych prowadzących postępowania i brakiem możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych. Uważa, że nie można organowi zarzucić bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, bowiem istnieją obiektywne przyczyny tak długiego procedowania. Zauważa też, że zasądzenie sumy pieniężnej nie jest bezpośrednią konsekwencja stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości, ale jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, tj. możliwością z której należy korzystać jeśli realia rozpoznawanej sprawy są niemożliwe do akceptacji z punku widzenia prawa strony. Dopiero gdy sąd uznana, że nie jest wystarczające w sprawie wymierzenie grzywny może przyznać sumę pieniężną. Wskazuje też na obowiązek miarkowania wysokości przyznanej sumy pieniężnej. W piśmie procesowym z [...] listopada 2020 r. pełnomocnik Skarżącego, odnosząc się do argumentacji podniesionej w odpowiedzi na skargę, stwierdził, że duża ilość spraw, a także trudności kadrowe organu administracji nie usprawiedliwiają trwającej 26 miesięcy bezczynności i całkowitego ignorowania Strony, tym bardziej, że inne sprawy są rozpoznawane znaczenie szybciej. Podkreśla trudności z jakimi borykał się Skarżący na skutek bezczynności organu, w szczególności kwestie legalnego zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2017 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. u. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. p.p.s.a Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Pełnomocnik Skarżącego sformułował w skardze dwa sprzeczne wnioski, tj. wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (bez przeprowadzenia rozprawy) i przeprowadzenie dowodów ze wskazanych dokumentów, znajdujących się w aktach administracyjnych oraz o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego. Sąd przyjął sprawę do rozpoznania w trybie uproszczonym uwzględniając, że z urzędu bada przewlekłość postępowania na podstawie akt administracyjnych, a zatem także dokumentów o dopuszczeni dowodu z których pełnomocnik Skarżącego wnosił. Odnośnie wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Skarżącego Sąd informuje pełnomocnika Skarżącego o treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Ponadto, w ocenie Sądu, okoliczności, które Skarżący miałby wykazać podczas przesłuchania wynikają albo z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, albo zostały opisane w uzasadnieniu skargi. Na wstępie należy wskazać, że Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody wyczerpał, przewidziane w tego rodzaju sprawach w art. 37 § 1 K.p.a., środki zaskarżenia (ponaglenie wniósł w dniu [...].06.2002 r.). Stosowanie zatem do art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalna jest w niniejszej sprawie droga sądowa i nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi. Skarga jest zasadna. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. posługuje się odrębnymi sformułowaniami: "bezczynność" i "przewlekłe postępowanie" zatem odwołując się do dyrektywy interpretacyjnej, zgodnie z którą różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (zakaz wykładni synonimicznej) należy uznać, że mamy do czynienia z różnymi sytuacjami (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 117 i n.). Z "bezczynnością organu" mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92 i nast.). Takie rozumienie bezczynności wynika wprost z treści art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. W myśl tego przepisu bezczynność oznacza, że nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Dla oceny zasadności skargi nie ma przy tym znaczenia czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 K.p.a., jest zasada szybkości postępowania. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień winny być załatwiane niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 §1-3 K.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Podkreślić należy, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 35 § 5 K.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonej czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu. W tym zakresie należy też wskazać przepis art. 15 zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., nr 374 – dalej: ustawa dot. COVID-19), w brzmieniu obowiązującym w okresie od 31 marca do 23 maja 2020 r., w szczególności ust. 10 tego przepisu, który wyklucza skuteczne postawienie organowi administracji zarzuty bezczynności lub przewlekłości postępowania, w przypadku nie podejmowania w ww. okresie czynności w ramach prowadzonych postępowań. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić stronę podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). Rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a., jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza zatem rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14, CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z przedstawionego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ administracji przekroczył określony w art. 35 K.p.a. termin rozpoznania sprawy. Uwzględniając konieczność wystąpienia do Policji, Straży Granicznej i ABW o udzielnie informacji o stronie postępowania, co jest procedurą rutynową, wynikającą z art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 35. ze zm.), która zajmuje zwykle 30 dni, sprawa Skarżącego winna być rozpoznana w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie rozpoznał wniosku Skarżącego mimo upływu 24 miesięcy, tj. od [...] kwietnia 2018 r. (data wpływu wniosku do organu administracji) do dnia wniesienia skargi (tj. do [...] września 2020 r.).Wskazany okres 24 miesięcy nie obejmuje okresu od 31 marca do 23 maja 2020 r., [tj. zawieszenia biegu terminów procesowych, stosownie do art. 15zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., nr 374) oraz uchylenia ww. przepisu art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875)], także okresu oczekiwania przez organ administracji na wykonanie czynności przez instytucje wskazane w art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Przez okres 21 miesięcy organ administracji nie podjął żadnej czynności w sprawie mimo pism Skarżącego o udzielenie informacji, o wgląd do akt i ponaglających do wydania decyzji (pisma z dnia [...].04.2019 r. i z dnia [...].08.2019 r., z dnia [...].09.2019 r.), nie udzielał też żadnych odpowiedzi na kierowane przez Skarżącego pisma. Pierwszą czynność w sprawie Wojewoda podjął dopiero [...] stycznia 2020 r. (występnie w trybie art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach o informacje o Stronie) i określił termin zakończenia postepowania na 15 marca 2020 r. Mimo upływu tego terminu sprawa nie została zakończona. Skarżący [...] czerwca 2020 r. wniósł ponaglenie. Pierwsza czynność po wniesieniu ponaglenia jaką podjął Wojewoda miał miejsce dopiero [...] sierpnia 2020 r. (zlecenie przeprowadzenia wywiadu w miejscu zamieszkania Strony). W konsekwencji bezczynności organu administracji to 24 miesiące. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda nie przekazał też w terminie ponaglenia Strony z [...] czerwca 2020 r. do Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Ponaglenie to przekazał dopiero [...] października 2020 r. (tj. po wydaniu decyzji w sprawie). Należy podkreślić, że wniosek Skarżącego nie wymagał uzupełnienia, w sprawie konieczne było zatem przeprowadzenia tyko rutynowych, mimo to Wojewoda nie rozpoznał tego wniosku przez 24 miesięcy, w tym przez 21 miesięcy nie pojął żadnej czynności w sprawie, nie rozpoznał też sprawy przed upływem nowego wyznaczonego terminu. Okoliczności te uzasadniają stwierdzenie, że Wojewoda naruszył zasady i terminu określone w art. 35 i art. 36 oraz art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12 w konsekwencji art. 6 i art. 7 K.p.a. Biorąc po uwagę wskazane w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ administracji dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu z wniosku Skarżącego (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a), o czym orzeczono w punkt I sentencji wyroku. Sąd uznał - uwzględniając czas trwania bezczynności, brak reakcji na pisma i ponaglenie Strony oraz przekazanie ponaglenia Strony do Urzędu do Spraw Cudzoziemców opóźnieniem (dopiero po wniesieniu skargi do Sądu i wydaniu decyzji) - że w niniejszej sprawie bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). Przy czym stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie pojął żadnych czynności przez 21 miesięcy, nie informował Strony o przyczynach zwłoki, nie reagował na pisma ponaglające Strony ani na ponaglenie, a ponaglenie przekazał Urzędowi do Spraw Cudzoziemców z po wniesieniu skargi i wydaniu decyzji. Oznacza to, że całkowicie ignorował Stronę przez 21 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Podjęte następnie rutynowe czynności nie doprowadziły do wydania decyzji przed wniesieniem przez Stronę skargi do tut. Sądy na bezczynność organu. Organ nie dotrzymał też wyznaczonego nowego terminu rozpoznania sprawy. Istnieją zatem przesłanki do przyjęcia, że bezczynność Wojewody miał charakter rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę Sąd zauważa, że opóźnienia w załatwieniu sprawy, mające swoje źródło w organizacji pracy urzędu, w tym w jego możliwościach kadrowych, nie stanowią okoliczności wyłączającej stwierdzenie bezczynności w załatwieniu sprawy, wręcz przeciwnie, są jednymi z częstych (a w przypadku spraw zezwoleń na pobyt cudzoziemców – obecnie charakterystycznych) przyczyn bezczynności. Problemy w organizowaniu pracy urzędu, nawet mające swoje źródło w obiektywnych trudnościach związanych np. z pozyskaniem i szkoleniem pracowników oraz zapewnieniem odpowiedniej infrastruktury do obsługi petentów, nie mogą bowiem ograniczać praw strony postępowania ani stanowić usprawiedliwienia dla naruszania tych praw. To na organach państwa ciąży obowiązek zapewnienia sprawnej realizacji ich zadań, przy zapewnieniu przestrzegania obowiązujących przepisów i respektowania wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji. Konsekwencje zaniedbania tego obowiązku nie mogą obciążać stron postępowania. Podkreślić trzeba, że powołane przez organ okoliczności mają charakter już utrwalony, bowiem powoływane są od ponad 2 lat, podobnie jak argumenty o podejmowanych działaniach zmierzających do usprawnienia funkcjonowania organu, które nie przynoszą zauważalnych skutków. Ponieważ Wojewoda D. decyzją z [...] września 2020 r. udzielił Stronie zezwolenie na pobyt czasowy do [...] marca 2023 r. (decyzja w aktach administracyjnych) Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody D. do wydania rozstrzygnięcie w sprawie (punkt III sentencji wyroku). Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tym względzie należy przyjąć, iż dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia, ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić stronie wadliwe działanie tegoż organu. Na wniosek Skarżącego Sąd przyznał zatem sumę pieniężną, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. (punkt IV sentencji wyroku) uznając, że przyznana kwota 2.400 zł z jednej strony zdyscyplinuje organ administracji do wprowadzenia efektywnych zasad procedowania w tego rodzaju sprawach, z drugiej w sposób dostateczny zrekompensuje Skarżącemu trudności i krzywdy związane z długim oczekiwaniem na rozpoznanie wniosku i całkowitym ignorowaniem praw Strony w toku postępowania. W ocenie Sądu, zawarte w skardze żądanie przyznania sumy pieniężnej w wysokości 24.590,85 zł w realiach sprawy jest zbyt wygórowane. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. (punkt V sentencji wyroku).