I OSK 2704/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 403/17 odrzucające wniosek o uchylenie postanowienia tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Prokuratora Regionalnego w L. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wysokości wynagrodzenia i dodatku wyrównawczego dla prokuratorów będących żołnierzami zawodowymi postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE A. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o rozpoznanie sprawy z jego skargi z dnia 30 stycznia 2017 r. na decyzję Prokuratora Regionalnego w L. z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie wysokości wynagrodzenia i dodatku wyrównawczego dla prokuratorów będących żołnierzami zawodowymi – na podstawie odpisu skargi. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 403/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił przedmiotową skargę stwierdzając, że wniesienie skargi wraz z żądaniem jej rozpoznania na podstawie nadesłanego odpisu skargi, przed rozpoznaniem przez Sąd wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi do WSA powoduje, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Sąd I instancji uznał, że taka sytuacja miała miejsce w sprawie, dlatego odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.). Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 maja 2017 r. W dniu 23 maja 2017 r. pełnomocnik ten złożył do Sądu wniosek o wymierzenie organowi grzywny, oświadczając jednocześnie, że cofa wniosek z dnia 12 kwietnia 2017 r. o rozpoznanie sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi i w związku z tym wnosi o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 403/17 o odrzuceniu skargi. Postanowieniem z dnia 31 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek o uchylenie postanowienia z dnia 26 kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że postanowienie, którego dotyczy wniosek jest orzeczeniem kończącym postępowanie i żądanie jego uchylenia w trybie art. 165 P.p.s.a., jest niedopuszczalne. Podał, że od postanowienia tego przysługiwała stronom skarga kasacyjna kierowana do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jest sądem właściwym do rozpatrzenia żądania skarżącego uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z uwagi na to, że sporny wniosek został skierowany do tut. Sądu, a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Lublinie uznał, że nie było podstaw do potraktowania go jako skargi kasacyjnej i ewentualnie uwzględnienia w trybie art. 179 a P.p.s.a. Wobec powyższego Sąd I instancji, odrzucił przedmiotowy wniosek jako niedopuszczalny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. Pismem z dnia 24 lipca 2017 r. A. S. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 31 maja 2017 r. zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. polegające na odrzuceniu wniosku o uchylenie postanowienia odrzucającego skargę w sytuacji, gdy został skutecznie cofnięty wniosek o rozpoznanie sprawy ze skargi na podstawie nadesłanego odpisu skargi, z powodu złożenia którego Sąd odrzucił skargę; przy czym, zdaniem skarżącego, istotny wpływ na wynik sprawy przedmiotowego naruszenia przepisów postępowania polega na tym, że gdyby do niego nie doszło wniosek nie zostałby odrzucony. W oparciu o powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 180 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków. Z kolei, zgodnie z art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie do art. 173 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Postanowienie z 31 maja 2017 r. nie jest postanowieniem objętym dyspozycją art. 173 § 1 ustawy. Pod pojęciem "postanowienia kończące postępowanie w sprawie" rozumie się bowiem postanowienia kończące całe postępowanie (rozstrzygające sprawę co do istoty) lub postanowienia zamykające drogę do wydania wyroku. Postępowanie przed Sądem I instancji w niniejszej sprawie zakończyło się postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi A. S. na decyzję Prokuratora Regionalnego w L. z dnia [...] grudnia 2016 r. Postanowienie z dnia 31 maja 2017 r. o odrzuceniu wniosku skarżącego o uchylenie postanowienia z dnia 26 kwietnia 2017 r. na podstawie art. 165 P.p.s.a., nie mogło zatem zostać uznane za orzeczenie kończące postępowanie w sprawie zainicjowanej wniesieniem przez stronę opisanej wyżej skargi. Nie sposób przyjąć, by istniały dwa orzeczenia kończące postępowanie, wydane niezależnie od siebie. W konsekwencji skarga kasacyjna od postanowienia z dnia 31 maja 2017 r. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zaznaczyć jednocześnie należy, że postanowienie z dnia 31 maja 2017 r. nie jest również zaskarżalne przy wykorzystaniu instytucji zażalenia, ponieważ nie jest objęte dyspozycją art. 194 P.p.s.a., brak jest też szczególnego przepisu w tej ustawie przewidującego możliwość złożenia zażalenia. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż na postanowienie wydane w trybie art. 165 P.p.s.a. służy zażalenie, jeżeli służyło ono na postanowienie, które zostało uchylone, zmienione bądź na postanowienie, którego zmiany lub uchylenia sąd odmówił. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją, gdyż zaskarżone postanowienie Sądu I instancji dotyczyło odrzucenia wniosku o uchylenie orzeczenia, od którego przysługuje skarga kasacyjna a nie zażalenie. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.