III SA/Wr 320/07
Administrative courts2007-09-07
Case number
III SA/Wr 320/07
Court
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Judgment date
2007-09-07
Type
Postanowienie WSA we Wrocławiu
Judges
Jerzy Strzebińczyk
Ruling
*Odrzucono skargę
Judgment text
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebińczyk po rozpoznaniu, w dniu 7 września 2007 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty za przejazd, postanawia: odrzucić skargę.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia [...]. K. K. wniósł skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...].
Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 4 lipca 2007 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków złożonej skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie, wysłana na wskazany przez skarżącego adres, była dwukrotnie – w dniach: 9 i 17 lipca 2007 r. – awizowana. Z adnotacji znajdujących się na potwierdzeniu odbioru przesyłki i kopercie wynika, iż przesyłkę tą pozostawiono w placówce pocztowej, o czym zawiadomienie umieszczono w skrzynce oddawczej skarżącego. Następnie przesyłka polecona została – jako niepodjęta w terminie – zwrócona nadawcy w dniu 25 lipca 2007 r. .
Zarządzeniem z dnia 3 września 2007 r. dokonane w opisany sposób doręczenie zostało uznane za skuteczne na dzień 24 lipca 2007 r., zatem termin do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi upływał w dniu 31 lipca 2007 r. (wtorek).
Do tej pory skarżący nie uiścił wymaganego wpisu sądowego od wniesionej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przytaczanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis. Pismami takimi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast stosownie do treści art. 220 § 1 zdanie 1 i § 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, przy czym skarga, od której – pomimo wezwania – wpis nie został opłacony, podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie wezwano skarżącego do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego od skargi w wyznaczonym terminie, pouczając o konsekwencjach niewykonania zarządzenia, skierowanego na adres wskazany przez stronę. W myśl art. 65 § 2 p.p.s.a., do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez pocztę, stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym. W związku z faktem, że Trybunał Konstytucyjny, wyrokiem z dnia 28 lutego 2006 r. (sygn. akt P 13/05), uznał, że art. 73 p.p.s.a. – w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pism procesowych i nie wymaga ponawiania zawiadomienia odbiorcy o złożeniu tego pisma – jest niezgodny z art. 2 i 45 Konstytucji RP, w odniesieniu do awizowania przesyłek sądowych, zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.). Oznacza to, że warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki.
W rozpoznawanej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego została prawidłowo dwukrotnie awizowana, w związku z czym, przyjęto skuteczność jej doręczenia w dniu 24 lipca 2007 r. Siedmiodniowy termin do opłacenia wniesionej przez K. K. skargi upłynął zatem bezskutecznie.
W takich okolicznościach, stosownie do wcześniej powołanych przepisów, Sąd zobligowany był skargę odrzucić, co znalazło wyraz w sentencji orzeczenia.