I C 1003/18

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: I C 1003/18 upr.</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 5 grudnia 2018 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Krośnie I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSR Martyn Bartnik</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>starszy sekretarz sądowy Katarzyna Frydrych</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r. w Krośnie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> S.K.A. z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">B. W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>oddala powództwo.</p> <p> S ę d z i a</p> <p> <strong> <!-- -->sygn. akt I C 1003/18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->wyroku z dnia 5 grudnia 2018r.</strong> </p> <p>Strona powodowa <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> S.K.A w <span class="anon-block">W.</span> domagała się zasądzenia od pozwanego <span class="anon-block">B. W.</span> kwoty 370,85zł z ustawowymi odsetkami od dnia 28.07.2015r. (data wytoczenia powództwa) do dnia zapłaty, liczonymi od kwoty 282,82 zł, a także zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu swego żądania podniosła, iż pozwany zawarł z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> umowę o świadczenie usług, która obowiązywała od 14.08.2012r. Jednocześnie z uwagi na fakt że <span class="anon-block">B. W.</span> nie wywiązywał się z postanowień wskazanej umowy po jego stronie powstało zadłużenie na rzecz kontrahenta. Z kolei w dniu 15.04.2015r. <span class="anon-block"> (...)</span> Polska Sp. z o.o zbyła na rzecz powodowej spółki wierzytelność, jaka przysługiwała jej względem pozwanego. W efekcie niniejszym pozwem domaga się ona zasądzenia rzeczonej należności od wyżej wymienionego, na którą składają się następujące kwoty:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>282,82 zł – kapitał,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>88,03 zł – odsetki od pretensji głównej skapitalizowane za okres od 4.12.2012r. do dnia 27.07.2015r. – k.1-2 i 30-33.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 10.09.2015r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wydał, w elektronicznym postępowaniu upominawczym, nakaz zapłaty, w treści którego nakazał pozwanemu, aby zapłacił na rzecz strony powodowej kwotę dochodzoną pozwem z odsetkami i kosztami postępowania – k. 3.</p> <p>W sprzeciwie od wspomnianego orzeczenia pozwany <span class="anon-block">B. W.</span> wniósł o oddalenie powództwa zarzucając, iż faktycznie podpisał on w dniu 14.08.2012r. z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> umowę o świadczenie na jego rzecz usług telekomunikacyjnych, lecz następnie (31.10.2012r.) z jego inicjatywy doszło do jej rozwiązania. Wywiązał się on przy tym ze swych wszystkich zobowiązań wobec kontrahenta. Zaznaczył on również, iż pozwana spółka nie udowodniła, z jakiego tytułu miałaby go obciążać kwota dochodzona pozwem oraz, w jaki sposób została ona wyliczona – k. 7-13 i 19.</p> <p>Ponieważ do pozwu dołączone zostały, za wyjątkiem umowy cesji wierzytelności, jedynie niepoświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie pozostałych dokumentów, na które w pozwie powoływała się strona powodowa, zarządzeniem z dnia 19.09.2018r. wezwano pełnomocnika powodowej spółki do przedłożenia ich oryginałów lub ich poświadczonych za zgodność odpisów, w terminie 7-u dni – pod rygorem oddalenia powództwa. W efekcie, w piśmie z dnia 15.11.2018r. wyżej wymieniony wyjaśnił, że nie może wywiązać się z rzeczonej powinności, bowiem strona powodowa dysponuje jedynie kserokopiami dokumentów potwierdzających istnienie spornej wierzytelności – k. 97 i 109.</p> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny i zważył, co następuje:</p> <p>W 2012r. pomiędzy pozwanym <span class="anon-block">B. W.</span> a <span class="anon-block"> (...)</span> Polska Sp. z o.o w <span class="anon-block">W.</span> doszło do zawarcia umowy o świadczenie usług o bliżej nieustalonej treści. Pismem z dnia 31.10.2012r. wyżej wymieniony wypowiedział usługodawcy omawianą umowę. Jednocześnie uprzednio uiścił on na rzecz kontrahenta wszystkie należności obciążające go w związku z zawarciem umowy. W konsekwencji na dzień orzekania nie posiada on żadnego zadłużenia ze wskazanego tytułu.</p> <p>W dniu 13.04.2015r. pomiędzy <span class="anon-block"> (...)</span> Polska a <span class="anon-block"> (...)</span> Sp. z o.o S.K.A. doszło do zawarcia umowy sprzedaży wierzytelności, na mocy której pierwszy z wymienionych podmiotów zbył na rzecz nabywcy wierzytelność w kwocie 282,82 zł, którą - zgodnie z jego twierdzeniami – miał posiadać w stosunku do <span class="anon-block">B. W.</span>.</p> <p>(dowody:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>odpis umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 13.04.2015r. wraz z załącznikami – k. 110-124,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>odpis potwierdzenia zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności z 11.04.2016r. – k. 125-126,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>odpisy wypisów z KRS z dnia 19.11.2015r. i z 4.02.2018r. – k. 122-152,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>zeznania pozwanego <span class="anon-block">B. W.</span> – k. 214).</p> </dd> </dl> <p>Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania pozwanego, bowiem są one spójne i logiczne, zaś strona powodowa nie przedłożyła dowodów, w oparciu o które możnaby było podważyć ich rzetelność.</p> <p>Jako równie przekonujące ocenione zostały dokumenty zaliczone w poczet materiału dowodowego, autentyczności których nie kwestionowała żadna ze stron.</p> <p>W rozpatrywanym przypadku to strona powodowa obowiązana zatem była wykazać, że nabyła <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wierzytelność, która faktycznie przysługiwała jej zbywcy w stosunku do pozwanego <span class="anon-block">B. W.</span>, w tym przedstawić zwłaszcza stosowne dokumenty, które potwierdzałyby zasadność jej twierdzeń zawartych w pozwie. Spoczywała na niej także powinność udowodnienia dochodzonego roszczenia oraz wyjaśnienia, z jakich tytułów (na podstawie których zapisów umownych) domaga się ona należności opisanych w pozwie.</p> <p>Tymczasem w ocenie Sądu, powodowa spółka nie przedstawiła dowodów, w oparciu o które możnaby potwierdzić zasadność jej twierdzeń. W szczególności - pomimo wezwania - nie przedłożyła dowodu tak podstawowego jak oryginał umowy o świadczenie usług, do zawarcia której doszło pomiędzy pozwanym a <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Natomiast to właśnie na podstawie zapisów zawartych w treści umowy pozwany miał zostać obciążony przez poprzednika prawnego strony powodowej spornymi należnościami za niewywiązanie się z postanowień umowy poprzez nieuiszczanie opłat za usługi telekomunikacyjne. Strona powodowa wskazała zaś zwłaszcza jedynie ogólną kwotę dochodzonego roszczenia i mimo wezwania Sądu w wyznaczonym terminie nie określiła podstaw i sposobu jego naliczenia. Powodowa Spółka nie udowodniła ponadto, że pozwanemu doręczone zostały faktury, o których mowa w pozwie. Co więcej, nie przedłożyła nawet oryginałów lub prawidłowo potwierdzonych za zgodność z oryginałem odpisów faktur, na podstawie których jej poprzednik prawny obciążyć miał kontrahenta należnościami dochodzonymi pozwem.</p> <p>W tym miejscu przypomnieć natomiast wypada, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego kserokopia będąca odwzorowaniem oryginału może zostać uznana za odpis tylko, jeśli została poświadczona za zgodność z oryginałem. Takie stanowisko zostało wyrażone między innymi przez Sąd Najwyższy w wyroku z 10 lipca 2009 r., II CSK 71/09. W orzecznictwie przyjmuje się, iż dokumentem w rozumieniu przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kpc</a> jest oryginał. Podobne stanowisko Sądu Najwyższego przedstawione zostało m.in. w wyroku z dnia 16 czerwca 2000 r., IV CKN 59/00, w postanowieniu z dnia 27 lutego 1997 r., III CKU 7/97, czy w wyroku z dnia 29 kwietnia 2009 r., II CSK 557/08. W efekcie należy stwierdzić, że większość „dokumentów” przedstawionych prze stronę powodową na poparcie dochodzonego roszczenia, nie może być uznana za dokument, a co za tym idzie, nie może zostać potraktowana jako dowód w sprawie (poza umową sprzedaży wierzytelności).</p> <p>Wobec opisanej postawy powodowej spółki Sąd pozbawiony został możliwości zweryfikowania zasadności żądań wskazanych w pozwie. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie sposób przede wszystkim stwierdzić jakie zapisy umowy naruszył <span class="anon-block">B. W.</span> i jakimi należnościami z tego tytułu mógł zostać skutecznie obciążony, a także czy świadczenia te stały się (a jeśli tak w jakich datach) wymagalne.</p> <p>W konsekwencji, skoro powódka nie zaoferowała wystarczających dowodów na poparcie swych żądań, jej powództwo – jako nieudowodnione – podlegało oddaleniu, na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc.</a> </p> <p>Już tylko na marginesie zauważyć wypada, że na obecnym etapie postępowania strona powodowa utraciła możliwość składania nowych wniosków dowodowych. (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 6)">art. 207 § 6 kpc</a>).</p> <p>S ę d z i a</p> </div>