I ACa 232/18

<p>Sygn. akt <strong> <!-- -->I ACa 232/18</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 5 grudnia 2018 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Poznaniu I Wydział Cywilny</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p> Przewodniczący: SSA Mariola Głowacka</p> <p>Sędziowie: SSA Piotr Górecki (spr.)</p> <p>SSA Jerzy Geisler</p> <p>Protokolant: protokolant Halszka Mróz</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r. w Poznaniu</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">O. B.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">S.</span>, <span class="anon-block">P. W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o ustalenie</strong> </p> <p>na skutek apelacji powódki</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu XIII Wydział Cywilny z siedzibą w Lesznie</p> <p>z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt XIII C 918/16</p> <p>1.  <strong> <!-- -->oddala apelację;</strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->zasądza od powódki na rzecz pozwanych 4.050 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. </strong> </p> <p>Piotr Górecki Mariola Głowacka Jerzy Geisler </p> <p>Sygn. akt lACa 232/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka <span class="anon-block">O. B.</span> wniosła przeciwko pozwanym <span class="anon-block">S. S.</span> oraz <span class="anon-block">P. W.</span> o ustalenie, że umowa sprzedaży zawarta w dniu 21 marca 2016 r. przed notariuszem <span class="anon-block">B. J.</span>, rep. A nr <span class="anon-block">(...)</span> przez pozwanych dotycząca udziału wynoszącego<span class="anon-block">(...)</span> części w nieruchomości o obszarze 3.97 ha położonej w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>, Gmina <span class="anon-block">P.</span>, Powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, Województwo <span class="anon-block"> (...)</span>, stanowiącej <span class="anon-block">działkę ewidencyjną o nr (...)</span>, dla której Sąd Rejonowy w Gostyniu prowadzi księgę wieczystą nr <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>, jest nieważna oraz o zasądzenie od pozwanych na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.</p> <p>Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.</p> <p>Wyrokiem z dnia 27 września 2017 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu, XIII Wydział Cywilny w Lesznie oddalił powództwo i orzekł o kosztach postępowania (sygn. akt XIIIC 918/16).</p> <p>Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">S.</span> jest spadkobiercą ustawowym po <span class="anon-block">B. S.</span> - jego matce, która zmarła w dniu 7 sierpnia 2015 r. W skład spadku po niej wszedł udział wynoszący 1/6 części w nieruchomości o obszarze 3.97 ha położonej w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>, Gmina <span class="anon-block">P.</span>, Powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, Województwo <span class="anon-block"> (...)</span>, stanowiącej <span class="anon-block">działkę ewidencyjną o nr (...)</span>, dla której Sąd Rejonowy w Gostyniu prowadzi księgę wieczystą nr <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span>. Pozostałymi współwłaścicielami nieruchomości są <span class="anon-block">R. K.</span> w udziale wynoszącym <span class="anon-block">(...)</span> części, <span class="anon-block">S. K.</span> w udziale wynoszącym 1/6 części i powódka <span class="anon-block">O. B.</span> w udziale wynoszącym 1/6 części.</p> <p>W dniu 21 marca 2016 r. przed notariuszem <span class="anon-block">B. J.</span> prowadzącym kancelarię w <span class="anon-block">W.</span> zawarta została pomiędzy pozwanymi umowa sprzedaży udziału wynoszącego 1/6 części w nieruchomości o obszarze 3.97 ha położonej w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>, Gmina <span class="anon-block">P.</span>, Powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, Województwo <span class="anon-block"> (...)</span>, stanowiącej <span class="anon-block">działkę ewidencyjną o nr (...)</span>, dla której Sąd Rejonowy w Gostyniu prowadzi księgę wieczystą nr <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span>. Przy zawieraniu umowy sprzedaży udziału w nieruchomości pozwany <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">S.</span> oświadczył, że zbywany udział w prawie własności nieruchomości nie jest obciążony żadnymi długami, prawami osób trzecich ani ograniczeniami w rozporządzaniu oraz że po stronie sprzedającego nie zachodzą żadne okoliczności kolidujące z ważnym i skutecznym dokonaniem czynności, o której mowa w akcie notarialnym. Przed zawarciem umowy z dnia 21 marca 2016 r. <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">S.</span> badał stan prawny nieruchomości. Wniósł też do właściwego organu o udzielenie informacji o objęciu nieruchomości ochroną zabytków. Ustalił także, że nie zalega z płatnościami publicznoprawnymi, co do swojego udziału w nieruchomości.</p> <p>W księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości ujawniono, jako właściciela w części wynoszącej 1/6 części <span class="anon-block">P. W.</span>. W dziale III księgi wieczystej nr zostało ujawnione roszczenie o przeniesienie udziału wynoszącego w udziale 1/6 części własności nieruchomości należącego do <span class="anon-block">P. W.</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">W.</span> najpóźniej do dnia 12 grudnia 2016 r. - z umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości zawartej w formie aktu notarialnego, rep. A. <span class="anon-block">(...)</span>z dnia 13 września 2016 r. przed notariuszem <span class="anon-block">L. W.</span>.</p> <p>Przedmiotowa nieruchomości jest użyczana na rzecz osób trzecich - w tym m. in. Kościoła <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">(...)</span> (Archidiecezja <span class="anon-block"> (...)</span>) - w postaci kaplicy.</p> <p>W dniu 12 czerwca 1939 r. <span class="anon-block">S. K.</span> poprzedni właściciel spornej nieruchomości sporządził testament, na mocy którego swojej córce <span class="anon-block">J. T. (1)</span> zapisał legat w wysokości 1/3 czystej wartości spadku po nim. Spadkobiercami <span class="anon-block">S. K.</span> byli synowie <span class="anon-block">J. K.</span> - ojciec powódki i <span class="anon-block">Z. K.</span>. <span class="anon-block">J. T. (1)</span> nie występowała o wykonanie zapisu. W postępowaniu spadkowym po <span class="anon-block">S. K.</span> prowadzonym w latach 80 - tych występowali spadkobiercy <span class="anon-block">J. T. (1)</span>, ale nie zgłaszali oni w nim żadnych roszczeń. Powódka informowała <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">S.</span> oraz jego pełnomocnika o legacie oraz szeregu spraw toczących się w związku z odzyskaniem nieruchomości w trybie licznych postępowań administracyjnych.</p> <p>W dziale III księgi wieczystej o nr <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Gostyniu dla przedmiotowej nieruchomości znajdują się wpisy do rejestru zabytków znajdujących się na w/w nieruchomości budynkach - dawnego dworku - obecnie oficyny oraz spichlerza, kaplicy dworskiej, zespołu pałacowo - parkowego i parku krajobrazowego.</p> <p>W ocenie sądu I instancji powództwo podlegało oddaleniu z uwagi na braku interesu powódki w ustaleniu nieważności umowy pozwanych z dnia 21 marca 2016 r.</p> <p>Apelacje od powyższego wyroku -wniosła powódka, która podniosła następujące zarzuty odwoławcze:</p> <p>1) naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> przez „błędną ocenę zebranego materiału dowodowego (...) co skutkowało bezzasadnym uznaniem przez sąd, że powództwo powinno ulec oddaleniu z powodu braku spełnienia przesłanek określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> (....)”,</p> <p>2) naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> „poprzez jego niezastosowanie (...)”,</p> <p>3) naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3)">art. 3 k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> „poprzez dowolną (...) ocenę dowodów w postaci zeznań strony i w konsekwencji uznanie, że podnoszone przez powódkę okoliczności mają na celu uniemożliwienie dopuszczenia do współwłasności osób spoza rodziny”,</p> <p>4) naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> „poprzez sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wyprowadzenie z faktu, że sprawy toczące się w związku z odzyskaniem nieruchomości nie mają wpływu na dalsze rozporządzenie tym majątkiem oraz nie krzywdzą osób uprawnionych do starań o należny tytuł prawny (...)”.</p> <p>W oparciu o powyższe zarzuty autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i ustalenie, że umowa sprzedaży nieruchomości zawarta w dniu 21 marca 2016 r. przez pozwanych jest nieważna. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanych na rzecz powódki kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.</p> <p>Obaj pozwani wnieśli o oddalenie apelacji i zasądzenie od powódki na ich rzecz kosztów m procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Poznaniu zważył, co następuje.</p> <p>Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd odwoławczy podziela istotne ustalenia faktyczne sądu I instancji i tym samym przyjmuje je za własne. Wypada zatem odnieść się do podniesionych zarzutów odwoławczych.</p> <p>Nie był zasadny zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> Interes prawny w rozumieniu przywołanego przepisu jest przesłanką materialnoprawną, wytoczonego na tej podstawie powództwa o ustalenie istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Istnienie interesu prawnego decyduje o dopuszczalności badania prawdziwości twierdzeń powoda, że wymieniony w powództwie stosunek prawny lub prawo istnieje, bądź nie istnieje. Dopiero udowodnienie przez powoda interesu prawnego otwiera sądowi drogę do badania prawdziwości twierdzeń powoda o tym, że dany stosunek prawny lub prawo rzeczywiście istnieje bądź nie istnieje. Tak więc kluczowy problem sprowadzał się do kwestii legitymacji czynnej powódki, a więc do tego, czy ma ona interes prawny w wytoczeniu powództwa o ustalenie nieważności umowy przeniesienia prawa własności udziału w nieruchomości. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeks cywilny</a> nie zawiera definicji interesu prawnego a jedynie określa jego funkcję jako materialnoprawną przesłankę powództwa o ustalenie, natomiast treść znaczeniową nadaje mu orzecznictwo i doktryna. Interes prawny jest obiektywną, wywołaną rzeczywistą koniecznością ochrony określonej sfery prawnej powoda. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury interes ten istnieje, gdy istnieje niepewność stosunku prawnego lub prawa. Interes prawny zachodzi nie tylko wtedy, gdy dotyczy obecnych stosunków prawnych i praw ale dotyczy także przyszłych lub prawdopodobnych stosunków prawnych. Może on wynikać zarówno z bezpośredniego zagrożenia prawa powoda, jak i zapobiegać temu zagrożeniu (uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2006 r., III CZP 106/05, OSNC 2006 r., nr 10, poz. 160, BiuL SN 2006 r., nr 3, poz. 6, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2014 r., III CZP 121/13, OSNC 2015 r., nr 2, poz, 15, Biul. SN 2014 r., nr 3, poz. 6, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2011 r., III CSK 127/10, OSN - ZD 2012 r., nr 1, poz. 17, z dnia 29 marca 2012 r., I CSK 325/11, M. Prawn. 2014 r,, nr 20, poz. 1085, z dnia 15 maja 2013 r., III CSK 254/12, M. Prawn. 2014 r., nr 20, poz. 1085, z dnia 18 czerwca 2015 r., III CSK 372/14, G. Prawn. 2015 r., nr 121, poz. 11, z dnia 8 lutego 2013 r., IV CSK 306/12, nie publ, z dnia 22 października 2014 r., II CSK 687/13, nie pubk, z dnia 2 lipca 2015 r., V CSK 640/ 14, nie publ., z dnia 14 kwietnia 2016 r., IV CSK 435/15, nie publ, z dnia 2 lutego 2017 r., I CSK 137/16, nie publ.). Prawdopodobieństwo hipotetycznych, lecz prawdopodobnych i przewidywalnych stosunków prawnych oceniane musi być w aspekcie skutków prawnych, jakie wywiera umowa przeniesienia własności nieruchomości, a więc skutków, jakie pociąga zarówno jej zawarcie, jak i ustalenie nieważności. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 marca 2013 r., V CSK 231/12, żądanie pozwu w sprawie o ustalenie nieważności musi być przez powoda formułowane ze świadomością skutków, jakie w świetle obowiązującego prawa ma wywołać prawomocny wyrok, przy czym dodać trzeba, że nie tylko dotyczy to żądania zmierzającego do ustalenia prawa, ale także zmierzającego do jego zniweczenia. Powództwo oparte na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> musi być zatem celowe, bo ma spełniać realną funkcję prawną. Ocena istnienia interesu musi uwzględniać to, czy wynik postępowania doprowadzi do usunięcia niejasności i wątpliwości co do danego stosunku prawnego i czy definitywnie zakończy spór na wszystkich płaszczyznach tego stosunku lub mu zapobiegnie, a więc czy sytuacja powoda zostanie jednoznacznie określona i czy wyrok uwzględniający powództwo będzie wystarczający do reaktywowania stanu prawnego.</p> <p>Tak rozumiany interes prawny musi być wykazany przez powoda, który swoje powództwo o ustalenie opiera na przepisie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> Powódka jednak nie wykazała swojego interesu prawnego w dochodzeniu roszczenia o ustalenie nieważności umowy sprzedaży nieruchomości z dnia 21 marca 2016 r. Ani w pozwie, ani w toku procesu, powódka nie odnosiła się do kwestii wykazania swojego interesu prawnego w wytoczeniu powództwa. Oceny tej nie zmienia podniesiony zarzut apelacyjny, skoro w sposób lakoniczny skarżąca sugeruje jedynie w uzasadnieniu apelacji, że pozwany <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">S.</span> poprzez sprzedaż swojego udziału w nieruchomości chce „uchylić się” od zaspokojenia na rzecz <span class="anon-block">J. T. (2)</span> z długu wynikającego z legatu (sformalizowanego polecenia wydania przez spadkobiercę ze spadku określonej korzyści majątkowej) uczynionego przez pierwotnego właściciela nieruchomości — dziadka powódki. Jest rzeczą oczywistą, że z tytułu ewentualnych długów związanych z nabytą nieruchomością odpowiada jej właściciel. <span class="anon-block">Z.</span>, co do zasady, przysługuje zresztą stosowne roszczenie. W każdym razie ewentualna konieczność wykonania legatu (zapisu) testamentowego nie sprawia, że powódka posiada interes prawny w żądaniu ustalenia nieważności umowy sprzedaży udziału w nieruchomości. Interesu prawnego powódki nie można było przyjąć także z uwagi na to, że gmina miała - jak sugerowała w toku procesu powódka - prawo pierwokupu przedmiotowej nieruchomości. Prawo pierwokupu musiało by zostać wpisane do księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości, co jednak nie miało miejsca (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971150741" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741 (art. 109;art. 109 ust. 1;art. 109 ust. 1 pkt. 4)">art. 109 ust. 1 pkt 4</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971150741" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741 (ust. 3;ust. 3 pkt. 5)">ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami</a>).</p> <p>Resumując, powódka w toku procesu nie wykazała swojego interesu prawnego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> Stąd już tylko z tego względu jej powództwo o ustalenie podlegało oddaleniu.</p> <p>Chybiony był również zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> z którego wynika, że „Nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony.” Autor apelacji pominął jednak to, że <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> może być w procesie cywilnym tylko podstawą obrony. Nie można zatem opierać powództwa na zasadach współżycia społecznego wynikających z tego przepisu.</p> <p>Nie zasługiwał na aprobatę pogląd skarżącej, co do naruszenia przez sąd I instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 3)">art. 3 k.c.</a> regulującego obowiązki stron procesu. Nie sposób zresztą odnieść się bliżej do tego zarzutu, skoro nie został on omówiony w apelacji.</p> <p>Chybiony był również ostatni z podniesionych zarzutów, a mianowicie zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Zauważyć trzeba, że zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w tym przepisie, sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie „wszechstronnego rozważenia zebranego materiału”, a zatem, jak podkreśla się w orzecznictwie, z uwzględnieniem wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak również wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów i mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Niewątpliwie tak rozumianej zasady swobodnej oceny dowodów sąd I instancji nie naruszył. To czy powódka chciała w istocie nie dopuścić do współwłasności osoby spoza rodziny oraz czy odzyskanie nieruchomości ma wpływ na „dalsze rozporządzenie” majątkiem, nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności nie dawało żadnych podstaw do przyjęcia, iż powódka miała interes prawny w wytoczeniu powództwa o ustalenie.</p> <p>Innych zarzutów skarżąca nie podnosiła. Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia i rozważania, sąd odwoławczy apelację oddalił jako bezzasadną (art, 385 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a>).</p> <p>W pkt 2 wyroku sąd zasądził od powódki na rzecz pozwanych 4.050 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> i § 2 pkt 6 oraz § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych).</p> <p>Piotr Górecki Mariola Głowacka Jerzy Geisler </p> <table> <colgroup> <col width="251"/> <col width="251"/> <col width="251"/> </colgroup> <tr> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> </div>