II SAB/Wa 202/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z skargi Z. L. na bezczynność Prokuratora Apelacyjnego w W. w przedmiocie zażalenia z dnia [...] października 2006 r. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w W. w sprawie wniosku o uzupełnienie postanowienia Prokuratora Okręgowego w W. z dnia [...] września 2006 r. sygn. akt [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia - odrzucić skargę - UZASADNIENIE Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem ( § 2 powołanego artykułu). Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: 1. wydawania decyzji administracyjnych, 2. postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. W rozpoznawanej sprawie Z. L. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Prokuratora Apelacyjnego w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia [...] października 2006 r. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w W. w sprawie wniosku o uzupełnienie postanowienia Prokuratora Okręgowego w W. z dnia [...] września 2006 r. sygn. akt [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Zażalenie to skarżący wniósł w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t. j. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Postępowanie prowadzone na skutek wniesienia przedmiotowego zażalenia nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego i rozpoznanie go nie prowadzi do wydania aktu lub czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. W związku z tym, że organ nie był w tym przypadku zobligowany do wydania aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało uznać za niedopuszczalną. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.