I OSK 742/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska, Sędzia NSA Jolanta Rajewska, Sędzia WSA del. do NSA Monika Nowicka (spr.), Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009r. sygn. akt II SA/Wa 1278/08 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2008r. nr [...] w przedmiocie uposażenia oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2009 r. ( sygn. akt II SA/Wa 1278/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] wydaną w przedmiocie uposażenia żołnierza. Powyższy wyrok zapadł w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy: Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], którą umorzono postępowanie w zakresie przyznania J. K. uposażenia za okres od dnia 1 lutego 2001 r. do dnia 31 marca 2001 r. oraz odmówiono przyznania uposażenia za okres od dnia 1 kwietnia 2001 r. do dnia 30 czerwca 2001 r., utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Minister podał, iż ppłk rez. J. K. wnioskami z dnia: [...] września 2005 r., [...] listopada 2005 r. oraz [...] sierpnia 2006 r., ostatecznie sprecyzowanymi w dniu [...] kwietnia 2008 r., wystąpił o wypłatę uposażenia za okres od dnia 1 lutego 2001 r. do dnia 30 czerwca 2001 r., z uwzględnieniem wysokości uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia U-12. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Minister Obrony Narodowej umorzył postępowanie w zakresie przyznania uposażenia za okres od dnia 1 lutego 2001 r. do dnia 31 marca 2001 r. wskazując, że ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] odmówił już przyznania oficerowi uposażenia za powyższy okres, a tym samym niemożliwe jest ponowne, merytoryczne rozpoznania sprawy w tej części. Uzasadniając natomiast odmowę przyznania uposażenia za okres od dnia 1 kwietnia 2001 r. do dnia 30 czerwca 2001 r. organ podniósł, że J. K. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] stycznia 2001 r., co w konsekwencji oznaczało, brak podstaw do przyznania uposażenia przypadającego po tym okresie. Organ podkreśli przy tym, że w dniu 31 stycznia 2001 r. upłynął dziewięciomiesięczny termin wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego oficerowi decyzją Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. Minister podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji nr [...] wyjaśnił, że w myśl art. 3 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.), prawo do uposażenia przysługiwało żołnierzowi wyłącznie w czasie pełnienia służby wojskowej. To z kolei, zdaniem organu, oznaczało, że nie ma możliwości wypłaty uposażenia za okres przypadający po faktycznym zaprzestaniu pełnienia służby wojskowej, a co za tym idzie dla rozstrzygnięcia sprawy uposażenia podstawowe znaczenie miało ustalenie daty zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej, a data ta przypadła na dzień 31 stycznia 2001 r. Ponadto organ wyjaśnił, że data 31 stycznia 2001 r. jako dzień upływu terminu wypowiedzenia wynikała - po pierwsze - z treści art. 75 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), który stanowił, że żołnierza zawodowego zwalniało się z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy albo żołnierza zawodowego, a - po drugie - z treści art. 79 ust. 4 i 5 tej ustawy, zgodnie z którym zwolnienie następowało w ostatnim dniu dziewięciomiesięcznego okresu wypowiedzenia, a bieg tego okresu rozpoczynał się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia. W ocenie organu, powyższe regulacje wykluczały zatem możliwość określenia - w decyzji o wypowiedzeniu - daty, od której rozpoczynał bieg okres wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej bo tego rodzaju określenie stałoby w oczywistej sprzeczności z treścią przywołanego art. 79 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Poza tym organ zwrócił też uwagę na regulację zawartą w § 131 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), w myśl którego wypowiedzenie stosunku służbowego przez organ zwalniający uważa się za dokonane, jeżeli zostało doręczone żołnierzowi za pokwitowaniem. Toteż, jak stwierdził organ, cytowane przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, uzupełnione w/w przepisem rozporządzenia, w sposób wyczerpujący regulują kwestię okresu wypowiedzenia i stanowią zarazem przepisy szczególne względem unormowania art. 130 § 3 k.p.a., który to przepis uzależnia wykonalność/(skuteczność) decyzji administracyjnej od uzyskania przez nią przymiotu ostateczności. Według Ministra, przytoczone okoliczności faktyczne i obowiązujące w okresie wypowiedzenia stosunku służbowego przepisy prawa nie dopuszczały możliwości określenia w wypowiedzeniu daty, od której biegłby dziewięciomiesięczny termin wypowiedzenia tego stosunku. Skoro zatem wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej doręczono skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2000 r., to bieg terminu wypowiedzenia rozpoczął się w dniu 1 maja 2000 r., a zakończył po dziewięciu miesiącach, tj. w dniu 31 stycznia 2001 r. i to niezależnie od uzyskania przez to wypowiedzenie przymiotu ostateczności. W rezultacie, jak zaznaczył dalej Minister Obrony Narodowej, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji był uprawniony do wskazania w decyzji ewidencyjnej nr [...] (pkt 2) z dnia [...] stycznia 2001 r., że ppłk rez. J. K. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] stycznia 2001 r. a w następstwie tego od dnia 1 lutego 2001 r. skarżącemu - zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 cyt. ustawy o uposażeniu żołnierzy - nie przysługiwało uposażenie wypłacane przez jednostkę wojskową. Od przedstawionej wyżej decyzji J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organom wydanie decyzji bez uwzględniania wcześniej wydanych decyzji, w których nastąpiła konkretyzacja przepisów prawa. Wskazał, że istota sporu sprowadzała się do braku określenia w decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. końcowego terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, a wbrew twierdzeniu organu, określenie terminu końcowego okresu wypowiedzenia nie następuje z mocy prawa, ale wymaga konkretyzacji w drodze odrębnej decyzji, a konkretyzacja taka nastąpiła dopiero w kolejnej decyzji ostatecznej, która datę zwolnienia określiła na 30 czerwca 2001 r. Ponadto skarżący zarzucił Ministrowi Obrony Narodowej przyjęcie błędnego stanowiska, że uposażenie przysługuje tylko w okresie faktycznego pełnienia służby stwierdzając, że prawo do uposażenia przysługuje także w okresie wypowiedzenia stosunku służbowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na argumenty powołane w wydanych w sprawie decyzjach a ponadto podkreślił, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych ż dnia [...] maja 2001 r. nr [...] (doręczona skarżącemu w dniu [...] czerwca 2001 r.) oraz poprzedzająca ją decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r., były decyzjami o charakterze ewidencyjnym potwierdzającymi jedynie fakt, że w dniu 31 stycznia 2001 r. zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 75 ust. 1 pkt 7 wówczas obowiązującej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a doręczenie decyzji nr [...] w dniu [...] czerwca 2001 r. pozostawało bez jakiegokolwiek wpływu na fakt zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej w dniu 31 stycznia 2001 r. Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2009 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zarzucając brak podstaw materialnoprawnych do wydania decyzji w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia. Zarzucił także, że w sprawie powinien orzekać wskazany przez Ministra Obrony Narodowej organ zastępujący Dowódcę zlikwidowanej Nadwiślańskiej Jednostki Wojskowej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - oddalając skargę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa. Sąd ustalił, że było faktem bezspornym, iż decyzją Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] marca 2000 r. wypowiedziano skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, zaś – orzekając w trybie odwoławczym - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...] w pkt 1 uchylił decyzję organu pierwszej instancji, w części dotyczącej biegu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, w pkt 2 stwierdził, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpi w ostatnim dniu dziewięciomiesięcznego okresu wypowiedzenia, który biegnie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia, a w pkt 3 - w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja ta została następnie uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2000 r. ( sygn. akt II SA 2552/00), w którym Sąd zwrócił uwagę na okoliczność, że w myśl art. 79 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych termin wypowiedzenia stosunku służbowego, dokonanego m.in. na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, biegnie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis ten wiąże więc rozpoczęcie biegu okresu wypowiedzenia z podjęciem decyzji o wypowiedzeniu , a nie z uzyskaniem przez tę decyzję przymiotu ostateczności. Następnie, w związku z powyższym wyrokiem, w dniu 25 stycznia 2001 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją oznaczoną nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia J. K. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej a wyrokiem z dnia 24 lutego 2003 r.( sygn. akt II SA 1450/02), Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skargę na tę decyzję oddalił. W wyroku tym Sąd powtórzył pogląd wyrażony w wyroku z dnia 19 grudnia 2000 r., że termin wypowiedzenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1-4 ustawie o służbie wojskowej żołnierzy biegnie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenie, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, aby wbrew brzmieniu art. 79 ust. 5 ustawy, decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego powodowała rozpoczęcie biegu okresu wypowiedzenia dopiero wtedy, gdy staje się wykonalna w rozumieniu przepisów k.p.a. W tych warunkach - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - wypowiedzenie z dnia [...] marca 2000 r. zostało dokonane prawidłowo i zgodnie z art. 79 ust. 1 i 4 w/w ustawy, powodując zwolnienie skarżącego ze służby ostatniego dnia miesiąca okresu wypowiedzenia. Przywołując oba wyżej przedstawione wyroki Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż na mocy art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Zatem dokonana w tych wyrokach wykładnia przepisu art. 79 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dotycząca ustalenia daty upływu okresu wypowiedzenia stosunku służbowego, przesądziła o kierunku rozstrzygnięcia sprawy przyznania uposażenia za okres od 1 kwietnia 2001 r. do 30 czerwca 2001 r. W tych warunkach zatem należało uznać, że bieg terminu wypowiedzenia stosunku służbowego skarżącemu rozpoczął się w dniu 1 maja 2000 r., a zakończył się po dziewięciu miesiącach, tj. w dniu 31 stycznia 2001 r. Oczywistym natomiast było, iż skarżący nie pozostając w służbie po tym dniu nie miał prawa do uposażenia w ramach stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Z tego powodu Sąd uznał, że wszelkie podnoszone przez skarżącego zarzuty odnoszące się do ustalenia innego terminu końcowego okresu wypowiedzenia na mocy późniejszej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2001 r. były chybione. Sąd Wojewódzki nie zgodził się także ze stanowiskiem skarżącego zajętym na rozprawie, zgodnie z którym w sprawie nie było podstaw materialnoprawnych do wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Sąd wskazał przy tym, iż we wniosku skierowanym do organu skarżący domagał się przyznania mu uposażenia za okres od 1 lutego 2001 r. do dnia 31 marca 2001 r. oraz od 1 kwietnia do 30 czerwca 2001 r., a we wskazanym okresie kwestię uposażenia regulowała cyt. ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (t.j. Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 ze zm.). Z treści zaś art. 9 ust. 1 i 4 tej ustawy, rozpatrywanie roszczeń z tytułu uposażenia i innych należności pieniężnych wolą ustawodawcy przypisano do właściwości organów wojskowych, a rozstrzyganie w tym zakresie zastrzeżono dla procedury administracyjnej i zaskarżalnej do sądu administracyjnego decyzji administracyjnej. Minister Obrony Narodowej, wbrew zgłoszonym na rozprawie zarzutom skarżącego, był także organem właściwym w sprawie, o czym przesądził prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2006 r., (sygn. akt II SA/Wa 2208/05), który z mocy art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi był także w tej sprawie wiążący. Wyrokiem tym zaś oddalono skargę J. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2005 r. nr [...], którym przekazano Ministrowi Obrony Narodowej do rozpoznania, wg właściwości, wniosek skarżącego o wypłatę zaległego uposażenia za okres od dnia 1 lutego 2001 r. do dnia 31 marca 2001 r. Równocześnie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że Minister Obrony Narodowej prawidłowo umorzył postępowanie w zakresie żądania przyznania uposażenia za okres od dnia 1 lutego 2001 r. do dnia 31 marca 2001 r., gdyż ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] odmówiono J. K. przyznania uposażenia za powyższy ( ten sam) okres a zatem w tym przypadku wystąpiła tożsamość przedmiotu postępowania. W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej J. K., wskazując jako podstawę kasacyjną przepisy art. 173 § 1, art. 174, art. 175 § 1, art. 176 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego w postaci art. 9 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy ( Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 ze zm. ) poprzez ich wadliwą wykładnię i zastosowanie w zakresie formy prawnej działania organu. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz orzeczenie nieważności zaskarżonej decyzji a także decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że błędne było stanowisko Sądu pierwszej instancji, że wolą ustawodawcy było przypisanie wszelkich roszczeń z tytułu uposażenia i innych należności pieniężnych do rozstrzygania w trybie procedury administracyjnej. Sąd nie wykazał bowiem, jakie przepisy określają, że odmowa wypłaty uposażenia po zwolnieniu żołnierza zawodowego ze służby jest sprawa w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący twierdził przy tym, że art. 9 ust. 1 nie stanowi – jak przyjął to Sąd – samodzielnej podstawy do wydania decyzji we wszystkich sprawach dotyczących uposażenia. W szczególności twierdzono, że ustalenie okresu za który należy się uposażenie nie stanowi odrębnej sprawy administracyjnej, gdyż nie ma przepisu powszechnie obowiązującego prawa, który zezwalałby na decyzyjną formę prawną działania organu po zwolnieniu żołnierza ze służby. Zdaniem skarżącego kasacyjnie odmowa wypłaty uposażenia – świetle orzecznictwa Naczelnego Sadu Administracyjnego – jest czynnością faktyczną, co uzasadniało wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej. Odpowiedź na skargę kasacyjna nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Zarzuty te sprowadzały się zaś do twierdzenia, że zaskarżony wyrok naruszał prawo materialne w postaci art. 9 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy ( Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 ze zm. ) poprzez jego wadliwą wykładnię i zastosowanie w zakresie formy prawnej działania organu. Skarżący stał na stanowisku bowiem, iż art. 9 ust. 1 nie stanowił podstawy do wydania decyzji w niniejszej sprawie, gdyż ustalenie okresu za który należy się uposażenie żołnierzowi nie stanowiło odrębnej sprawy administracyjnej. W tym miejscu trzeba jednak zauważyć, że istotą sporu, jaki w tej sprawie wystąpił nie było ustalenie okresu za który należy się uposażenie żołnierzowi, ale ustalenie prawa do uposażenia za konkretny, wskazany we wniosku przez J. K., okres. Skarżący domagał się bowiem wypłaty uposażenia za okres od dnia 1 lutego do dnia 30 czerwca 2001 r. a nie ustalenia, za jaki okres należy mu się uposażenie. Takie rozumienie żądania strony stawia je w zupełnie innym świetle. Zgodzić się bowiem trzeba ze stanowiskiem zawartym w skardze kasacyjnej, że samo ustalenie okresu za który należy się żołnierzowi uposażenie istotnie nie stanowi odrębnej sprawy administracyjnej. Z uwagi jednak, że żądanie strony – jak wspomniano wyżej – dotyczyło żądania wypłaty uposażenia, co musi być poprzedzone ustaleniem prawa żołnierza do tego wynagrodzenia, zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie były skuteczne. Zgodnie z art. 9 ust. 1ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (t.j. Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 ze zm.), która obowiązywała w objętym wnioskiem okresie, roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W myśl zaś ust. 4 też artykułu, od decyzji wydanych przez organy wojskowe w sprawach określonych w ust. 1 żołnierz może wnieść, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia mu decyzji, odwołanie do organu wojskowego wyższego stopnia a także skargę do sądu administracyjnego – na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przepis ten wyraźnie zatem przewiduje, że roszczenia z tytułu prawa do uposażenia są rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej. Jak wspomniano wyżej, żądanie wypłaty wynagrodzenia za określony czas może nastąpić jedynie w przypadku, gdy zostanie ustalone uprawnienie strony do żądania owej wypłaty. Z tego zatem powodu prawidłowo organ a następnie Sąd Wojewódzki zinterpretował żądanie skarżącego, jako roszczenie z tytułu prawa do uposażenia za okres od 1 lutego do 30 czerwca 2001 r. Ta interpretacja zaś obligowała organ do wydania w tej sprawie rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, po myśli art. 9 ust. 4 cytowanej wyżej ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. Przywołane w związku z tym w skardze kasacyjnej orzecznictwo nie dotyczyło przedmiotowego zagadnienia. Wskazać trzeba, iż twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że skarżący domagał się w tej sprawie jedynie ustalenia okresu za który należy mu się uposażenie, pozostaje w sprzeczności z treścią jego wniosków z dnia: [...] września 2005 r., [...] listopada 2005 r. oraz [...] sierpnia 2006 r. i ostatecznie z dnia [...] kwietnia 2008 r. We wnioskach tych strona wystąpiła bowiem wyraźnie o wypłatę uposażenia za okres od dnia 1 lutego 2001 r. do dnia 30 czerwca 2001 r. i sprecyzowała nawet, że wyplata ta miałaby nastąpić z uwzględnieniem wysokości uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia U -12. Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny - na zasadzie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.