II FZ 722/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Sławomir Presnarowicz, , po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2403/11 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej WSA, na posiedzeniu niejawnym postanowieniem z dnia 19 września 2011 roku, sygn. akt III SA/Wa 2403/11, po rozpatrzeniu wniosku J. M., dalej również jako: "Skarżący", postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 czerwca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. WSA przywołał treść art. 61 § 3 i art. 61 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) W uzasadnieniu powyższego postanowienia WSA między innymi podkreślał, że Skarżący nie powołał okoliczności, które wskazywałyby, iż potencjalna egzekucja należności podatkowych doprowadzi w jego sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia, czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, zauważał WSA, można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). We wniosku, poza ogólnym stwierdzeniem, iż Skarżący posiada bardzo skromny dorobek całego życia, brak jest danych, które umożliwiłyby Sądowi ocenę aktualnej sytuacji Skarżącego. Na powyższe postanowienie złożono zażalenie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z podniesionymi zarzutami, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA. W uzasadnieniu wskazano, że znaczne szkody i nieodwracalne skutki już powstały. Zdaniem Skarżącego, pięciomiesięczny okres pracy w Spółce "P." (cztery miesiące bez wynagrodzenia), to stresująca walka o wyprowadzenie Spółki z zastanej trudnej sytuacji, łącznie z przeznaczaniem prywatnie pożyczonych pieniędzy na częściowe wynagrodzenia pracowników Spółki przed Świętami Wielkanocnymi. Jak podaje dalej Skarżący, po rezygnacji z funkcji w zarządzie Spółki, w okolicznościach i z przyczyn szeroko opisanych w postępowaniach przed organami administracji państwowej, rozpoczął się dla niego i jego rodziny, trzyletni już okres - wręcz katastroficzny. Z jednej strony świadomość poniesionych strat materialnych, moralnych, zdrowotnych i przekonanie o braku winy, z drugiej strony brak zrozumienia i uwzględnienia przedstawianych argumentów wynikających ze stanów faktycznych w Spółce przez organy administracji państwowej, ZUS i niektórych wierzycieli oraz zestawienie mojej sytuacji materialnej z wielkością dochodzonych kwot. To dramatyczne okoliczności, które nie mogą nie spowodować szkód i nieodwracalnych skutków. Jak wyjaśniał Skarżący, jego sytuację materialną niech odzwierciedli fakt, że na pokrycie ponoszonych kosztów skromnej egzystencji i kosztów związanych z toczącymi się postępowaniami nie wystarczają, ani emerytura jego żony, ani jego emerytura. Ponadto Skarżący informował, że mimo pogłębiającej się choroby nadciśnieniowej, zmuszony został podjąć pracę zarobkową. Skarżący obawia się, że nieodwracalne skutki zdrowotne są już faktem, gdyż jego choroba nadciśnieniowa pogłębia się, a u żony stwierdzono właśnie podejrzenie poważnej choroby - badania prowadzi przychodnia onkologiczna. Zdaniem Skarżącego, podjęcie realizacji zaskarżonej decyzji spowoduje bankructwo, a skutki zdrowotne też nie są trudne do przewidzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W treści art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca przewiduje, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Użyte w wymienionym przepisie prawa wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji może, lecz nie musi, być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ( rozstrzygnięcie o charakterze uznaniowym ). Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku Skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie Skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, niepublikowane). Na powyższe w sposób szczególny zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 lutego 2011 r. podkreślając, że "za należyte uzasadnienie wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie można uznać samego twierdzenia, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; mimo, iż nie wynika to bezpośrednio z treści art. 61 § 3 p.p.s.a., to na stronie postępowania spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w tym przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczą szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków" (sygn. akt II FZ 667/10; opublikowany w: LEX nr 742722.). W rozpatrywanej sprawie Skarżący J. M. nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazujących na zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Lakoniczne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zażalenia, a odnoszące się do zaistniałych sytuacji w stosunku do Skarżącego i jego żony, ( tj. jego pogłębiająca się choroba nadciśnieniowa, podejrzenie poważnej choroby onkologicznej u żony ), nie mogą być przyjęte za podstawę wstrzymania wykonania przywołanej na wstępie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 czerwca 2011 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych 2007 r. Skarżący nie zdołał wykazać zatem, w jaki sposób wykonanie tej decyzji spowoduje dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenie skutków. Podważanie w tym kontekście, ustaleń Sądu I instancji, nie znajduje oparcia w aktach przedmiotowej sprawy. Słusznie zwracał uwagę WSA na fakt, że we wniosku, poza ogólnym stwierdzeniem, iż Skarżący posiada bardzo skromny dorobek całego życia, brak jest danych, które umożliwiłyby Sądowi ocenę aktualnej sytuacji Skarżącego. Również podane Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w zażaleniu, jedynie ogólne informacje, takie jak: brak środków finansowych na pokrycie ponoszonych kosztów skromnej egzystencji i kosztów związanych z toczącymi się postępowaniami, konieczność podjęcia pracy zarobkowej przez Skarżącego, nie wyczerpują uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie sądu odwoławczego, uzasadnienie odmowy wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji dokonane przez WSA, spełnia niezbędne wymogi uzasadnienia wyczerpującego. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że WSA słusznie odmówił Skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie został przez WSA naruszony wskazany przez Skarżącego przepis. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.