VI Ka 566/18

<p>Warszawa, dnia 11 grudnia 2018 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 566/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko</p> <p>protokolant sekr. sądowy Wioletta Gumienna</p> <p>przy udziale -</p> <p>po rozpoznaniu dnia 11 grudnia 2018 r. w Warszawie</p> <p>sprawy <span class="anon-block">M. R.</span>, syna <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">J.</span>, <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> <br/>w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>obwinionego o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 45;art. 45 ust. 2;art. 45 ust. 2 pkt. 1)">art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.</a> „<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">Prawo o ruchu drogowym</a>” (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 zm.)</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez Komendę Stołeczną Policji Wydział Ruchu Drogowego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie</p> <p>z dnia 19 marca 2018 r. sygn. akt IV W 2087/17</p> <p>uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie do ponownego rozpoznania.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 566/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie rozpoznał sprawę sygn. IV W 2087/17 <span class="anon-block">M. R.</span> <strong> <!-- -->, </strong>obwinionego o to, że:</p> <p>w dniu 07 lipca 2017 r. około godziny 10:00 w <span class="anon-block">W.</span> na drodze publicznej w ruchu lądowym na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, jadąc od strony <span class="anon-block">Ronda (...)</span> w kierunku <span class="anon-block">ul. (...)</span>, naruszył dyspozycję art. 45 ust. 2 pkt 1 PoRD w ten sposób, że kierując samochodem marki <span class="anon-block">F.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, podczas jazdy korzystał z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku.</p> <p>tj. o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> KW w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 45;art. 45 ust. 2;art. 45 ust. 2 pkt. 1)">art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.</a> „<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">Prawo o ruchu drogowym</a>” (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 zm.)</p> <p>Po rozpoznaniu tej sprawy wyrokiem z dnia 19 marca 2018 roku:</p> <p>I.  obwinionego <span class="anon-block">M. R.</span> uniewinnił od popełnienia zarzuconego czynu,</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 2;art. 119 § 2 pkt. 1)">art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.</a> koszty sądowe przejął na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Od tego wyroku Wydział Ruchu Drogowego Stołecznej Komendy Policji wniósł apelację. Skarżący zarzucił:</p> <p>1. błąd w ustaleniach faktycznych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art.438 pkt 3 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2</a> kw) przyjętych za podstawę uznania, że sprawstwo obwinionego zostało uprawdopodobnione w wysokim stopniu ale nie zostało udowodnione w sposób nie budzący wątpliwości;</p> <p>2. obrazę zasady swobodnej oceny dowodów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8)">art. 8</a> kpow polegające na przekroczeniu jej granic i dokonaniu oceny dowodów w sposób dowolny wybiórczy i wbrew wskazaniom wiedzy, w tym specjalnej z zakresu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">prawa o ruchy drogowym</a>.</p> <p>Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.</p> <p>Sąd Okręgowy, zważył, co następuje:</p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja oskarżyciela jest zasadna i zawarte w niej zarzuty skutkowały uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Za słuszne należy uznać zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8)">art. 8</a> kpow . Jak wynika z treści pisemnego uzasadniania zaskarżonego wyroku sąd I instancji uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia uznając zgromadzony materiał dowodowy za niewystarczający, aby wydać wyrok skazujący gdyż sprawstwo obwinionego nie zostało udowodnione w sposób nie budzący wątpliwości. Powołał się na to, że obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i zaprzeczył, aby kierując samochodem marki <span class="anon-block">F.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, podczas jazdy korzystał z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku. Stwierdził, że niedokładne zeznania policjanta <span class="anon-block">G. R.</span> nie podważają wyjaśnień obwinionego, z których wynika, że podczas prowadzenia samochodu w dacie zdarzenia włączył GPS, sięgnął po okulary, co mogło wyglądać, jakby sięgnął po telefon. W tym dniu miał trzy telefony komórkowe . Nie posiadał zestawu głośnomówiącego. Sąd I instancji zakwestionował wiarygodności zeznań naocznego świadka zdarzenia policjanta <span class="anon-block">G. R.</span> <br/>i uznał, że są one niedokładne z związku z tym policjant mógł się pomylić i błędnie uznał, że etui na okulary to telefon komórkowy. Zdaniem sądu, te zeznania nie mogą stanowić wiarygodnego materiału dowodowego, chociaż policjant znajdował się w radiowozie, który poruszał się równolegle do samochodu obwinionego na sąsiednim pasie ruchu to nie pamiętał, jak długo prowadził obserwację. Nie wiedział czy obwiniony rozmawiał przez telefon czy tylko go trzymał w ręku. Tym samym zdaniem sądu I instancji, świadek nie pamiętał szeregu okoliczności, nie potwierdził jednoznacznie, aby obwiniony rozmawiał przez telefon. Świadek zeznał, że nie pamięta czy po zatrzymaniu obwinionego do kontroli drogowej telefon był widoczny w samochodzie . Sąd I instancji wydając wyrok uniewinniający stwierdził także, że informacja uzyskana od operatora telefonii komórkowej potwierdziła przesłanie wiadomości sms i mms na numer obwinionego. Niemniej czas zatrzymania <br/>i obserwacji obwinionego nie został w zeznaniach policjanta precyzyjnie określony <br/>a jedynie podany w przybliżeniu. Stąd, zdaniem sądu I instancji, trudno przypisać obwinionemu, iż konkretnie w czasie jazdy, odbierał bądź wysyłał wiadomości tekstowe i rozmawiał przez telefon komórkowy. Ponadto świadek <span class="anon-block">G. R.</span> zeznał nie o pisaniu wiadomości przez obwinionego ale trzymaniu telefonu przy uchu. Tymczasem, ten tok rozumowania zawiera luki , które nie pozwalają uznać go prawidłowy. Informacja uzyskana od operatora telefonii komórkowej potwierdziła 2 sekundową transmisję danych w dniu zdarzenia o godzinie 10.00. 53. i 10. 00. 54. Z notatki urzędowej wynika, że obwiniony został zatrzymany około godziny 10 przez funkcjonariuszy policji. Czas interwencji jest więc zgodny z zeznaniami policjanta <span class="anon-block">G. R.</span>. Policjant zeznał, że w dacie zdarzenia widział, jak obwiniony trzymał telefon komórkowy w prawej ręce przy piersi a potem przy uchu. Tak więc, zeznania policjanta zostały potwierdzone danymi uzyskanym od operatora sieci komórkowej. Za wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw odpowiada nie tylko ten kierowca, który rozmawia przez telefon komórkowy ale także ten, który podczas jazdy korzysta <br/>z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku. Czyli także ten kierowca, który zamiast skupić uwagę na drodze odsłuchuje i odczytuje wiadomości sms i mms trzymając ten telefon w ręku. Takie zachowanie także mieści się <br/>w pojęciu korzystania z telefonu komórkowego wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku. Sąd odwoławczy powołuje się na orzeczenie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 5 września 2013 r. sygn. VII Ka 762/13- <br/>„W rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> zakaz "korzystania z telefonu podczas jazdy" ma znaczenie szerokie i dotyczy każdego działania powodującego konieczność zajęcia uwagi informacjami zawartymi również na pulpicie tego telefonu, o ile oczywiście telefon ów trzymany jest w ręku”. LEX nr 1715918</strong> </p> <p>Z tych powodów ocenę materiału dowodowego, którą przeprowadził sąd I instancji należy uznać za dowolną a zaskarżony wyrok należało uchylić i przekazać sądowi I instancji do ponownego rozpoznana. W toku postępowania ponownego należy przesłuchać policjanta <span class="anon-block">G. R.</span>, ujawnić notatkę urzędową oraz dane uzyskane od operatora sieci komórkowej oraz ponownie ocenić materiał dowodowy.</p> <p>Z uwagi na powyższe sąd odwoławczy orzekł, jak w wyroku.</p> </div>