I GZ 393/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 157/18 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie i doręczenie orzeczenia w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania rekompensaty za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt objętych programem bioasekuracji postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 157/18, odmówił J. K. przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie i doręczenie wyroku WSA w Lublinie z dnia 29 maja 2018 r. oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie rekompensaty za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt objętych programem bioasekuracji. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. zawiadomiono skarżącego o wyznaczeniu terminu rozprawy. Zawiadomienie zawierało: imię, nazwisko oraz adres zawiadamianego, sąd oraz miejsce i czas posiedzenia, skarżącego oraz przedmiot sprawy, cel posiedzenia, skutki niestawiennictwa, a także zasady i terminy składania wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczeniu go wraz z odpisem wyroku. Wyrokiem w sprawie ze skargi na ww. decyzję zapadł 29 maja 2018 r. W dniu 28 czerwca 2018 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie i doręczenie orzeczenia. Podniósł, że zgodnie z doręczonym zawiadomieniem o terminie zaplanowanej rozprawy, w dniu 29 maja 2018 r. miała mieć miejsce rozprawa, a nie ogłoszenie wyroku. W ocenie skarżącego nie został on poinformowany o możliwości oraz terminie ogłoszenia wyroku w sprawie, a jedynie o skutkach niedochowania terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie. W jego ocenie okoliczności te świadczą o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Skarżący podkreślił, że o treści zapadłego rozstrzygnięcia dowiedział się w dniu 21 czerwca 2018 r. w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem sekretariatu sądu. Sąd I instancji, odmawiając skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie i doręczenie wyroku, uznał, że nie uprawdopodobnił on, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Zdaniem WSA, zawiadomienie o wyznaczeniu terminu rozprawy z dnia 25 kwietnia 2018 r. skierowane do skarżącego zawierało wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 93 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), tj.: imię, nazwisko albo nazwę i siedzibę zawiadamianego oraz adres zawiadamianego, sąd oraz miejsce i czas posiedzenia, skarżącego oraz przedmiot sprawy, cel posiedzenia, skutki niestawiennictwa, a także zasady sporządzania uzasadnienia wyroku wraz z terminem na złożenie stosownego wniosku. Dalej Sąd wskazał, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W ocenie WSA, skarżący należycie dbający o swoje własne interesy, mając świadomość o wyznaczeniu terminu rozprawy i po zapoznaniu się z nadesłanymi pouczeniami, powinien podejmować minimum niezbędnych czynności związanych ze swoim udziałem w prowadzonym postępowaniu sądowoadministracyjnym, do czego z całą pewnością można zaliczyć pozyskanie informacji o wyniku przeprowadzonej rozprawy. W niniejszej sprawie skarżący zainteresował się przebiegiem rozprawy – jak sam przyznał – dopiero po upływie 23 dni od jej przeprowadzenia, tj. w dniu 21 czerwca 2018 r. Zdaniem Sądu, takie postępowanie uznać należy za nienależyte dbanie o swoje własne sprawy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Podtrzymał argumentacją zawartą we wniosku z 28 czerwca 2018 r. dotyczącą nieprecyzyjnego pouczenia go w zawiadomieniu o wyznaczeniu terminu rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu administracyjnym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Jak stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika, że przywrócenie terminu jest możliwe pod następującymi warunkami: 1) nastąpiło uchybienie terminu do dokonania czynności, 2) strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, 3) dokonała jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, 4) uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz 5) w wyniku uchybienia terminu powstały dla strony ujemne skutki procesowe. W rozpoznawanej sprawie sporne jest to, czy skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu. Jako przyczynę uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący wskazał, że nie był należycie poinformowany o możliwości oraz terminie ogłoszenia wyroku. Jego zdaniem, doręczone mu pouczenie było "niewłaściwe lub co najmniej niepełne". O treści zapadłego wyroku dowiedział się dopiero w rozmowie telefonicznej z pracownikiem sekretariatu WSA w dniu 21 czerwca 2018 r. Zdaniem NSA, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że wskazane okoliczności nie mogą zostać uznane za spełnienie przesłanki z art. 86 § 1 p.p.s.a. Zawiadomienie o wyznaczeniu terminu rozprawy zawierało bowiem wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 93 p.p.s.a. Zdaniem NSA, skoro skarżący wiedział o terminie rozprawy (29 maja 2018 r.) oraz zasadach składania wniosku o sporządzenie doręczenie uzasadnienia wyroku, to zwlekanie z uzyskaniem informacji o zapadłym w jego sprawie rozstrzygnięciu i uczynienie tego dopiero w dniu 21 czerwca 2018 r. należy uznać za przejaw nienależytej staranności w dbaniu o swoje interesy, co z kolei świadczy o winie, a nie braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Tym samym odmowa przywrócenia terminu do złożenia przez skarżącego wniosku o jego przywrócenie ma oparcie w art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.