VII Ka 1124/18

<p>Sygn. akt VII Ka 1124/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 12 grudnia 2018 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Olsztynie VII Wydział Karny Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Małgorzata Tomkiewicz</p> <p>Protokolant: st.sekr.sądowy Marzena Wach</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego podkom. Agnieszki Szlachtowicz – Pelawskiej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. Ł. (1)</span>,</strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> , syna <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">T. z domu D.</span>,</p> <p>obwinionego z art. 66§1 kw,</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego,</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w<span class="anon-block">K.</span> II Wydziału Karnego</p> <p>z dnia 9 października 2018 sygn. akt<span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>I.  zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że obwinionego <span class="anon-block">J. Ł. (1)</span> od popełnienia zarzucanego mu czynu uniewinnia;</p> <p>II.  kosztami procesu za obie instancje obciąża Skarb Państwa.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- --> <span class="anon-block">J. Ł. (1)</span> </span> </strong> został obwiniony o to, że w dniu 16 czerwca 2018 r. około godziny 04:12 w <span class="anon-block">K.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> zawiadomił dyżurnego KPP <span class="anon-block">K.</span> o interwencji co do której podjęcia nie było podstaw, tj. o wykroczenie z art. 66 § 1 k.w.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- --> Sad Rejonowy w <span class="anon-block">K.</span> </span> </strong> wyrokiem z dnia 09 października 2018 r. w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> uznał obwinionego <span class="anon-block">J. Ł. (1)</span> za winnego popełnienia zarzucanego wykroczenia, ustalając, że stanowi on wykroczenie z art. 66 § 1 pkt 1 k.w. i za to skazał go na karę grzywny w wysokości 500 złotych. Ponadto na podstawie art. 66 § 2 k.w. orzekł wobec obwinionego nawiązkę w kwocie 500 złotych na rzecz Komendy <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> i zasądził od niego koszty postępowania w całości.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Od powyższego wyroku apelacje wniósł obwiniony</span>, </strong>wskazując, iż nie zgadza się z wyrokiem w całości.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja zasługuje na uwzględnienie w zakresie, w jakim wskazuje na konieczność uniewinnienia obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia.</p> <p>Zgodnie z brzmieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 1;art. 413 § 1 pkt. 1;art. 413 § 1 pkt. 2;art. 413 § 1 pkt. 3;art. 413 § 1 pkt. 4;art. 413 § 1 pkt. 5;art. 413 § 1 pkt. 6)">art. 413 § 1 pkt 1-6 k.p.k.</a> każdy wyrok powinien zawierać m.in. przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu, rozstrzygnięcie sądu oraz wskazanie zastosowanych przepisów ustawy karnej. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia</a> (dalej jako: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 ()">k.p.w.</a>) ww. wymogi musi spełniać również wyrok w sprawie o wykroczenie, gdzie odpowiednikiem oskarżonego jest obwiniony. W przypadku wyroku skazującego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 2)">art. 82 § 2 k.p.w.</a>) winien on także zawierać dokładne określenie przypisanego obwinionemu czynu oraz jego kwalifikację prawną, rozstrzygnięcie co do kary i środków karnych, a w razie potrzeby co do zaliczenia na poczet zakazu prowadzenia pojazdów okresu zatrzymania dokumentu stwierdzającego uprawnienie do ich prowadzenia oraz zaliczenie okresu zatrzymania na poczet wymierzonej kary aresztu lub grzywny.</p> <p>Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż wyrok skazujący Sądu Rejonowego nie spełnia powyższych wymogów, albowiem <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->opis czynu przypisanego obwinionemu nie odpowiada jego kwalifikacji prawnej</span> </strong> tj. nie wskazuje znamion czynu zabronionego stypizowanego w art. 66 § 1 pkt 1 k.w.</p> <p>W orzecznictwie wymóg zamieszczenia wszystkich znamion wykroczenia w sentencji wyroku, w opisie przypisanego obwinionemu czynu nie budzi wątpliwości. Opis czynu zawarty w wyroku skazującym nie może pomijać żadnego z elementów działania sprawcy, który ma istotne znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji prawnej. <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Brak wskazania w opisie czynu wszystkich znamion danego czynu zabronionego uniemożliwia zakwalifikowanie go jako wykroczenia</span> </strong> (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II AKa 51/12, LEX nr 1216107).</p> <p>Poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia co do przebiegu zdarzenia z dnia 16 czerwca 2018r. skutkujące ostatecznie wezwaniem przez <span class="anon-block">J. Ł.</span> funkcjonariuszy Policji na interwencje, są prawidłowe. Rację ma Sąd Rejonowy również co do tego, że w zaistniałych okolicznościach wezwanie to nie było zasadne i w efekcie - oceniając rzecz obiektywnie - spowodowało niepotrzebną czynność funkcjonariuszy Policji. Problem jednak w tym, iż odpowiedzialność określoną w art. 66 § 1 kw ponosi nie ten, kto bezzasadnie wzywa i wywołuje niepotrzebną czynność organu ochrony bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia ale tylko ten, kto działając w zamiarze określonym powyżej, czyni to poprzez podanie fałszywej informacji lub w inny sposób wprowadzając wymienione podmioty w błąd.</p> <p>Zgodnie z dyspozycją art. 66 § 1 pkt 1 k.w., odpowiedzialności za wykroczenie stypizowane w tym przepisie podlega ten, kto chcąc wywołać niepotrzebną czynność, fałszywą informacją lub w inny sposób wprowadza w błąd instytucję użyteczności publicznej albo organ ochrony bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia. Dla zrealizowania znamion ww. wykroczenia, niezbędne jest ustalenie, że sprawca świadomie wprowadza w błąd wskazane instytucje lub organy przez przekazanie nieprawdziwej informacji, ale też w każdy inny sposób. Chęć wywołania niepotrzebnej czynności na podstawie fałszywej informacji oznacza zamiar spowodowania koniecznej interwencji określonego podmiotu, jaka powinna zostać podjęta w przypadku wystąpienia realnego zagrożenia.</p> <p>Analiza opisu czynu przypisanego obwinionemu <span class="anon-block">J. Ł. (1)</span> w wyroku z dnia 09 października 2018 roku wskazuje, że brakuje w nim wszystkich, wymaganych przepisami prawa, ustawowych znamion zarzucanego wykroczenia. Sąd pierwszej instancji, skazując <span class="anon-block">J. Ł. (1)</span>, błędnie powielił nieprawidłowy opis czynu sformułowany we wniosku o ukaranie, gdzie nie wykazano znamion wykroczenia z art. 66 § 1 pkt 1 k.w.</p> <p>Zestawiając opis czynu przypisanego obwinionemu z ustawowymi znamionami wykroczenia z art. 66 § 1 pkt 1 k.w. nie sposób nie zauważyć, iż opis czynu nie przystaje do przyjętej kwalifikacji prawnej. „Zawiadomienie dyżurnego KPP w <span class="anon-block">K.</span> o interwencji, co do której nie było podstaw” nie stanowi samo w sobie naruszenia prawa. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż obwiniony, przekazując fałszywą informację, działając w celu wywołania niepotrzebnej interwencji, wprowadził w błąd funkcjonariuszy Policji, w sytuacji, gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, wynikało, iż nie było ku temu żadnych podstaw, bowiem sąsiedzi w rzeczywistości nie zakłócali ciszy nocnej. Uwadze Sądu Rejonowego umknęło jednakże to, że wspomniany opis czynu takich stwierdzeń nie zawiera. Ograniczenie się w tym zakresie do stwierdzenia „(...) zawiadomił dyżurnego KPP w <span class="anon-block">K.</span> o interwencji, co do której nie było podstaw”, pozwala skonstatować, iż opis czynu nie zawiera wymaganych przepisem art. 66 § 1 pkt 1 k.w. znamion sformułowanych czy to językiem ustawy, czy przez opis treściowo odpowiadających mu faktów.</p> <p>Konwalidowanie powyższego uchybienia na etapie postępowania odwoławczego nie było dopuszczalne z uwagi na fakt, iż apelacja w przedmiotowej sprawie wniesiona została wyłącznie na korzyść obwinionego. Dookreślanie znamion poprzez zmianę opisu czynu, w wypadku braku środka odwoławczego wniesionego na jego niekorzyść, naruszyłoby zakaz <em> <!-- --> reformationis in peius.</em> Zakaz ten statuuje zasadę, że sąd odwoławczy w wypadku wniesienia środka odwoławczego wyłącznie na korzyść obwinionego, nie może w żadnym aspekcie pogorszyć jego sytuacji, nie może też w tym celu uchylić orzeczenia i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania. Odnosi się to, do kwestii odpowiedzialności karnej za zarzucany czyn, a zwłaszcza do ustaleń faktycznych w przedmiocie sprawstwa, kwalifikacji prawnej czynu, wymiaru kary, środków karnych i innych rozstrzygnięć.</p> <p>Konkludując, apelacja obwinionego okazała się o tyle skuteczna, że wady orzeczenia dostrzeżone przez sąd odwoławczy przy jej rozpoznawaniu zmuszały do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia obwinionego. Jednocześnie należy wskazać, że brak apelacji na niekorzyść obwinionego uniemożliwił dokonanie przez Sąd Okręgowy stosownej zmiany opisu czynu. Konsekwencją powyższego orzeczenia uniewinniającego było obciążenie Skarbu Państwa kosztami postępowania w sprawie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 2;art. 119 § 2 pkt. 1)">art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.</a>).</p> </div>