I GSK 2552/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Po 18/18 w sprawie ze skargi W.N. na decyzję Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Po 18/18 oddalił skargę W. N. na decyzję Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. w dniu [...] października 2015 r. wydał decyzję nr [...] w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Na skutek złożonego przez W. N. odwołania, Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARiMR w P. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Kierownika BP ARiMR w P. W dniu [...] kwietnia 2017 r., po ponownym rozpoznaniu sprawy Kierownik BP ARiMR w P. wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na podstawie której przyznał płatność za rok 2013 w wysokości 235.168,75 zł, a w zakresie uzupełniającej płatności podstawowej dotyczącej działki rolnej L 1 – umorzył postępowanie. Na skutek złożonego przez W. N. odwołania, Dyrektor W. OR ARiMR w P. decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Kierownik BP ARiMR w P. prawidłowo wyjaśnił zasadę zastosowania współczynnika korygującego oraz zastosowania zmniejszenia płatności. Organ wskazał, że sposób obliczenia kwoty należnych płatności uzupełniających przedstawiony przez W. N. jest nieprawidłowy. Organ stwierdził, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 284,16 ha. Powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 283,93 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej wynosiła 282,52 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009 r. str. 16; dalej: rozporządzenia nr 73/2009). Organ wskazał, że podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2013. Łączna powierzchnia wykluczonych z JPO wyniosła 1,41 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi 0,4991%. Początkowa kwota jednolitej płatności obszarowej wynosi 234 576,36 zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Organ wskazał, że łączna kwota przyznanych skarżącemu płatności bezpośrednich po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wyniosła 234 576,36 zł, przy kursie wymiany euro 4,2288 zł stanowi kwotę 55 471,14 euro. W związku z art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, dalej: ustawa o płatnościach), należało - zdaniem organu - do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 53 471,14 euro zastosować współczynnik korygujący w wysokości 2,45365800% według art. 11 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu nr 73/2009. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 1 312,00 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla jednolitej płatności obszarowej wynosi 5 548,18 złotych, co stanowi 1 312,00 euro. O kwotę tą została pomniejszona kwota jednolitej płatności obszarowej. Kwota przyznanej jednolitej płatności obszarowej po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 229 028,18 zł. Organ wskazał także, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 do uzupełniającej płatności podstawowej wynosiła 227,89 ha. Powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do uzupełniającej płatności podstawowej wynosiła 219,37 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej wynosiła 219,08 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej. Organ wskazał, że podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2013. Łączna powierzchnia wykluczonych z płatności wynosi zatem 0,29 ha Organ stwierdził, że wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi 0,1324%. W związku z § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326) oraz zgodnie z art. 57 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. L 316/65 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 1122/2009) organ wskazał, że płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej 219,08 ha. Stawka uzupełniającej płatności podstawowej do 1 ha uprawy w 2013 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie stawek płatności uzupełniających za 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1360) i wynosi 139,39 zł. Początkowa kwota uzupełniającej płatności podstawowej wynosi 30 537,56 zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowane zmniejszenia, zgodnie z art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 11 lipca 2013 r. zatwierdzającej przyznanie przejściowego wsparcia krajowego w Polsce za rok 2013. Organ wskazał, że łączna kwota przyznanych skarżącemu płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej i płatności do pomidorów po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wyniosła 265.113,92 zł, co przy kursie wymiany euro po kursie 4,2288 zł stanowi kwotę 62.692,47 euro. Zdaniem organu należało do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 57.692,47 euro zastosować 10% zmniejszenie płatności uzupełniających. Całkowita kwota zmniejszenia płatności uzupełniających wynosi 5.769,25 euro, a proporcjonalna kwota zmniejszenia przypadająca dla płatności uzupełniającej do powierzchni upraw innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) wynosi 24.396,99 złotych, co stanowi 5.769,25 euro. O kwotę tą została pomniejszona kwota uzupełniającej płatności podstawowej. Tym samym, kwota przyznanej uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 6.140,57 zł. Organ wskazał, że współczynnik korygujący nie stanowi obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W.N. Odnosząc się wskazanego w skardze zarzutu braku zamieszczenia decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 11 lipca 2013 r. w dzienniku urzędowym, w sytuacji, gdy organy administracji publicznej obu instancji wskazały ww. decyzję jako podstawę rozstrzygnięć podkreślił, że wskazywana w decyzjach organów obu instancji decyzja wykonawcza Komisji Europejskiej z dnia 11 lipca 2013 r. zatwierdzająca przyznanie przejściowego wsparcia krajowego w Polsce za rok 2013, (Bruksela, dn. 11.07.2013 r., C (2013) 4274 final) jest aktem o charakterze nieustawodawczym, przyjętym w formie decyzji, która wskazuje adresata (jest skierowana do Rzeczypospolitej Polskiej) i została Polsce notyfikowana. Tym samym nie jest konieczne jej publikowanie w organie promulgacyjnym. Rozwiązanie to z woli ustawodawcy krajowego – zgodnie z art. 91 ust. 3 Konstytucji (stanowiącego lex specialis do unormowań dotyczących zasad obowiązywania w porządku krajowym umów międzynarodowych i innych źródeł prawa) - ma charakter nadrzędny nad ustawowymi uregulowaniami prawa krajowego, w tym przepisami powoływanymi przez skarżącego. Jest pochodną unormowania art. 90 ust. 1 Konstytucji. Oznacza to, że dla możliwości stosowania postanowień zawartych w art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 11 lipca 2013 r. nie było konieczne ogłoszenie tego aktu w dzienniku urzędowym. Organy administracji publicznej prawidłowo powołały zarówno podstawy normatywne ustanowione przez unijne, jak i krajowe organy prawodawcze znajdujące zastosowanie. Regulacje te stanowiły podstawę do wydania decyzji administracyjnych, także w zakresie zmniejszenia płatności za 2013 r. Ponieważ płatności bezpośrednie stanowią jeden z instrumentów Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej, mogą być przyznawane producentom rolnym, spełniającym warunki określone przez prawo krajowe i – co ważne - unijne, tylko w takiej wysokości, w jakiej zostały one konkretnie określone przez Unię Europejską. Wszelkie odstępstwa, zarówno na korzyść jak i niekorzyść producenta rolnego, stanowią rażące naruszenie prawa. Podkreślił, że przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w ustalaniu wysokości płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 978/14). Badając niniejszą sprawę z perspektywy materialnoprawnej Sąd I instancji wskazał, że organy zastosowały prawidłowe podstawy normatywne wydanych decyzji. W sprawie mają zastosowanie poza przepisami stanowionymi przez organy prawodawcze Unii Europejskiej także przepisy ustawy o płatnościach. Na podstawie art. 17 ust. 2 ww. ustawy, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi został zobowiązany do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów roślin, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 i 3, uwzględniając wykaz systemów wsparcia określony w załączniku I do rozporządzenia nr 73/2009, założeń Wspólnej Polityki Rolnej oraz powinien mieć na uwadze, że uprawy roślin, do których przysługują płatności uzupełniające, powinny być prowadzone zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi udzielania wsparcia do tych upraw. Dlatego też powyższe przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie i powinny być respektowane przez organ przyznający wnioskowane płatności. Przepisy krajowe mają bowiem wprost zastosowanie w przypadku ubiegania się przez rolników o przyznanie płatności, a zatem wiążą również rolników występujących o przyznanie pomocy. Należy także wskazać, że organy obu instancji brały pod uwagę rozporządzenie z dnia 9 marca 2009 r., a w szczególności przepis § 17a powyższego rozporządzenia na podstawie którego dokonuje się zmniejszeń wnioskowanych płatności. Podkreślić należy, że obowiązkiem Rzeczypospolitej Polskiej jest stosowanie regulacji dotyczących modulacji płatności zgodnie z przepisami prawa unijnego w ramach unijnej polityki rolnej. Dlatego też - zdaniem Sądu - zastosowanie przez organy obu instancji tzw. modulacji płatności należy uznać za zasadne i znajdujące odzwierciedlenie w podstawach normatywnych. Organy dokonały prawidłowych obliczeń wysokości przyznanych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego biorąc pod uwagę prawidłowo powołane i właściwie przeanalizowane wyżej przepisy prawne. Dyrektor ARiMR w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia z dnia [...] listopada 2017 r. w wystarczający sposób wyjaśnił podstawy prawne decyzji, zasadność zastosowania modulacji, przedstawił sposób obliczania wysokości przyznanych płatności oraz określając ich wysokość. Sąd wskazuje więc, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z perspektywy procesowej spełnia wymogi wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. Organy przeprowadziły postępowanie administracyjne w sposób prawidłowy i zgodnie z przepisami prawa, nie popełniając błędów mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył W. N, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisów art. 79 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 i art. 133a rozporządzenia nr 73/2009 oraz art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 11 lipca 2013 r. w wyniku czego błędnie obliczono kwotę pomniejszenia płatności przyznanych skarżącemu za rok 2013, niesłusznie zaniżając przyznaną sumę dopłat o kwotę 554,80 zł. II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. wskutek nierozpoznania istoty wniesionej skargi, poprzez uznanie, że skarżący kwestionował dopuszczalność zastosowania przez organ odwoławczy przepisów decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 11 lipca 2013 r., podczas gdy skarżący kwestionował sposób wyliczenia przyznanych na jego rzecz płatności – w szczególności przyjęty tryb modulacji (zmniejszenia) tych płatności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z powodu braku usprawiedliwionych podstaw prawnych. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści określonej normy prawnej. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie - że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę normy prawnej. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty oparte zostały na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W tej sytuacji, co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ ich uwzględnienie mogłoby uczynić przedwczesnym albo bezprzedmiotowym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyroki NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z dnia 26 marca 2010r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025). Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty wniesionej skargi i uznanie, że skarżący kwestionował dopuszczalność zastosowania przez organ odwoławczy przepisów decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 11 lipca 2013 r., podczas gdy skarżący kwestionował sposób wyliczenia przyznanych na jego rzecz płatności - w szczególności przyjęty tryb modulacji (zmniejszenia) tych płatności. Zarzut ten jest niezasadny. Skarżący zarzucił, że całkowita kwota zmniejszenia płatności uzupełniających powinna wynosić 5.638,05 euro, co stanowi 23.842,17 zł. Kwota przyznanej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń powinna wynosić 6.695,39, a więc o 554,82 zł więcej. Z twierdzeniem tym nie można się zgodzić. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do tego zarzutu i oprócz tego, że powołał przepisy prawne tak unijne jak i krajowe, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, to dokładnie wyjaśnił na podstawie których przepisów krajowych i dlaczego płatność uzupełniająca przyznana skarżącemu została pomniejszona. Sąd I instancji podkreślił, że na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach, rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw, do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. Wyjaśnił, że stawka uzupełniającej płatności podstawowej do 1 ha uprawy w 2013 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie stawek płatności uzupełniających za rok 2013 wydanym na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1b ustawy o płatnościach. Sąd wyjaśnił, że płatność uzupełniająca przyznana skarżącemu została pomniejszona ze względu na zastosowanie zmniejszenia w związku z art. 133a rozporządzenia nr 73/2009 oraz zgodnie z kwestionowanym przez Skarżącego art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 11 lipca 2013 r. Sąd I instancji prawidłowo powołał art. 10a ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z którym, każda kwota płatności bezpośrednich przyznana rolnikowi w roku kalendarzowym 2013 powyżej kwoty 5.000 euro zostaje zmniejszona o 10%. Zgodnie zaś z ust. 2 zmniejszenie, o którym mowa w ust. 1, zwiększa się o cztery punkty procentowe w przypadku kwot przekraczających 300.000 euro. Podstawę zmniejszenia płatności bezpośrednich (finansowanych z budżetu wspólnotowego) stanowi przepis art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1181/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. określającego współczynnik korygujący do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013 i uchylające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 964/2013 (Dz. Urz. UE L 313 z 22.11.2013 r., str. 13). Zgodnie z tym przepisem kwoty płatności bezpośrednich w rozumieniu art. 2 lit. d) rozporządzenia nr 73/2009 wyższe niż 2.000 euro, które mają być przyznane rolnikowi na podstawie wniosku o przyznanie pomocy złożonego w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013 r., zostają zmniejszone o 2,453658%. Sąd odniósł się też do zastosowanej przez organy obu instancji tzw. modulacji płatności uznając ją za zasadną i zgodną z podstawami normatywnymi. Chybiony jest więc zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. wskutek nierozpoznania istoty wniesionej skargi, poprzez uznanie, że skarżący kwestionował dopuszczalność zastosowania przez organ odwoławczy przepisów decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 11 lipca 2013 r., podczas gdy skarżący kwestionował sposób wyliczenia przyznanych na jego rzecz płatności – w szczególności przyjęty tryb modulacji (zmniejszenia) tych płatności. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 79 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 i art. 133 a rozporządzenia nr 73/2009 oraz art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 11 lipca 2013 r. w wyniku, którego jak twierdzi skarżący niesłusznie zaniżono skarżącemu sumę dopłat o kwotę 554,80 zł to Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest również pozbawiony podstaw prawnych. Sposób obliczenia kwoty należnych płatności uzupełniających przedstawiony w skardze kasacyjnej jest nieprawidłowy. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżącemu przyznano płatności na rok 2013 w wysokości 235 168,75 zł, w tym : - jednolita płatność obszarowa, w wysokości 229 028,18 (wynikająca z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 5 548,18 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego, - uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych, w wysokości 6140,578 zł, wynikająca z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 24 396,99 zł ze względu na zastosowaną modulację płatności. Stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha uprawy w 2013 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1334) i wynosi 830,30 zł. Początkowa kwota jednolitej płatności obszarowej w wysokości 234 576,36 została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego o 2,45365800% Zgodnie z art. 79 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 współczynnik korygujący stosuje się do sumy płatności bezpośrednich przysługujących rolnikowi w danym roku po uwzględnieniu zmniejszeń płatności , o których mowa w art. 78 rozporządzenia nr 1122/2009, czyli po uwzględnieniu zmniejszeń z tytułu przedeklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. Zgodnie z § 17c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia (finansowana z budżetu wspólnotowego) jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich. W związku z treścią art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach, mając na uwadze, że łączna kwota przyznanych skarżącemu płatności bezpośrednich po zastosowaniu obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi 234 576,36 zł, co przy kursie wymiany euro 4,2288 zł stanowi kwotę 55 471,14 euro, należało do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 53471,14 euro zastosować współczynnik korygujący w wysokości 2,45365800%. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 1312,00 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla jednolitej płatności obszarowej wynosi 5548,18 zł, co stanowi 132,00 euro. O tę kwotę została pomniejszona kwota jednolitej płatności obszarowej. Kwota przyznanej jednolitej płatności obszarowej po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 229 028,18 zł. Jeżeli zaś chodzi o kwotę płatności uzupełniającej to stawka uzupełniającej płatności podstawowej do 1 ha uprawy w 2013 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2013 r. i wynosi 139,39 zł. Początkowa kwota uzupełniającej płatności podstawowej wynosi 30537,56 zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowane zmniejszenia wynikające z art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji (WE) 11 lipca 2013 r. Przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy całkowita kwota płatności bezpośrednich, które maja być przyznane rolnikowi na mocy rozporządzenia nr 73/2009, z uwzględnieniem wszystkich krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich przekracza 5 tysięcy euro, kwota krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich, które mają być przyznane temu rolnikowi zostaje pomniejszona o kwotę równą10% całkowitej kwoty przekraczającej 5 tysięcy euro. W przypadku, gdy łączna kwota płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej i płatności do pomidorów, która ma być przyznana rolnikowi za dany rok, jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 300000 euro przeliczonej na złote według kursu przeliczoną na złote według kursu ustalonego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1913/2006, płatność uzupełniająca podlega dodatkowemu zmniejszeniu o kwotę odpowiadającą 4 % nadwyżki płatności uzupełniającej ponad kwotę stanowiącą równowartość 300000 euro. Ponieważ łączna kwota przyznanych skarżącemu płatności bezpośredniej, wsparci specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów po zastosowaniu obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wyniosła 265 113,92 zł - a nie jak twierdzi skarżący 259 565.754 zł- co przy kursie wymiany euro 4,2288 zł stanowi kwotę 62 692,47 euro należało do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 57692,47 euro zastosować 10 % zmniejszenie płatności uzupełniających. Całkowita kwota zmniejszenia płatności uzupełniających wynosi 5769,25 euro, z czego proporcjonalna kwota zmniejszenia płatności uzupełniających wynosi 5 769,25 euro, z czego proporcjonalna kwota zmniejszenia przypadająca dla płatności uzupełniającej do powierzchni upraw innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) wynosi 24 396,99 zł, co stanowi 5 769,25 euro. O tę kwotę została pomniejszona kwota uzupełniającej płatności podstawowej. Stwierdzić także należy, że współczynnik korygujący nie stanowi obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości. Tak więc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego polegającego na niewłaściwym zastosowaniu przepisów art. 79 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 i art. 133a rozporządzenia nr 73/2009 oraz art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 11 lipca 2013 r. w wyniku czego błędnie obliczono kwotę pomniejszenia płatności przyznanych skarżącemu za rok 2013, niesłusznie zaniżając przyznaną sumę dopłat o kwotę 554,80 zł. jest nieuprawniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.