II OZ 1295/14

SENTENCJA Dnia 3 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. L. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 537/13 o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi G. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, powołując się na § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) wezwała G. L. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł w kasie Sądu lub na rachunek bankowy Sadu, w terminie 7 dni pod rygorem ściągnięcia. Zażalenie na to zarządzenie wniósł G. L. reprezentowany przez swojego pełnomocnika Z. L., argumentując, że ww. kwota jest zbyt duża z uwagi na jego możliwości finansowe. Ponadto postępowanie toczy się od 2000 roku, dlatego należy stosować przepisy, które są korzystniejsze dla strony. W zażaleniu zawarto też wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 18 września 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmówił G. L. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wobec braku wniesienia sprzeciwu przez skarżącego postanowienie to stało się prawomocne. Ponadto na uwagę zasługuje, że na wcześniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego prawomocnym postanowieniem z dnia 4 listopada 2013 r. Sąd I instancji także odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że strony obligowane są do ponoszenia kosztów sądowych stosownie do swojego udziału w postępowaniu, o ile przepisy nie zwalniają ich z tego obowiązku. W niniejszej sprawie skarżący nie korzystał ze zwolnienia od kosztów z uwagi na przedmiot sprawy, nie mieścił się on bowiem we wskazanym w art. 239 powołanej ustawy katalogu. Ponadto przed Sądem I instancji dwukrotnie odmawiano skarżącemu przyznania prawa pomocy w przedmiotowym zakresie. Argumenty w tym zakresie podnoszone w zażaleniu nie mają więc znaczenia dla prawidłowości zaskarżonego zarządzenia. Nie istniały więc żadne przesłanki dla uznania, że skarżący winien być zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych – w których mieści się także opłata kancelaryjna, co wynika wprost z art. 212 § 1 p.p.s.a. Artykuł 234 § 2 p.p.s.a. stanowi, że opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie, zasadnie więc Przewodnicząca Wydziału wezwała skarżącego do uiszczenia należnej opłaty, zaś wydane w tym zakresie zarządzenie w pełni odpowiada prawu, ponieważ stosownie do treści § 2 ww. rozporządzenia opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. W zarządzeniu tym prawidłowo zatem określono wysokość wymaganej kwoty. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.