II SA/Gl 1002/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 17 maja 2022 r. nr IFXIV.7840.6.9.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę Oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia 5 stycznia 2022 r. nr [...] Prezydent Miasta S. , na podstawie art. 104, art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), w związku z wszczętym postępowaniem wznowieniowym z wniosku skarżącego K. J. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta S. z dnia 8.07.2020 r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono P. G. pozwolenia na budowę dla inwestycji: zespół mieszkaniowy wielorodzinny (6 budynków mieszkalnych) z garażami podziemnymi, wewnętrznymi instalacjami elektroenergetycznymi, wodno-kanalizacyjnymi z separatorami, przeciwpożarowymi, wentylacją hybrydową, co. z węzłów ciepła, kanalizacją deszczową ze zbiornikami retencyjnymi, zjazdami z dróg publicznych, wewnętrzną komunikacją, drogową, dojściami i podjazdami do budynków, zjazdami do garaży podziemnych, pochylni dla osób niepełnosprawnych, elementami oporowymi, wiatami śmietnikowymi, miejscami postojowymi, placem zabaw, elementami małej architektury, ogrodzeniem, bramami wjazdowymi i ukształtowaniem terenu, na dz. ew. nr: [...] obręb [...] (obecnie dz. nr: [...] obręb [...]) przy ul. [...] w S. , przeniesioną decyzją nr [...] z dnia 16.02.2021r. na rzecz P. Sp. z o.o. - odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia 8.07.2020 r. znak [...]; - stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia w/w decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ zawarł stwierdzenia sprowadzające się do tego, że w wyniku wezwania skarżącego o sprecyzowanie oraz usunięcie braków formalnych wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, a także na podstawie kolejnych pism skarżącego, postanowił wznowić postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., ponieważ wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a mianowicie - zauważono rozbieżność pomiędzy powierzchnią terenu inwestycji w zatwierdzonym projekcie budowlanym, a pomiarem tej powierzchni na mapie i wypisem z ewidencji gruntów, różnica ta wyniosła około 2500 m2. Ponadto postanowił wznowić postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., według którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ wskazał, że kwestię statusu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę ustala art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), według którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Podniósł, że obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W tym zakresie organ podniósł, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie wykraczał poza teren inwestycji, a w związku z tym, stronami postępowania byli: inwestor oraz właściciel działek objętych wnioskiem - T. Z. . Organ podniósł, że kolejną kwestią decydującą o uznaniu wnioskodawcy za stronę postępowania było wskazanie nieruchomości będącej we władaniu wnioskodawcy znajdującej się w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji oraz wskazanie tytułu prawnego do tej nieruchomości. Dodał, że skarżący nie przedstawił dokumentu potwierdzającego, że jest właścicielem działek nr [...] oraz południowej części działki nr [...] obręb [...] S. . Ponadto nie wskazano innych budynków z pomieszczeniami na pobyt ludzi poza tymi, które były przedmiotem analizy zacienienia. W zakresie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczącej rozbieżności pomiędzy zatwierdzonym projektem budowlanym, w którym powierzchnia terenu przedmiotowej inwestycji wynosi 19544 m2, a pomiarem na mapie i wypisem z ewidencji gruntów gdzie powierzchnia ta wynosi 17098 m2 organ wskazał, że inwestor dołączył skorygowany bilans terenu oraz wykazał zgodność projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 27.12.2007 r. pkt 2a (stosunek powierzchni zabudowy do łącznej powierzchni działek nie przekroczy 35 %, powierzchnia biologicznie czynna wyniesie minimum 25% łącznej powierzchni działek). Inwestor udowodnił, że zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z wytycznymi decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto dołączył dokumenty potwierdzające zmiany gruntowe - podział i scalenie oraz korektę powierzchni działek. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez skarżącego, Wojewoda Śląski decyzją z dnia 17 maja 2022 r. nr IFXIV.7840.6.9.2022 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przytoczył definicję strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, zawartą w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, według którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu oraz podkreślił, że wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020r., poz. 471), tj. od dnia 19 września 2020 r., uległa zmianie dotychczasowa definicja obszaru oddziaływania obiektu. Wskazał, że nowelizacją dokonano zawężania definicji obszaru oddziaływania obiektu i w nowym brzmieniu przepis ten stanowi, iż przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia wyłącznie w zakresie zabudowy terenów sąsiednich, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania takiego terenu. Następnie organ podniósł, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowa inwestycja polega na budowie zespołu mieszkalnego wielorodzinnego (6 budynków mieszkalnych) z garażami podziemnymi i infrastrukturą towarzyszącą, położonych na działkach o nr ewid. [...], obręb [...] (obecnie nr [...] obręb [...]) ul. [...] w S. . Natomiast skarżący jest właścicielem działki o nr ewid. [...]. Jak wynika z prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. , VI Wydział Ksiąg Wieczystych, księgi wieczystej Nr [...], dla działki o nr ewid. [...], stanowiącej własność skarżącego, określono sposób korzystania jako "BI" - inne tereny zabudowane. Ww. działka o powierzchni 616 m2 jest zabudowana budynkami o funkcji użytkowej transportu i łączności. Powierzchnia zabudowy wynosi 224 m2. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że najbliżej przedmiotowej inwestycji położona jest wschodnia granica działki skarżącego, która znajduje się w odległości ok. 15 m od najbliższego budynku nr "B" projektowanej inwestycji. Organ wskazał, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu (strona 76 i 80 PZT) obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji "ogranicza się wyłącznie do wnioskowanych działek objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Nie wykazuje się oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie." Opisana na str. 80 PZT pkt. 14 "Informacja o obszarze oddziaływania inwestycji’, szczegółowo przedstawia sposób określenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Organ stwierdził, że w związku z tym, zasadnie stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę byli; inwestor oraz ówczesny właściciel działek objętych wnioskiem - T. Z. . Organ odniósł się do podniesionego przez skarżącego w protokole z dnia 2 maja 2022r. stwierdzenia, że w ewidencji gruntów i budynków w S. są błędne wpisy dotyczące działek nr: [...] oraz południowej części działki nr [...], gdyż działki te, według skarżącego, są jego własnością. W tym zakresie organ wskazał, że przywołany przez skarżącego dokument, datowany na dzień 24 września 2010r., potwierdza jedynie, że działka o nr ewid. [...] położona przy ul. K. w S. stanowi "Grunty o nieustalonym władaniu", a zatem z przywołanego dokumentu nie wynika, że jej właścicielem jest skarżący. Organ podkreślił, że z uzyskanego w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego wypisu i wyrysu z rejestru gruntów wynika, że wskazana w odwołaniu działka o nr ewid. [...], której południowa część - zdaniem skarżącego - jest jego własnością, stanowi własność Skarbu Państwa. Ww. działka posiada użytek oznaczony symbolem "dr" - drogi. Dla pozostałych działek wskazanych przez skarżącego w postępowaniu organu I instancji jako właściciele figurują: - działka o nr ewid. [...] - grunt o nieustalonym władaniu; - działka o nr ewid. [...] - J. T. ; - działka o nr ewid. [...] - J. T. ; - działka o nr ewid. [...] – K. J. . W podsumowaniu organ wskazał, że skarżący nie wykazał interesu prawnego przysługującego mu w sprawie dotyczącej wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, nie przedłożył dokumentów potwierdzających tytuł prawny do nieruchomości inwestycyjnej lub innej nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego, że jest stroną postępowania, jak również pozostali użytkownicy lub właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze 100 m od granicy realizowanej budowy - organ wyjaśnił, że skarżący powołuje się w tym przypadku na art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm.), który dotyczy jedynie ustalania kręgu stron w postępowaniach w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie ma zastosowania w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, że fakt uznania skarżącego za stronę w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przekłada się na udział w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Podniósł, że krąg stron w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy określony jest na podstawie art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę wynika z ustawy Prawo budowlane, co szczegółowo opisano powyżej. Podkreślił, że należąca do skarżącego działka o nr ewid. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a tym samym skarżącemu nie przysługuje przymiot strony, w rozumieniu art. 28 ust. 2 tej ustawy. W skardze wniesionej od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przez organ art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. Podkreślił przy tym, że w odwołaniu zwracał się także z wnioskiem o wyjaśnienie, czy możliwe było wydanie pozwolenia na budowę na działkach, które są tylko we władaniu inwestora na zasadach samoistnego posiadania. Podniósł, że taka decyzja obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa. Wskazał, że w rozpatrywanej sprawie pozwolenie na budowę obejmowało przynajmniej częściowo nieruchomości, które były jedynie we władaniu inwestora, na zasadach posiadania samoistnego. Ponadto podniósł twierdzenia sprowadzające się do tego, że organy obydwu instancji bezpodstawnie zakwestionowały istnienie interesu prawnego skarżącego. Podkreślił również, że zatwierdzony projekt budowlany jest wadliwy, albowiem przewiduje rozwiązania projektowe, które mogą zagrażać bezpieczeństwu ludzi. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Uczestniczka postępowania – P. Sp. z o.o. w K. , w piśmie z dnia 12 grudnia 2022 r. wniosła o odrzucenie skargi ze względu na to, że skarżącemu nie przysługuje legitymacja do jej wniesienia, ewentualnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Na rozprawie pełnomocnik uczestnika postępowania podtrzymała stanowisko zawarte w piśmie z dnia 12 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie, zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia 8.07.2020 r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla inwestycji szczegółowo opisanej w wymienionej decyzji. Na wstępie podkreślenia wymagało, że nie ulega wątpliwości, iż skarżący - wbrew stanowisku zawartemu w piśmie uczestniczki postępowania z dnia 12 grudnia 2022 r. - był legitymowany do wniesienia w rozpatrywanej sprawie skargi do Sądu. Zaskarżona decyzja zapadła w ramach postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, zainicjowanego wnioskiem skarżącego. Niezależnie zatem od tego, czy skarżącemu przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, w sytuacji, w której zaskarżona decyzja zapadła w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym, wszczętym na jego wniosek, posiada on zindywidualizowany interes prawny, uprawniający go do wniesienia skargi do Sądu. Wobec tego nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek uczestniczki o odrzucenie skargi z uwagi na to, że skarżącemu nie przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przechodząc do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji podnieść należało, że podstawę wznowienia postępowania stanowiły przesłanki wymienione; - w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, według którego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Podkreślenia zatem wymagało, że według art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Zgodnie zaś z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wobec tego – jak trafnie podniósł organ I instancji - jeżeli wnioskodawca żąda wznowienia postępowania ze względu na swój sprecyzowany i wykazany interes prawny, to jest on stroną postępowania nadzwyczajnego - wznowieniowego. Jednakże nie można tego utożsamiać z przyznaniem statusu strony w postępowaniu, które zostało zakończone decyzją ostateczną, bowiem właśnie postępowanie nadzwyczajne, wznowieniowe, wszczęte na jego wniosek ma wykazać, czy posiadał on status strony i bezzasadnie został pozbawiony udziału w zakończonym postępowaniu. Definicję strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, zawiera art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. 2021, poz. 2351 ze zm., dalej jako: Prawo budowlane), który jest przepisem szczególnym wobec cytowanego wyżej art. 28 k.p.a. Według art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Dodać należało, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), zmieniona została definicja obszaru oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym przed wyżej wymienioną zmianą, obszar oddziaływania obiektu stanowił teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie tego terenu. W wyniku nowelizacji nastąpiło zawężenie definicji obszaru oddziaływania obiektu i obecnie jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia wyłącznie w zakresie zabudowy terenów sąsiednich, a nie zagospodarowania takiego terenu. W konsekwencji tego zasadnie podniósł organ, że zmiana definicji obszaru oddziaływania obiektu ma istotne znaczenie dla ustalenia kręgu stron w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, trafnie bowiem podkreślił, że zawężenie tej definicji wyłącznie do ograniczeń w zabudowie powoduje, że nie uwzględnia się przepisów prawa cywilnego przy ustalaniu ograniczeń - tym samym przy ocenie oddziaływania obiektu nie powinny być już uwzględniane oddziaływania będące immisjami, takie jak hałas, pył czy uciążliwości zapachowe (S. Juszczak, Zmiana kręgu stron postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę po nowelizacji definicji obszaru oddziaływania obiektu, [...], nr [...] s. 48-57). Na podstawie prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym wypisu i wyrysu z rejestru gruntów organ stwierdził, że skarżący nie wykazał posiadania interesu prawnego w sprawie dotyczącej wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, nie przedłożył bowiem dokumentów potwierdzających tytuł prawny do nieruchomości inwestycyjnej lub innej nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. W powyższym zakresie organ przedstawił w zaskarżonej decyzji szczegółowe ustalenia, według których skarżący jest właścicielem działki nr ewid. [...], a pozostałe działki, co do których twierdził, że jest ich właścicielem, albo stanowią własność innych podmiotów albo "grunt o nieustalonym władaniu". Ustalenia te – jak wskazano wyżej – znajdują potwierdzenie w treści wypisu i wyrysu z rejestru gruntów, a skarżący nie przedłożył żadnego dowodu na okoliczność, że jest właścicielem wskazanych działek. Podkreślenia zaś wymagało, że zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Według art. 76 § 3 K.p.a., przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Podkreślenia zatem wymagało, że art. 76 § 3 K.p.a. dopuszcza obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści (osnowie) takiego dokumentu. Jednakże – o czym była już mowa wyżej - skarżący nie przedłożył dokumentów potwierdzających, że przysługuje mu prawo własności przedmiotowych działek, pomimo, że był do tego wezwany przez organ w pismach z dnia 12 października 2021 r. i z dnia 9 listopada 2021 r. Natomiast przedkładane przez niego pisma (w tym skierowane do Prezesa Sądu Rejonowego w S. ), zawierające jego twierdzenia o przysługującym mu prawie do tych działek, stanowią jedynie dowód tego, że skarżący złożył oświadczenie określonej treści. W związku z tym stwierdzić należało, że ustalenia w powyższym zakresie, zostały dokonane przez organ zgodnie z regułami zawartymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Ponadto na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym treści prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. , VI Wydział Ksiąg Wieczystych, księgi wieczystej dla działki o nr ewid. [...], określono sposób korzystania z tej działki i w wyniku analizy zawartej w aktach administracyjnych "Informacji o obszarze oddziaływania inwestycji’, szczegółowo określającej obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji, prawidłowo organ stwierdził, że stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę byli; inwestor oraz ówczesny właściciel działek objętych wnioskiem. Przymiot strony w wymienionym postępowaniu – ze wskazanych wyżej powodów, nie przysługiwał zatem skarżącemu, który – jak już była o tym mowa - nie przedłożył dokumentów potwierdzających tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Podkreślenia przy tym wymagało, że ustalenie w wyniku postępowania prowadzonego po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, że nie wystąpiła wymieniona we wniosku skarżącego przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., determinowało wydanie w niniejszej sprawie, decyzji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Jednakże organ przeprowadził ponadto ustalenia dotyczące również drugiej z przesłanek wznowieniowych, wskazanych przez skarżącego, tj. przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W tym zakresie stwierdził wystąpienie rozbieżności pomiędzy wskazaną w zatwierdzonym projekcie budowlanym powierzchnią terenu przedmiotowej inwestycji, a pomiarem na mapie i wypisem z ewidencji gruntów. Na podstawie skorygowanego bilansu terenu organ ustalił jednak, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 27.12.2007 r., zarówno w zakresie stosunku powierzchni zabudowy do łącznej powierzchni działek, jak i w zakresie stosunku powierzchni biologicznie czynnej do łącznej powierzchni działek. W związku z tym, zasadnie organ wskazał, że w świetle braku podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, należało stwierdzić, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie wydane w niniejszej sprawie jest zatem zgodne z art. 146 § 2 k.p.a., według którego nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W podsumowaniu stwierdzić należało, że przy wydaniu decyzji organów obydwu instancji w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługiwały zatem na uwzględnienie. Ponadto w uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w odwołaniu zwrócił się z wnioskiem o wyjaśnienie, czy możliwe było wydanie pozwolenia na budowę na działkach, które są tylko we władaniu inwestora na zasadach samoistnego posiadania. W tym zakresie wskazać należało, że przepis art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego określa, na podstawie jakich tytułów istnieje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika, że w ramach uzupełnienia braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę, ówczesny inwestor złożył oświadczenie z dnia 5 maja 2020 r., według którego tytuł, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi stosunek zobowiązaniowy – wobec wszystkich działek inwestycyjnych. Złożył zatem oświadczenie (pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy), jak tego wymaga art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, o posiadaniu jednego z tytułów wymienionych w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ( art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). W kwestii podniesionych w skardze zarzutów, że zatwierdzony projekt budowlany jest wadliwy, podkreślenia wymagało, że granice postępowania wznowieniowego i rozpoznania sprawy po wznowieniu określa art. 149 § 2 w związku z art. 149 § 1 k.p.a. i według tej regulacji, postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postępowanie to nie może zatem służyć do pełnej merytorycznej kontroli ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Jego zakres jest bowiem ograniczony do przesłanek wskazanych jako podstawy wznowieniowe. Z uwagi na to, że przy wydaniu po wznowieniu postępowania, decyzji organów obydwu instancji, nie doszło do naruszenia prawa, skargę wniesioną w niniejszej sprawie – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – należało oddalić.