I C 60/18

<p>Sygn. I <span class="anon-block">(...)</span> 60/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 13 grudnia 2018 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Słupsku I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSR del. Joanna Krzyżanowska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>sekretarz sądowy Małgorzata Bugiel</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2018 r. w Słupsku</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">K. S.</span> </p> <p>przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p>o zadośćuczynienie za krzywdę</p> <p>1.  oddala powództwo;</p> <p>2.  zasądza od powoda <span class="anon-block">K. S.</span> na rzecz Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 5.400 zł (słownie: pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Sygn akt I <span class="anon-block">(...)</span> 60/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód – <span class="anon-block">K. S.</span> wniósł przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu w <span class="anon-block">C.</span> o zapłatę kwoty 150.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Na uzasadnienie wskazał, że kiedy przebywał w ZK <span class="anon-block">C.</span> tj. od stycznia 2012 r. do grudnia 2013 r. Wielokrotnie w okresie zimowym osadzany był w celi, w której nie było jakichkolwiek grzejników i jakiegokolwiek ogrzewania w związku z czym kiedy temperatura na zewnątrz spadała do -15, -20°C, temperatura w celi wynosiła -5, -10°C. Stan taki trwał wg powoda nawet kilka tygodni bez przerwy. Sytuację tę powód określił jako naruszenie swoich dóbr osobistych, znęcanie się nad osobą pozbawioną wolności, przestępstwo popełnione przez Skarb Państwa. Zarzucił pozwanemu, że wiedząc o tej sytuacji nie podjął żadnych działań, by położyć temu kres.</p> <p>Pozwany – Skarb Państwa – Zakład Karny w <span class="anon-block">C.</span> wniósł o oddalenie powództwa w całości. W pierwszej kolejności pozwany podniósł zarzut przedawnienia. Wskazał, że roszczenia mające źródło w czynach niedozwolonych przedawniają się z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia. Powód wiąże swoje roszczenie z działaniami (zaniechaniami) pozwanego, które miały mieć miejsce w 2012 i 2013 r. Mając na uwadze charakter działań, z jakimi powód wiąże swoje żądanie, przyjąć należy, że wiedzę o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia powziął bezpośrednio w momencie ich wystąpienia. Roszczenie to uległo zatem przedawnieniu najpóźniej w 2016 r., powód natomiast wystąpił z pozwem dopiero w 2018 r. W dalszej kolejności pozwany zwrócił uwagę, że powód nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie twierdzeń zawartych w pozwie, pomimo, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> obciążał go ciężar dowodu. Pozwany zaprzeczył także merytorycznym podstawom żądania wskazując, że zarówno w pawilonie szpitalnym jak i w pawilonie <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">(...)</span>, gdzie przebywał powód, panowała odpowiednia temperatura. Nie stwierdzono w tym okresie sytuacji, które mogłyby w sposób negatywny wpływać na funkcjonowanie zainstalowanych systemów grzewczych i wentylacyjnych. W każdym z pomieszczeń zainstalowane są urządzenia służące utrzymaniu prawidłowej temperatury czy to w postaci tradycyjnych grzejników, czy też nawiewu ciepłego powietrza. Twierdzenie, jakoby w okresie zimowym powód przebywał w celi, w której temperatura</p> <p>wynosiła pomiędzy -5 a -10°C i to przez kilka tygodni w roku, jest absurdalne. Nadto w dokumentacji osobopoznawczej powoda brak jest zgłoszeń w tym zakresie, co wskazuje, że stanowisko powoda nie polega na prawdzie.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">K. S.</span> przebywał w ZK <span class="anon-block">C.</span> od 11 stycznia 2012 r. Do 4 grudnia 2013 r. W tym czasie przebywał w pawilonie <span class="anon-block">(...)</span> (cele <span class="anon-block">(...)</span>), w pawilonie <span class="anon-block">(...)</span> (cele <span class="anon-block">(...)</span>) oraz w pawilonie <span class="anon-block">(...)</span> (cela <span class="anon-block">(...)</span>).</p> <p> <em> <!-- -->(bezsporne, nadto: zeznania powoda <span class="anon-block">K. S.</span> – k. 91 - 92, przeglądarka historii rozmieszczenia – k. 29)</em> </p> <p>Pozew w niniejszej sprawie został złożony 20 lutego 2018 r.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: prezentata na pozwie – k. 3)</em> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd zważył co następuje:</span> </strong> </p> <p>Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p> <span class="anon-block">K. S.</span> wniósł o zapłatę zadośćuczynienia za działania/zaniechania pozwanego stanowiące czyn niedozwolony.</p> <p>Spośród zarzutów podniesionych przez stronę pozwaną w pierwszej kolejności należało rozważyć zasadność zarzutu przedawnienia. Potwierdzenie się bowiem tego zarzutu prowadzi do oddalenia powództwa bez konieczności merytorycznego badania roszczenia.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442;art. 442 § 1)">art. 442 § 1 kc</a> roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.</p> <p>Charakter podniesionych przez powoda argumentów świadczy o tym, że <span class="anon-block">K. S.</span> zarówno o swojej szkodzie (krzywdzie) jak i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia dowiedziałby się niewątpliwie w tym samym momencie, w którym by nastąpiła. Jak sam bowiem opisał – w związku z panującymi w celi warunkami odczuwał cierpienie, było mu zimno, chorował na przeziębienie i grypę. Nie sposób przyjąć, że powód nie wiedział o własnych cierpieniach wywołanych zimnem aż do 2018 r. Podobnie – z uwagi na charakter odosobnienia w którym przebywał powód, nie ulega wątpliwości, że musiał on zdawać sobie sprawę iż odpowiedzialny za zapewnienie odpowiednich warunków w jednostce penitencjarnej jest Skarb Państwa, a jednostka w której przebywa to Zakład Karny w <span class="anon-block">C.</span>.</p> <p>Za gołosłowne należało więc przyjąć twierdzenia powoda jakoby o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia dowiedział się dopiero w 2018 r. Co najwyżej można przyjąć, że w 2018 r. postanowił tę szkodę (krzywdę) opisać w pozwie i wystąpić z roszczeniem.</p> <p>Z uwagi na powyższe, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442;art. 442 § 1)">art. 442 § 1 kc</a>, powództwo należało oddalić.</p> <p>O kosztach orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> mając na względzie zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Zgodnie bowiem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 108)">art. 108 ustawy z dnia 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. Pozwany poniósł w niniejszej sprawie koszty zastępstwa procesowego w wysokości 5400 zł (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 kpc</a> w zw. z § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie), toteż tę kwotę powód powinien pozwanemu zwrócić.</p> </div>