II SA/Gl 1227/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, obejmującej budowę budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym na działkach nr 1, 2, 3, 4, obręb [...] przy ul. [...] w B. Wysokość budynku określono na pięć kondygnacji, do 19m. Kolejną decyzją tego organu z dnia [...] r. powyższą decyzję przeniesiono na rzecz "A" Sp. k. w B.. Wnioskiem z dnia [...] r. skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w B., domagała się wznowienia postępowania w powyższej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji odmówił jednak wznowienia postępowania. W wyniku zażalenia skarżącej, postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. uchylono postanowienie odmowne. Po ponownym rozpoznaniu wniosku organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie, zakończone decyzją ostateczną. Następnie decyzją z dnia [...] r. organ odmówił jednak uchylenia decyzji dotychczasowej. Organ I instancji stwierdził bowiem, że Wspólnota Mieszkaniowa nie legitymuje się przymiotem strony w niniejszym postępowaniu w rozumieniu art. 28 kpa. Wspólnota jest co prawda właścicielem działek nr 5 i 6, usytuowanych w obszarze analizowanym, ale oddzielonych od terenu inwestycji drogą publiczną. Jednak z uwagi na rodzaj inwestycji, jej oddziaływanie zamknie się w granicach terenu inwestora. Organ wyjaśnił, że obsługa komunikacyjna inwestycji, jak i miejsca postojowe, odbywać się będzie z terenu innej drogi publicznej, niż oddzielającej obie nieruchomości. Działalność usługowa będzie prowadzona na parterze planowanego budynku. Zmiana charakteru terenu sąsiedniego nie wpływa na naruszenie prawa własności Wspólnoty. Dopiero na etapie pozwolenia na budowę podlegać będzie ocenie kwestia zacienienia i hałasu. Stąd też decyzja o warunkach zabudowy nie narusza interesu prawnego Wspólnoty. Zatem organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co uzasadnia wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa. W odwołaniu od decyzji Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła naruszenie art. 7, 10 § 1, 28, 77 § 1, 149 § 2 i art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Zdaniem skarżącej, organ I instancji nie ustalił zasięgu oddziaływania inwestycji, zaś kręgu stron postępowania nie można ograniczyć jedynie do terenów graniczących. Po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, organ I instancji nie przeprowadził jednak żadnego postępowania i bez umożliwienia stronie zajęcia ostatecznego stanowiska, zakończył postępowanie wydaniem decyzji, w której ograniczono się do opisu sprawy i polemiki ze stanowiskiem strony, zawartym we wniosku o wznowienie. Nadto, interes prawny z art. 28 kpa może być wywodzony z prawa cywilnego. Niewielka odległość obydwu nieruchomości może zakłócać korzystanie z niej pod przeciętną miarę. Wysokość planowanego budynku (do 19m), znacznie przekracza wysokość budynków Wspólnoty i może ograniczać dopływ światła na nieruchomości Wspólnoty, prowadząc do jej zacienienia. Ruch pojazdów, jak i prowadzenie działalności usługowej na parterze, może prowadzić do przekroczenia norm hałasu. Do oceny legalności kwestionowanej decyzji, nie może zaś służyć późniejsza decyzja o pozwoleniu na budowę, która nie jest ostateczna. Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Kolegium po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania, przyjęło, że weryfikacja statusu strony winna nastąpić na podstawie art. 149 § 2 kpa. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji dokonał szczegółowej i wszechstronnej analizy sprawy w tym zakresie i wydał prawidłową decyzję. Aczkolwiek organ I instancji nie umożliwił Wspólnocie wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie, jednak prawo to zostało zagwarantowane w postępowaniu odwoławczym, z którego skarżący nie skorzystał. Stąd też odwołania nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego Wspólnota Mieszkaniowa domagała się uchylenia decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, ponawiając dotychczasowe zarzuty i argumentację. Dodatkowo skarżąca wskazała na naruszenie przez organ odwoławczy art. 15 kpa z powodu braku odniesienia się do jej odwołania poza zarzutem naruszenia art. 10 kpa, którego skutki zostały jednak błędnie uznane przez Kolegium jako możliwe do konwalidacji w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Trafnie bowiem organy obydwu instancji stwierdziły, że skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie legitymowała się przymiotem strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Faktem jest, że organ I instancji naruszył prawo do czynnego udziału w postępowaniu, lecz uchybienie wymogom z art. 10 § 1 kpa, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W odwołaniu od decyzji odmownej skarżąca mogła naprowadzić nowe okoliczności dla wykazania interesu prawnego. Jednak poza ferowaniem zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa, nie wskazała na żadną argumentację dla poparcia stanowiska. Materiał dowodowy został zgromadzony w postępowaniu, zakończonym sporną decyzją i ocena statusu strony została dokonana na podstawie akt sprawy. Dla zbadania przymiotu strony wystarczające były akta sprawy dotychczasowej. Z braku odrębnej definicji, zawartej w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018 r. poz. 1945), w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy zastosowanie ma art. 28 kpa. Koreluje to z zasadą ochrony własnego interesu przestrzennego przy zagospodarowaniu terenów innych osób (art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu). Zatem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie. Jest poza sporem, że skarżąca jest właścicielem wyżej wymienionych działek, które od terenu inwestycji oddziela droga gminna – ul. [...]. Jednakże od tej drogi nie została przewidziana obsługa komunikacyjna terenu inwestora, ani też miejsca postojowe. Istotny jest też charakter planowanej zabudowy (funkcja obiektu) oraz jej parametry, tj. wysokość, powierzchnia zabudowy. Zdaniem sądu administracyjnego, w sytuacji gdy planowany budynek o przeznaczeniu mieszkalno-usługowym i wysokości do 19m, jest oddzielony drogą publiczną od nieruchomości skarżącej, brak podstaw do przyznania jej przymiotu strony. Obawa skarżącej, że dojdzie do zacienienia jej nieruchomości, a ruch pojazdów, będzie generować hałas, nie mogą uzasadniać przyjęcia, że postępowanie dotyczy jej interesu prawnego. Brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, aby sporna inwestycja mogła wpłynąć na sposób wykonywania prawa własności przez skarżącą. Sprzeciw skarżącej, wywodzony z art. 143 i art. 144 kodeksu cywilnego, nie mógł zatem odnieść skutku w postępowaniu administracyjnym. Sam przymiot właściciela nieruchomości, nawet bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, nie oznacza automatycznie przyjęcia, że podmiotowi temu przysługuje przymiot strony. O interesie prawnym przesądza bowiem zasięg oddziaływania danej inwestycji na tereny sąsiednie oraz stopień uciążliwości dla tych terenów (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 września 2018 r. sygn. akt II SA/Go 518/18, LEX nr 2562340 oraz wyrok NSA z dnia 23 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1892/17, LEX nr 2462250). Zatem za bezzasadne na tym etapie postępowania są zarzuty dotyczące ograniczenia dostępu do światła, zwiększenie hałasu i zanieczyszczeń oraz natężenie ruchu, obniżenie wartości nieruchomości sąsiedzkich i pogorszenie warunków życia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 1830/14, LEX nr 2066384). Zdaniem sądu administracyjnego trafnie stwierdziły zatem organy administracji, że charakter i parametry inwestycji wykluczają jej wpływ na nieruchomość skarżącej, bowiem w żaden sposób nie ograniczają możliwości jej zabudowy i innego zagospodarowania. Nie wystąpiła zatem przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co uzasadniało wydanie decyzji odmownej z art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy. ec