I OSK 690/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G., G. P., J. P., T. P. i B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1450/21 w sprawie ze sprzeciwów J. G., G. P., J. P. i T. P. oraz B. G. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz J. G., G. P., J. P., T. P. i B. G. solidarnie kwotę 545 (pięćset czterdzieści pięć) złotych oraz kwoty po 100 (sto) złotych na rzecz każdego ze skarżących kasacyjnie tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 września 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1450/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciwy J. G., G. P., J. P. i T. P. oraz B. G. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Nieruchomość położona w Warszawie przy ul. [...] oznaczona hip. [...] o powierzchni [...]m2, znajdowała się na terenie objętym działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Z dniem wejścia w życie dekretu (tj. 21 listopada 1945 r.) grunty nieruchomości warszawskich, w tym grunt przedmiotowej nieruchomości - przeszły na własność gminy m.st. Warszawy, a od 1950 r. - na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) - na własność Skarbu Państwa. Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa z dnia 17 października 1994 r. współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości byli: 1) W. i L. małż. B., co do 8/40 części; 2) W. i Z. małż. C., co do 8/40 cz.; 3) W. i A. małż. P., co do 8/40 cz.; 4) A. i A. małż. P., co do 8/40 cz., 5) J. P. co do 5/40 cz. i H. P. co do 3/40 cz. T. P., J. G., B. G. oraz G. P. działająca w imieniu własnym oraz w imieniu J. G., J. P. i T. P. oraz J. P. wystąpili o odszkodowanie za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...] nr hip. [...]. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. Prezydent m.st. Warszawy zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy dawnej ul. [...] nr hip. [...], toczące się z wniosków: T. P., B. G. i J. G., do czasu ustalenia następców prawnych W. i A. małż. P., W. i L. małż. B., J. P. oraz H. P., lub do czasu ustanowienia dla ww. osób kuratorów dla osób nieobecnych lub kuratorów spadku. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. Wojewoda Mazowiecki uchylił powyższe postanowienie. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. (błędnie przywołaną przez Sąd I instancji jako [...] grudnia 2020 r.), Prezydent m.st. Warszawy orzekł o odmowie przyznania G. P., J. G., T. P., J. P., B. G. odszkodowania za przejętą dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy nieruchomość o powierzchni [...]m2 położoną w Warszawie przy ul. [...] oznaczoną hip. [...], która obecnie wchodzi w skład działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli: J. G., J. P., G. P., T. P. oraz B. G. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2020 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, z uwagi na nieustalenie wszystkich stron postępowania oraz przedwczesne i niepełne ustalenia, co do utraty władztwa nad nieruchomością położoną w Warszawie przy ul. [...] nr hip. [...] przez dawnych jej właścicieli. W ocenie organu, który odwołał się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prezydent m.st. Warszawy kończąc postępowanie wszczęte wnioskiem w trybie art. 215 u.g.n. poprzez wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. naruszył prawo następców prawnych po W. i A. małż. P., W. i L. małż. B., J. P. oraz H. P. (wynikające z art. 28 i 61 § 4 K.p.a.) do uczestnictwa w postępowaniu, w którym ustalane są przesłanki warunkujące możliwość przyznania odszkodowania. Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów odwołań wskazano, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, że nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 215 u.g.n., tj. utrata przez dawnych właścicieli możliwości władania nieruchomością przed dniem 5 kwietnia 1958 r. Zgromadzony przez organ materiał dowodowy wskazuje wyłącznie na zdarzenia prawne, nie zaś faktyczne, które uzasadniałyby prawidłowość stanowiska Prezydenta m.st. Warszawy przedstawionego w skarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego Prezydent m.st. Warszawy powinien szczegółowo wyjaśnić istniejące w tym zakresie wątpliwości. W szczególności powinien zwrócić się do Narodowego Instytutu Dziedzictwa z prośbą o informacje, jakie dokumenty geodezyjne były brane pod uwagę przy sporządzeniu opinii z dnia 26 czerwca 2018 r., które pozwoliły na tak pewne stwierdzenia dotyczące obszaru, na którym realizowano inwestycję związaną z realizacją [...]. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji nie podjął wyczerpującej ilości czynności procesowych oraz nie wyjaśnił dostatecznie okoliczności związanych z pozbawieniem byłych właścicieli możliwości faktycznego władania przedmiotową nieruchomością, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W sprzeciwach od powyższej decyzji, J. G., G. P., J. P., T. P. oraz B. G. zarzucili organowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 110 § 1 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez naruszenie przez Wojewodę Mazowieckiego zasady związania organu administracji publicznej wydanym przez siebie aktem administracyjnym, tj. postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 w zakresie ustalenia i konieczności zawiadomienia innych spadkobierców po współwłaścicielach nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], podczas gdy kwestia ta (tj. brak konieczności zawiadomienia spadkobierców W. i L. małż. B., W. i A. małż. P., J. P. i H. P.) została już przez Wojewodę Mazowieckiego prawomocnie przesądzona we wskazanym powyżej postanowieniu; 2) art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 104 § 2 K.p.a. poprzez brak orzeczenia, że w stosunku do dotychczas ustalonych spadkobierców istnieje możliwość wydania decyzji częściowej w zakresie wypłaty odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając sprzeciwy wskazał, że przeprowadzona kontrola wykazała, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2021 r. spełnia wymogi określone w art. 138 § 2 K.p.a. W niniejszej sprawie uchylenie decyzji organu I instancji nastąpiło bowiem z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w znacznym, a w zasadzie zasadniczym zakresie, co uzasadniało zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. Zdaniem Sądu słusznie uznano na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentów, że przedmiotowa nieruchomość mogła być przed dniem wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, a zatem została spełniona pierwsza przesłanka umożliwiająca przyznanie odszkodowania za przedmiotową działkę. Prawidłowo natomiast podniósł Wojewoda, który wskazał, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, że nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.g.n.", tj. utrata przez dawnych właścicieli możliwości władania nieruchomością przed dniem 5 kwietnia 1958 r. W ocenie Sądu prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że Prezydent m.st. Warszawy powinien szczegółowo wyjaśnić istniejące w tym zakresie wątpliwości. W szczególności powinien zwrócić się do Narodowego Instytutu Dziedzictwa z prośbą o informacje, jakie dokumenty geodezyjne były brane pod uwagę przy sporządzeniu opinii z dnia 26 czerwca 2018 r., które pozwoliły na tak pewne stwierdzenia dotyczące obszaru, na którym realizowano inwestycję związaną z realizacją [...]. Organ I instancji nie podjął wyczerpującej ilości czynności procesowych oraz nie wyjaśnił dostatecznie okoliczności związanych z pozbawieniem byłych właścicieli możliwości faktycznego władania nieruchomością położoną w Warszawie przy ul. [...] oznaczenie hip. [...], która obecnie wchodzi w skład działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] przed 5 kwietnia 1958 r., czym organ naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu podniesione w sprzeciwie kwestie i zastrzeżenia skarżących będą mogły być rozpatrywane przez Wojewodę w ponownie prowadzonym postępowaniu, po koniecznym uzupełnieniu materiału dowodowego. Wyjaśniono, że podejmując niniejsze orzeczenie, Sąd nie odnosił się do merytorycznych aspektów sprawy administracyjnej. Ocena sądowa decyzji kasatoryjnej dokonywana w ramach rozpatrzenia sprzeciwu nie jest bowiem oceną przesądzającą o meritum sprawy. Sąd badał jedynie, czy w okolicznościach sprawy organ odwoławczy słusznie uznał, że zostały spełnione wymogi do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. (art. 64e ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Kontrola tej decyzji ma więc wyłącznie charakter formalny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J. G., G. P., J. P., T. P. i B. G., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z niewłaściwym zastosowaniem art. 110 § 1 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez naruszenie przez Wojewodę Mazowieckiego zasady związania organu administracji publicznej wydanym przez siebie aktem administracyjnym, tj. postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. w zakresie ustalenia i konieczności zawiadomienia innych spadkobierców po współwłaścicielach nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], podczas gdy kwestia ta (tj. brak konieczności zawiadomienia spadkobierców W. i L. małżonków B., W. i A. małżonków P., J. P. i H. P.) została już przez Wojewodę Mazowieckiego prawomocnie przesądzona we wskazanym powyżej postanowieniu; 2) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak odniesienia się do zarzutów, jakie zostały podniesione w złożonych sprzeciwach. Mając na względzie powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 188 p.p.s.a., oraz rozpoznanie złożonych sprzeciwów przez Naczelny Sąd Administracyjny względnie – w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona; 2) uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc po uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają zatem zawarte w niej podstawy. Związanie podstawami kasacyjnymi polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten jest uprawniony jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego w rzeczywistości istniały. W skardze kasacyjnej, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., podniesione zostały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 64e P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z niewłaściwym zastosowaniem art. 110 § 1 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów, jakie zostały podniesione w złożonych sprzeciwach. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, by możliwe było przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Ponadto, zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. przez Sąd I instancji może zostać także uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeżeli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2678/19; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny uzasadnienia zaskarżonego wyroku pod kątem spełnienia powyższych wymogów należy podzielić zastrzeżenia skarżących kasacyjnie, że Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich istotnych aspektów niniejszej sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli bowiem strona skarżąca w środku zaskarżenia wszczynającym postępowanie sądowe dowodzi swoich racji wspierając je określonym rodzajem argumentacji, to Sąd powinien uczynić ją przedmiotem weryfikacji dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu, obejmującym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego i prawnego. Zaniechanie tej powinności stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc kwalifikuje się jako uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Z treści uzasadnienia wyroku powinno bowiem wynikać, że Sąd rzeczywiście przeanalizował zarzuty zamieszczone w sprzeciwach i wszystkie istotne w sprawie kwestie, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałem dowodowym. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. Prezydent m.st. Warszawy zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy dawnej ul. [...] do czasu ustalenia następców prawnych W. i A. małż. P., W. i L. małż. B., J. P. oraz H. P., lub do czasu ustanowienia dla ww. osób kuratorów dla osób nieobecnych lub kuratorów spadku oraz wezwał wnioskodawców do wystąpienia do sądu w celu przeprowadzenia postępowań spadkowych po ww. lub przeprowadzeniu postępowań w celu ustanowienia kuratorów dla nieobecnych lub kuratorów spadku. Powyższe orzeczenie zostało uchylone postanowieniem Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2019 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji przyjmie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1565/13 odnośnie kwestii podzielności roszczenia odszkodowawczego zawartego w art. 215 u.g.n., zmierzając do zakończenia postępowania z wniosku stron w stosunku do prawa do odszkodowania za udział w nieruchomości przysługujący spadkobiercom po A. P. i A. P. oraz W. C. i Z. C. Zdaniem Wojewody Mazowieckiego postępowanie w niniejszej sprawie może toczyć się niezależnie dla spadkobierców każdego z byłych właścicieli. Prezydent m.st. Warszawy rozpoznając wnioski J. G., G. P., J. P. i T. P. oraz B. G. i odmawiając w decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. przyznania odszkodowania zastosował się do wskazań Wojewody Mazowieckiego przedstawionych w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lutego 2019 r. i stwierdził, że postępowanie w niniejszej sprawie może toczyć się niezależnie dla spadkobierców każdego z byłych właścicieli. Tymczasem w zaskarżonej sprzeciwami decyzji Wojewoda Mazowiecki zajął przeciwne stanowisko niż w postanowieniu własnym z dnia [...] lutego 2019 r., wskazując m.in., że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, z uwagi na nieustalenie wszystkich stron postępowania. Na powyższe zwracali uwagę skarżący we wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciwach, zarzucając naruszenie przez organ zasady związania organu administracji publicznej wydanym przez siebie aktem administracyjnym, tj. postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 w zakresie ustalenia i konieczności zawiadomienia innych spadkobierców po współwłaścicielach nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], podczas gdy kwestia ta (tj. brak konieczności zawiadomienia spadkobierców W. i L. małż. B., W. i A. małż. P., J. P. i H. P.), zdaniem skarżących, została już przesądzona przez Wojewodę Mazowieckiego we wskazanym powyżej postanowieniu. Kwestionowano przy tym, zarzucając naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 104 § 2 K.p.a., brak orzeczenia, że w stosunku do dotychczas ustalonych spadkobierców istnieje możliwość wydania decyzji częściowej w zakresie wypłaty odszkodowania. Wskazanych okoliczności, podniesionych jako kluczowych w ocenie strony skarżącej, uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji - jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku - w ogóle nie uczynił przedmiotem rozważań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku odniósł się bowiem wyłącznie do drugiej z przyczyn uzasadniających, zdaniem organu odwoławczego, uchylenie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2020 r., tj. niepełnego ustalenia co do utraty władztwa nad przedmiotową nieruchomością. Sąd wskazał jedynie ogólnikowo, że "podniesione w sprzeciwie kwestie i zastrzeżenia skarżących będą mogły być rozpatrywane przez Wojewodę w ponownie prowadzonym postępowaniu, po koniecznym uzupełnieniu materiału dowodowego". Stwierdzenie powyższych uchybień prowadzi do wniosku, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera treści pozwalającej na prześledzenie procesu myślowego przeprowadzonego przez Sąd I instancji w zakresie wniesionych sprzeciwów i dokonanie kontroli instancyjnej. Usunięcie natomiast tych uchybień przez Naczelny Sąd Administracyjny, stanowiłoby ograniczenie prawa strony do dwuinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy uznać zatem za uzasadniony, a stopień tego naruszenia za uzasadniający uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wskazane przyczyny skutkowały uchyleniem zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 2a i § 3 P.p.s.a., co sprawia, że w odniesieniu do drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 64e P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z niewłaściwym zastosowaniem art. 110 § 1 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a., wystarczające jest poprzestanie na stwierdzeniu, że zajęcie stanowiska wobec problemów prawnych objętych tymi zarzutami nie jest możliwe na obecnym etapie jej rozpoznawania, albowiem w związku z charakterem uchybień Sądu I instancji byłoby to przedwczesne. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Na koszty te składa się wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (360 zł), wpis od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz opłaty skarbowe od pełnomocnictw (85 zł) w łącznej kwocie 545 zł oraz opłaty kancelaryjne za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu I instancji i jego doręczenie w wysokości po 100 zł na rzecz każdego ze skarżących kasacyjnie w związku ze złożeniem pięciu odrębnych wniosków w tym przedmiocie i uiszczeniem od nich opłat.