I SA/Wa 1214/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Monika Sawa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekazania na rzecz gminy własności lokali mieszkalnych oraz przypisanego do nich udziału w nieruchomości wspólnej oddala skargę. UZASADNIENIE Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa (dalej: KKU/organ) decyzją z [....] kwietnia 2020 r. , nr [...] działając na podstawie art. 18 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] oraz odwołania Prezydenta Miasta [...] wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia [...] czerwca 2019 r., stwierdzającej odmowę przekazania na rzecz Gminy Miasta [...] własności lokali mieszkalnych oraz przypisanego do nich udziału w wysokości [...] w nieruchomości wspólnej położonej w [...] przy ul. [...][...] [...]-[...], obręb [...] [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] o pow. [...] ha, dla której prowadzi się księgę wieczystą nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent Miasta [...] pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] wystąpił do Wojewody [...] o przekazanie na rzecz Gminy Miasta [...] w trybie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191, ze zm.) udziału nieruchomości opisanej w osnowie przedmiotowej decyzji oraz częściach wspólnych budynku. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] odmówił przekazania na rzecz Gminy Miasta [...] własności lokali mieszkalnych oraz przypisanego do nich udziału w wysokości [...] w nieruchomości wspólnej położonej w [...] przy ul. [...][....] [...]-[...], obręb [...][...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] o pow. [...] ha, dla której prowadzi się księgę wieczystą nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż zgodnie z dyspozycją w art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, gminie na jej wniosek może być przekazane mienie ogólnonarodowe (państwowe), inne niż wymienione w ust. 1 - 3, jeżeli jest ono związane z realizacją jej zadań. Organ pierwszej instancji wskazał, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego pozytywną przesłanką, umożliwiającą przekazanie mienia ogólnonarodowego na własność gminie, lecz niezobowiązującą organu do jego przekazania, jest związanie tego mienia z realizacją zadań gminy. Gminie może być przekazane tylko mienie ogólnonarodowe, które jest obecnie, bezpośrednio związane z realizowanym przez nią konkretnym zadaniem. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, iż wskazany przepis nie nakłada na organ administracji rządowej obowiązku przekazania gminie mienia związanego z realizacją jej zadań. Użycie w tym przepisie słów "może być przekazane" oznacza, iż przy jego zastosowaniu organy działają według uznania administracyjnego, co znaczy, że sam fakt, iż mienie ogólnonarodowe jest związane z realizacją zadań gminy nie obliguje organu do przekazania go tej gminie, lecz pozostawia się uznaniu organu orzekającego ocenę zasadności przekazania gminie tego mienia (wyrok: NSA z dnia 7 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SA 1437/97, NSA z dnia 13 lutego 2001 r. sygn. akt I SA 2037/99, WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA 2494/02). Jak wskazał organ pierwszej instancji przedmiotowa nieruchomość zabudowana jest 6- kondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym położonym w [...] przy ul. [...]-[...] [...] [...]-[...], a w budynku tym znajdują się m.in. lokale mieszkalne będące własnością Skarbu Państwa, które zajęte są na podstawie umowy najmu. Zgodnie z art.7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 506) do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, które w szczególności obejmują sprawy z zakresu gminnego budownictwa mieszkaniowego. Organ pierwszej instancji wskazał, że Prezydent Miasta [...] pismem z [...] sierpnia 2017 r. i z [...] lipca 2018 r., poinformował, że przedmiotowym budynkiem administruje Administracja Budynków Komunalnych nr [...], która reprezentuje Gminę Miasta [...], a czynsz stanowi dochód Gminy Miasta [...]. Wojewoda [...] wskazał ponadto, iż gmina nie wykazała, aby lokale mieszkalne znajdujące się w budynku miały status lokali socjalnych, zamiennych lub aby stanowiły zasób mieszkaniowy na potrzeby rodzin o niskich dochodach. W związku z tym organ pierwszej instancji wskazał, że można uznać, że na przedmiotowej nieruchomości są realizowane zadania własne gminy z zakresu gminnego budownictwa mieszkaniowego. Ponadto, jeżeli gmina czerpie z lokali dochody to funkcja gminy nie polega na służeniu społeczności lokalnej poprzez gminne budownictwo mieszkaniowe, lecz na pobieraniu pożytków z przedmiotu najmu. Odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. złożył Prezydent Miasta [...] oraz Prezydent Miasta [...] wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej z dnia [...] czerwca 2019 r. Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [....] maja 2019 r. i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy tj. nieodpłatne przekazanie Gminie Miasta [...] własności udziału w łącznej wysokości [...] w nieruchomości oraz częściach wspólnych budynku położonego w [...] przy ul. [...]-[...] [...] [...]-[...], dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...]m2, obręb [...][...] wraz z przypisanymi do niego niżej wymienionymi lokalami mieszkalnymi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia: - wyodrębniony lokal mieszkalny nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...]-[...] [...][...], dla którego Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] wraz z udziałem wynoszącym [...] części nieruchomości wspólnej stanowiącej grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali; - wyodrębniony lokal mieszkalny nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...]-[...] [...][....], dla którego Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] wraz z udziałem wynoszącym [...] części nieruchomości wspólnej stanowiącej grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali; - wyodrębniony lokal mieszkalny nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...]-[...] [...][...], dla którego Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] wraz z udziałem wynoszącym [...] części nieruchomości wspólnej stanowiącej grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali; - wyodrębniony lokal mieszkalny nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...]-[...] [...][...], dla którego Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] wraz z udziałem wynoszącym [...] części nieruchomości wspólnej stanowiącej grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali; - wyodrębniony lokal mieszkalny nr [...] w budynku położonym w [....] przy ul. [...]-[...] [...][...], dla którego Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] wraz z udziałem wynoszącym [...] części nieruchomości wspólnej stanowiącej grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali; - wyodrębniony lokal mieszkalny nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...]-[...] [...][....], dla którego Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] wraz z udziałem wynoszącym [...] części nieruchomości wspólnej stanowiącej grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali; - wyodrębniony lokal mieszkalny nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...]-[...] [...][...], dla którego Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] wraz z udziałem wynoszącym [...] części nieruchomości wspólnej stanowiącej grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali; - wyodrębniony lokal mieszkalny nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...]-[...] [...][...], dla którego Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] wraz z udziałem wynoszącym [...] części nieruchomości wspólnej stanowiącej grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali; - wyodrębniony lokal mieszkalny nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...]-[...] [...][...], dla którego Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] wraz z udziałem wynoszącym [...] części nieruchomości wspólnej stanowiącej grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Po rozpatrzeniu odwołania KKU wskazało, że podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. znak: [....] stanowi art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...), zgodnie z którym gminie, na jej wniosek, może być także przekazane mienie ogólnonarodowe (państwowe) inne niż wymienione w art. 5 ust. 1-3, jeżeli jest ono związane z realizacją jej zadań. W judykaturze przedmiotu ugruntowane jest stanowisko zgodnie z którym przekazanie gminie mienia w omawianym trybie (art. 5 ust 4), nie będącego przekazaniem obligatoryjnym, jest na gruncie tego przepisu możliwe wyłącznie wówczas, gdy mienie to jest bezpośrednio związane z realizowanymi przez gminę konkretnymi i bezpośrednio określonymi zadaniami, przy czym związek ten musi istnieć co najmniej w dacie złożenia wniosku o komunalizację (wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1923/10). Organ wskazał, że podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r. (I OSK 408/08), iż celem przepisu art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. nie jest generalne przysporzenie gminom majątku, a norma ta stwarza możliwość uzyskania przez gminę mienia, w stosunku do którego wykaże ona istnienie bezpośredniego związku z realizowanymi przez nią - a nie dopiero zamierzonymi - zadaniami. Aktualność i bezpośredniość zadań gminy wprawdzie nie wynika literalnie z tekstu przepisu art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...), ale z całą pewnością wykładnia językowa całego przepisu takiej konstatacji nie przeczy, a stylistyka tekstu przepisu wskazuje ponadto na jedność czasową aktu przekazania i związania z realizacją jej zadań, co stanowi dodatkowy argument za aktualnością tej realizacji (por. wyrok NSA z dnia 19.02.2009 r., sygn. akt I OSK 408/08 oraz wyrok NSA z 18.11.2011 r., sygn. akt I OSK 1923/10). Organ podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że pozytywną przesłanką, umożliwiającą przekazanie mienia ogólnonarodowego na własność gminie na podstawie art. 5 ust. 4 powołanej ustawy, jest związanie tego mienia z realizacją aktualnych zadań gminy. W świetle przepisu art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych gminie może być zatem przekazane tylko takie mienie ogólnonarodowe (państwowe), które jest aktualnie i bezpośrednio związane z realizacją jej zadań, a nie mienie mające pośredni wpływ na realizację tych zadań. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Zdaniem organu wskazane przez odwołującą się okoliczności nie wykazały, że nieruchomość będąca przedmiotem postępowania, na dzień złożenia wniosku o przekazanie, była związana z realizowanym wówczas przez gminę jej konkretnym zadaniem. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. pism Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2017 r. i z [...] lipca 2018 r., przedmiotowym 6-kondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym administruje Administracja Budynków Komunalnych nr [...], która reprezentuje Gminę Miasta [...], a czynsz stanowi dochód Gminy Miasta [...]. Prezydent nie wykazał, aby lokale mieszkalne znajdujące się w przedmiotowym budynku miały status lokali socjalnych, zamiennych lub, by wchodziły w zasób mieszkaniowy na potrzeby rodzin o niskich dochodach. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 506) do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, które w szczególności obejmują sprawy z zakresu gminnego budownictwa mieszkaniowego. W ocenie organu w związku z powyższym nie można uznać, że lokale mieszkalne znajdujące się w budynku mieszkalnym położonym w [...] przy ul. [...]-[...] [...] [...]-[...], pełnią funkcję lokali socjalnych, a tym samym nie można przyjąć, że na przedmiotowej nieruchomości są realizowane zadania własne gminy z zakresu gminnego budownictwa mieszkaniowego. Decyzja wojewody wydana w trybie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) ma charakter decyzji uznaniowej. Oznacza to, że nawet w przypadku gdy dane mienie jest związane z realizacją zadań gminy, to wojewoda nie ma obligatoryjnego obowiązku przekazania tego mienia na własność wnioskującej gminie. Mając na uwadze powyższe, analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również fakt, że z punktu widzenia komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., istotne jest wykazanie faktycznego związku określonego mienia z aktualnymi zadaniami gminy, zdaniem Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, Gmina Miasto [...] nie realizuje na przedmiotowej nieruchomości zadań własnych w sposób, który uzasadniałby przekazanie jej nieruchomości. Przekazanie przedmiotowej nieruchomości na własność Gminy służyłoby w istocie przysporzeniu majątkowemu Gminy Miasta [...]. Organ wskazał ponadto, że w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został pogląd, zgodnie z którym, sam fakt, iż mienie ogólnonarodowe jest związane z realizacją zadań gminy, nie obliguje organu do przekazania go tej gminie, lecz ma on (organ) prawo wyboru rozstrzygnięcia (przekazać bądź nie przekazać), byle tylko decyzja została należycie i przekonująco uzasadniona (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. I SA 2494/02). Wobec nie wykazania przez odwołującą się w sposób wystarczający spełnienia przesłanek z art. 5 ust 4 ustawy dalsza analiza sprawy uwzględniająca wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazujący iż zarówno na podstawie art. 5 ust. 1 jaki i art. 5 ust. 4 komunalizacji podlegają jedynie te nieruchomości, które w dniu 27 maja 1990 r. stanowiły mienie Skarbu Państwa jest w danej sprawie niezasadna. Ponadto Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wskazała, że zgodnie z art. 23 ust. 1e ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2204, ze zm.) w postępowaniu administracyjnym i sądowo-administracyjnym, w których jedną ze stron lub uczestników postępowania jest Skarb Państwa, a drugą stroną lub uczestnikiem postępowania jest powiat albo miasto na prawach powiatu. Skarb Państwa reprezentuje wojewoda. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina Miasto [...] (dalej: skarżąca) zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) przepisu art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. nr 3 poz. 191 z późn.zm.) przez błędne uznanie przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do przekazania na rzecz Gminy Miasta [...] własności lokali mieszkalnych oraz przypisanego do nich udziału w wysokości [...] w nieruchomości wspólnej położonej w [...] przy ul. [...] [...] [...]-[...], obręb [...][...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] o pow. [...] ha, dla której prowadzi się księgę wieczystą Nr [...]; 2) przepisu art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych w związku z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 713) przez uznanie, iż Gmina Miasta [...] nie realizuje, wykorzystując lokale gminne komunalne położone w budynku przy ul. [...] [...] [...]-[...], zadań własnych polegających na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb gminnej wspólnoty przez realizację gminnego budownictwa mieszkaniowego, mimo, iż jak wynika z uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r, w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta [...], lokale te znajdują się w mieszkaniowym zasobie Gminy; 3) przepisu art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych w związku z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn.zm., zwaną dalej k.p.a.) polegające na przekroczeniu przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową granic uznania administracyjnego i braku uzasadnienia odmowy przekazania na rzecz Gminy Miasta [...] własności lokali mieszkalnych oraz przypisanego do nich udziału w wysokości [...] w nieruchomości wspólnej położonej w [...] przy ul. [...] [...] [...]-[...], obręb [...] [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] o pow. [...] ha, dla której prowadzi się księgę wieczystą Nr [...], 4) przepisu art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. przez brak przeprowadzenia przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy mienie, którego sprawa dotyczy, jest aktualnie związane z realizacją zadań Gminy Miasta [...], co doprowadziło do nieustalenia niezbędnej materialnoprawnej przesłanki do komunalizacji tego mienia. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca Gmina Miasto [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 1302, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu Gminie, na jej wniosek, może być także przekazane mienie ogólnonarodowe (państwowe) inne niż wymienione w ust. 1-3, jeżeli jest ono związane z realizacją jej zadań. Zwrócić przy tym należy uwagę, że przejęcie przez gminę nieruchomości w powołanym trybie nie jest tożsame z nabyciem z mocy prawa przez gminę prawa własności określonej nieruchomości w trybie art. 5 ust. 1 z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Decyzja wydawana w trybie art. 5 ust. 4 tej ustawy nie jest bowiem decyzją stwierdzającą nabycie przez Gminę z mocy prawa własności nieruchomości, gdyż jest to decyzja konstytutywna, a ponadto zawsze ma charakter uznaniowy w odróżnieniu od mającej charakter deklaratoryjny decyzji wydawanej w trybie art. 5 ust. 1 powołanej ustawy. Dlatego też ocena okoliczności, ustalenie, czy mienie objęte wnioskiem gminy jest związane z realizacją jej zadań, jak i przesądzenie o celowości i racjonalności przekazania na tej podstawie mienia ogólnonarodowego gminie, ustawodawca pozostawił ocenie i uznaniu organu orzekającemu o tym przekazaniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 1993 r., sygn. akt I SA 1473/92). Przekazanie gminie mienia w trybie przepisu art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej nie jest także obligatoryjne. Decyzja wydawana w tym trybie ma charakter uznaniowy. Użycie w tym przepisie wyrazów "może być przekazane" wskazuje, że przy jego stosowaniu organy działają według uznania administracyjnego, co znaczy, że nawet fakt, iż mienie ogólnonarodowe jest związane z realizacją zadań gminy, nie obliguje organu do przekazania go tej gminie, lecz ma on prawo wyboru rozstrzygnięcia (przekazać bądź nie przekazać) pod warunkiem, że wydana decyzja została należycie i przekonująco uzasadniona (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 1991 r., sygn. akt I SA 802/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 80). Stan faktyczny i prawny sprawy nie budzi wątpliwości i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Przedmiotem skargi jest nieruchomość zabudowana 6- kondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym położonym w [...] przy ul. [...]-[...] [...] [...]-[...],w którym to budynku znajdują się m.in. lokale mieszkalne będące własnością Skarbu Państwa. Lokale te są zajęte na podstawie umowy najmu. Zgodnie z art.7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 506) do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, które w szczególności obejmują sprawy z zakresu gminnego budownictwa mieszkaniowego. Przedmiotowym budynkiem administruje Administracja Budynków Komunalnych nr [...], która reprezentuje Gminę Miasta [...], a czynsz stanowi dochód Gminy Miasta [...]. Należy zgodzić się z organem, że gmina nie wykazała, aby lokale mieszkalne znajdujące się w budynku miały status lokali socjalnych, zamiennych lub aby stanowiły zasób mieszkaniowy na potrzeby rodzin o niskich dochodach. Stanowisko organów jest prawidłowe. Organy zasadnie przyjęły, że nie można uznać, że na przedmiotowej nieruchomości są realizowane zadania własne gminy z zakresu gminnego budownictwa mieszkaniowego, a skoro gmina czerpie z lokali dochody to funkcja Gminy nie polega na służeniu społeczności lokalnej poprzez gminne budownictwo mieszkaniowe, lecz na pobieraniu pożytków z przedmiotu najmu. Zdaniem Sądu oznacza to, że skarżąca Gmina nie spełnia przesłanki art. 5 ust. 4 powołanej ustawy. Możliwości skorzystania przez skarżącą Gminę z powołanej regulacji prawnej stoi także na przeszkodzie interes właściciela spornej nieruchomości, czyli Skarbu Państwa. Skoro Gmina Miasto [...] nie realizuje na przedmiotowej nieruchomości zadań własnych w sposób, który uzasadniałby przekazanie jej tej nieruchomości na własność to przekazanie przedmiotowej nieruchomości na własność Gminy służyłoby w istocie przysporzeniu majątkowemu. To stanowisko organów Sąd podziela a organy obu instancji wyczerpująco je wyjaśniły w uzasadnieniach wydanych decyzji. W ocenie Sądu, fakt, że wynajmowane lokale mieszkalne wchodzą w skład mieszkaniowego zasobu Gminy sam przez się nie uzasadnia twierdzenia, że gmina realizuje zadania własne w zakresie budownictwa mieszkaniowego czyli pomocy w zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkańców. Okoliczność zaś, że Gmina czerpie pożytki w postaci pobierania czynszu z lokali stanowiących mieszkaniowy zasób gminy pomimo, że lokale te stanowią własność Skarbu Państwa, oznacza, że może to czynić bez ograniczeń. W tej sytuacji Sąd uznał, że organy administracji publicznej prowadziły kontrolowane postępowanie administracyjne w sposób prawidłowy, dokładnie ustaliły stan faktyczny i prawny w sprawie, a także właściwie zastosowały zarówno przepisy procedury administracyjnej, jak i prawa materialnego, a powody podjętych rozstrzygnięć wyczerpująco przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji. Nie naruszyły przy tym granic swobodnego uznania. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.