II SA/Łd 601/22

SENTENCJA . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Protokolant Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Tomasz Porczyński Asystent sędziego Robert Latek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 12 maja 2022 r. nr SKO.4140.26.22 w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi S. M., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. ał UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 12 maja 2022 r., znak: SKO.4140.26.22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po rozpatrzeniu odwołania M.K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", oraz art. 2, art. 3, art. 4, art. 8, art. 40 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.s.", utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Wierzchlas z dnia 18 marca 2022 r., nr GOPS.5012.78.2022, wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 7 pkt 15, art. 40 i art. 106 ust. 1 u.p.s. odmawiającą pomocy w formie zasiłku celowego na pokrycie strat powstałych na budynku gospodarczym w związku z wystąpieniem zdarzenia niosącego znamiona klęski żywiołowej. Z akt sprawy wynika, że skarżący wnioskiem z dnia 18 lutego 2021 r. wystąpił o zasiłek celowy w związku z wystąpieniem zdarzenia niosącego znamiona klęski żywiołowej dla osób i rodzin, które poniosły straty w gospodarstwach domowych (budynkach mieszkalnych lub gospodarczych). W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 17 lutego 2022 r. w wyniku silnych wiatrów (huraganu) został uszkodzony budynek gospodarczy o wymiarach 34 m długości i 6,5 m szerokości, zbudowany z pustaka żużlowego i pokryty eternitem. Uszkodzony został dach z wywiązką i ściany. W ocenie skarżącego budynek nadaje się do rozbiórki. M.K. dodał, że nie będzie go remontował, a pomocy oczekuje na zdjęcie eternitu i więźby dachowej, która grozi zawaleniem. Organ I instancji, odmówił M.K. pomocy w formie zasiłku celowego na pokrycie strat powstałych na budynku gospodarczym w związku z wystąpieniem zdarzenia niosącego znamiona klęski żywiołowej, wskazując, że uszkodzony budynek nie służył zaspokajaniu niezbędnych potrzeb i nie był ubezpieczony, a skarżący poinformował, że nie będzie go remontował. Zgodnie zaś z zatwierdzonymi przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zasadami udzielania pomocy finansowej dla osób poszkodowanych w wyniku zdarzeń niosących znamiona klęski żywiołowej - zasiłek celowy może być przyznany na koszty rozbiórki zniszczonego budynku w przypadku odbudowy. Odwołanie od określonej powyżej decyzji wniósł M.K., zarzucając jej, że została wydana przez osobę zatrudnioną w GOPS od 1 marca 2022 r., która nie zna problemów mieszkańców. W ocenie skarżącego decyzje tej wagi powinny być podejmowane przez Wójta Gminy i parafowane jego podpisem. W ocenie skarżącego powinien otrzymać wnioskowaną pomoc, gdyż sama decyzja organu nadzoru budowlanego z dnia 28 lutego 2022 r. nr 14/2022, obliguje Wójta do działania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium, po przywołaniu treści art. 60, art. 61, art. 106, art. 107 i art. 109 u.p.s., wskazało, że R.P., ojciec skarżącej, został skierowany, a następnie umieszczony w DPS w Łodzi, a ustawodawca wyraźnie ustalił, kto jest zobowiązany do ponoszenia kosztów z tego tytułu. W świetle art. 61 ust. 1 u.p.s., córka pensjonariusza DPS, jego zstępna, jest co do zasady zobligowana do wnoszenia opłat za pobyt ojca w DPS. Kolejno, powołując się na treść art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, ust. 3, ust. 4 i art. 40 wskazało, że zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 u.p.s., ma służyć tym samym celom, co zasiłek celowy określony w art. 39 u.p.s., albowiem jego celem jest zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Przepis art. 40 u.p.s. normuje jednak szczególne zasady przyznawania zasiłku celowego, bowiem w wyjątkowych sytuacjach mogą otrzymać go osoby lub rodziny przekraczające ustalone w ustawie kryterium dochodowe. Uchylenie kryterium dochodowego nie oznacza jednak uchylenia celu, w jakim udzielana jest pomoc społeczna, tj. wspieranie danych osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Wnioskowany zasiłek celowy nie ma charakteru odszkodowawczego i nie może być traktowany jako rekompensata za straty spowodowane klęską żywiołową, ale ma umożliwić przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych. Nie stanowi też zadośćuczynienia ze strony Państwa, które nie ma obowiązku zapewnić pomocy w remoncie każdej nieruchomości uszkodzonej w wyniku klęski. Takie funkcje spełniają organy ubezpieczeniowe pod warunkiem zawarcia odpowiedniej umowy Dalej Kolegium stwierdziło, że niezbędna potrzeba życiowa, to potrzeba, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować – potrzeba związana z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka i niezbędna do normalnej, godnej egzystencji na poziomie elementarnym, gdy zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie. Zasiłek taki nie musi być zatem wypłacony każdemu, kto jest właścicielem nieruchomości dotkniętej zdarzeniem losowym lub klęską żywiołową, czy też ekologiczną. Organ ocenia całokształt sytuacji strony i jej rodziny, mającej wpływ na zakres zaspokojenia zgłoszonych potrzeb, uwzględniając przy tym sytuację ogólną, czyli wysokość posiadanych środków, liczbę osób wymagających pomocy. Po ustaleniu, że taka pomoc jest niezbędna, organ może przyznać (ale nie musi) zasiłek celowy, biorąc pod uwagę okoliczności przemawiające za udzieleniem pomocy, jak i przeciw jej udzieleniu, co odnosi się również do wysokości przyznanej pomocy. Spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza zatem, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia. Organ wyjaśnił jednocześnie, że opracowane przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji "Zasady udzielania, ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, pomocy finansowej w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących, poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęsk żywiołowych", powoływane dalej jako: "Zasady", stanowią wytyczne kierowane do organów jednostek samorządu terytorialnego, i choć nie na[?]leżą do źródeł prawa powszechnie obowiązującego, gmina winna co do zasady respektować je przy podejmowaniu decyzji administracyjnych w sprawie przyznania zasiłków celowych w związku z klęską żywiołową, jednakże to art. 40 ust. 1 i 2 u.p.s. jest jedyną regulacją normatywną o randze ustawowej dotyczącą zasad przyznawania zasiłku celowego w przypadku strat poniesionych w wyniku klęski żywiołowej, dlatego podstawą materialnoprawną, w ramach której organ winien był przeprowadzić analizę przyjętych ustaleń faktycznych, mogły być jedynie przepisy u.p.s. Kolegium stwierdziło następnie, że organ I instancji przeprowadził w dniu 18 lutego 2022 r. u skarżącego rodzinny wywiad środowiskowy, a w aktach znajduje się dokumentacja fotograficzna oraz protokół nr 4/2022 sporządzony na okoliczność szkód w budynkach powstałych wskutek niekorzystnego zjawiska atmosferycznego - huraganu z dnia 17 lutego 2022 r. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, zamieszkuje w jednorodzinnym domu. Jest bierny zawodowo. Jego dochód stanowi emerytura w wysokości 992,24 zł, a zatem przekraczająca kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej. Wypłacona jest ona w wysokości 555,19 zł, ponieważ pozostała część jest potrącana na zaległe alimenty. W wyniku silnego wiatru w dniu 17 lutego 2022 r. uległ uszkodzeniu budynek gospodarczy o wymiarach 34 m na 6,5 m. Budynek zbudowany był z pustaka żużlowego, pokryty eternitem. Uszkodzeniu uległ dach z wywiązką oraz ściany. Budynek nie był ubezpieczony i ma nieuregulowany stan prawny, wnioskodawca nie jest jego właścicielem. M.K. nie prowadzi gospodarstwa rolnego i budynek ten nie był wykorzystywany na cele rolnicze i nie służył do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych wnioskodawcy. M.K. oświadczył, że nie będzie remontował budynku, gdyż nadaje się on do rozbiórki. W ocenie organu II instancji najistotniejsza jest okoliczność, że na skutek zdarzeń atmosferycznych w dniu 17 lutego 2022 r. w przypadku skarżącego uległ zniszczeniu budynek, który nie był ściśle związany z zamieszkaniem skarżącego. Tym samym nie został on pozbawiony możliwości zaspakajania podstawowych – w rozumieniu u.p.s. – potrzeb bytowych. Samo zaś powstanie straty w nieruchomości z powodu nawałnicy, gdy strona ma zaspokojone podstawowe potrzeby życiowe, w tym mieszkaniowe, nie może stanowić wyłącznej przesłanki udzielenia pomocy w postaci zasiłku celowego. Organ podkreślił jednocześnie, że w istocie skarżący wnioskuje o udzielenie pomocy na pokrycie kosztów rozbiórki uszkodzonego budynku, zaś w myśl Zasad, zasiłek celowy może być przyznany jedynie na koszty rozbiórki zniszczonego budynku mieszkalnego wyłącznie w przypadku odbudowy budynku mieszkalnego na miejscu, na którym był posadowiony dotychczasowy budynek. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym, a ponadto skarżący oświadczył, że nie będzie go remontował, ani odbudowywał. Dodatkowo M.K. został poinformowany o możliwości złożenia stosownego wniosku do Urzędu Gminy o odbiór eternitu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, M.K., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżył w całości decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu skarżący podjął polemikę z uzasadnieniem decyzji stwierdzając w pierwszej kolejności, że organ błędnie określa zdarzenie jako: "noszące znamiona klęski żywiołowej", w sytuacji, gdy miała miejsce katastrofa budowlana. Następnie skarżący stwierdził, że nie jest w stanie wykonać decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który określił wytyczne dot. uporządkowania miejsca katastrofy poprzez rozebranie zniszczonych elementów konstrukcji ścian, dachu i pokrycia filarów podtrzymujących dach oraz zabezpieczenia uszkodzonej i przechylonej ściany. W związku z tym oczekuje pomocy od Gminy. Następnie skarżący stwierdził, że decyzję o braku odbudowy budynku podjął ze względów zdrowotnych i finansowych, natomiast w sytuacji otrzymania środków od Gminy, odbudowałby budynek. Jednocześnie skarżący wskazał, że w budynku inwentarsko-gospodarczym przechowuje węgiel i drzewo na opał oraz chowa kaczki, gęsi i kury dla własnych potrzeb, w związku z czym spełnia definicję budynku mieszkalnego wskazanego w Zasadach. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie była zasadna i jako taka podlegała oddaleniu. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z zm., dalej powoływana jako "ppsa"), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego ani procesowego mających wpływ na wynik sprawy. Organy w prawidłowy sposób ustalił stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. W myśl art. 40 ust. 1 cyt. ustawy, zasiłek celowy może być przyznany osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego. Zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (art. 40 ust. 2). Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (art. 40 ust. 3). W sprawie bezsporne jest, że wskutek klęski żywiołowej (silny wiatr) 17 lutego 2022 r. doszło do uszkodzenia budynku gospodarczego o wymiarach 34 m długości i 6,5 m szerokości, zbudowanego z pustaka żużlowego i pokrytego eternitem. Uszkodzony został dach z wywiązką i ściany. W sprawie pojawiają się dwa problemy pierwszy czy na rozebranie budynku można przyznać pomoc oraz czy przedmiotowy budynek służy zaspokajaniu niezbędnych potrzeb życiowych o których mowa w zasadach udzielania pomocy finansowej dla osób poszkodowanych w wyniku zdarzeń niosących znamiona klęski żywiołowej wskazanych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z dnia 21 czerwca 2021 r. Stosownie do treści pkt I.3 ww. pisma, przez budynek mieszkalny rozumie się także budynek gospodarczy służący zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny lub osoby samotnie gospodarującej, w szczególności budynek inwentarski. Zgodnie natomiast z pkt III.7 i III.9 ww. Zasiłek celowy może być przyznany na koszty rozbiórki zniszczonego budynku mieszkalnego wyłącznie w przypadku odbudowy budynku mieszkalnego na miejscu, na którym był posadowiony dotychczasowy budynek. Całkowita kwota zasiłku na odbudowę budynku mieszkalnego i koszty rozbiórki zniszczonego budynku nie może przekroczyć kwoty pomocy uzależnionej od oszacowanego procentu zniszczeń/uszkodzeń, określonej w załączniku nr 1 lub nr 2 do Zasad. Jeżeli w zniszczonym lub uszkodzonym budynku/lokalu mieszkalnym gospodarstwo domowe nie było prowadzone w dniu zdarzenia klęskowego, nie zachodzą przesłanki do przyznania pomocy. Pomoc nie przysługuje również na remont/odbudowę budynku/lokalu innego niż budynek/lokal mieszkalny (np. budynku w budowie, domu rekreacyjnego i letniskowego) ani na remont/odbudowę obiektów o innym charakterze (np. dróg dojazdowych). W tym miejscu wskazać należy, że wskazane pismo organu rządowego nie należy do źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Obrazuje ono jednak określone ujednolicone standardy i zasady postępowania organu pomocowego względem osób pokrzywdzonych zdarzeniem klęskowym, celem zapewniania równego dostępu do pomocy finansowej ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych. Odzwierciedla ono założenia, na jakie przeznaczone zostało finansowanie z budżetu państwa celem realizacji zadania zleconego z zakresu administracji rządowej, co wiąże się jednocześnie z możliwościami finansowymi organu pomocy społecznej realizującego zadanie zlecone finansowane z budżetu państwa. Wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o pomocy społecznej, do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez gminę należy przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską żywiołową lub ekologiczną. Z kolei, jak stanowi art. 22 pkt 1 cyt. ustawy, do zadań wojewody należy ustalanie sposobu wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego. Gmina natomiast, realizując zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, kieruje się ustaleniami przekazanymi przez wojewodę, o czym stanowi art. 110 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Wykonując zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej i dokonując wypłaty środków finansowych przekazanych na zasiłki celowe na usuwanie skutków klęski żywiołowej, organ pomocowy powinien zatem uwzględniać przeznaczenie środków publicznych określone w wytycznych organu rządowego, który przekazuje środki finansowe na realizację tego zadania zleconego, co określa jednocześnie możliwości finansowe organu pomocowego. Dlatego też organ pomocowy powinien dokonać oceny określonych okoliczności występujących w danej sprawie nie tylko w świetle norm prawa materialnego powszechnie obowiązującego zawartych w ustawie o pomocy społecznej, lecz także z uwzględnieniem ww. Zasad udzielania pomocy finansowej (tak samo (zob. wyrok NSA z 25.01.2017 r., II GSK 3501/16). Dodać należy, że decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku celowego ma charakter decyzji uznaniowej. Taki charakter decyzji oznacza, że organ administracji ma swobodę decyzyjną co do ustalenia treści decyzji uznaniowej, związaną z realizowaniem określonej w zakresie przedmiotu decydowania polityki państwa. Kontrola sądu administracyjnego, prowadzona z punktu widzenia legalności decyzji administracyjnych, jest w stosunku do takich decyzji ograniczona. Sprowadza się bowiem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie, organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z zm., dalej powoływana jako "kpa") oraz czy organ w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i czy po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu owego materiału dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i zakresu owego uprawnienia. Istotne znaczenie przy tym ma uzasadnienie wydanej przez organ decyzji rozstrzygającej sprawę. Rozpoznając sprawę z zakresu pomocy społecznej, pamiętać trzeba, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna jest instytucją polityki państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Instytucja ta wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 cyt. ustawy), a jej zadaniem jest zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym poprzez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz do ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 2). Dlatego też pomoc udzielana w przypadku klęski na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej winna być skierowana do osób zamieszkujących w lokalach mieszkalnych lub domach, które uległy zniszczeniu bądź uszkodzeniu (dotyczy to odpowiednio budynków gospodarczych), wskutek czego osoby te znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, jakiej nie są w stanie same, przy wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości przezwyciężyć. Sąd podziela stanowisko, wyrażane również w orzecznictwie sądów administracyjnych, że zasiłek celowy z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej nie ma charakteru odszkodowawczego i nie może być traktowany jako rekompensata za straty spowodowane zdarzeniem losowym. Nie stanowi też zadośćuczynienia ze strony Państwa, które nie ma obowiązku zapewnić pomocy w remoncie każdej nieruchomości uszkodzonej w wyniku klęski (por. wyroki NSA: z 20.11.2014 r., I OSK 2216/14, z 12.03.2014 r., I OSK 2846/13, z 27.07.2012 r., I OSK 880/12). Pomoc, o której mowa w art. 40 cyt. ustawy, nie może być udzielana bez zastosowania ogólnych zasad pomocy społecznej, której celem jest zabezpieczenie podstawowych, niezbędnych potrzeb życiowych. Przy podejmowaniu decyzji w sprawach z zakresu pomocy społecznej organy powinny zatem kierować się dobrem danej osoby i mieć na względzie, że pomoc ta wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc w postaci zasiłku celowego ma zatem służyć obywatelom w najcięższych sytuacjach życiowych, kiedy ich podstawowe potrzeby egzystencjalne nie mogą być przez nich zaspokojone we własnym zakresie (tak NSA w wyroku z 20.11.2014 r., I OSK 2216/14). Zatem zasiłek celowy nie musi być wypłacony każdemu, kto jest właścicielem nieruchomości dotkniętej klęską żywiołową. W przypadku, gdy osoba ubiegająca się o zasiłek celowy na pokrycie skutków klęski żywiołowej ma zapewnione warunki bytowe we własnym zakresie w innym miejscu, niż dotknięte żywiołem, uznać należy, że ma zapewnione minimum egzystencji, co wskazuje i świadczy zarazem o tym, że pomoc socjalna ze strony państwa na podstawie ustawy o pomocy społecznej nie jest niezbędna. Taka sytuacja z kolei wyklucza możliwość udzielenia jej przedmiotowej pomocy socjalnej. Zasiłek ten - jak wskazuje jego nazwa - jest świadczeniem celowym, a zatem ma spełniać określoną rolę - wspierać osoby dotknięte trudną sytuacją, aby pomóc im zaspokoić niezbędne potrzeby bytowe. (por. wyroki NSA: z 28.11.2012 r., I OSK 2120/12, LEX nr 2732144, z 20.11.2014 r., I OSK 2216/14, LEX nr 2783766, z 14.05.2013 r., I OSK 227/13, z 28.06.2019 r., I OSK 308/19, LEX nr 2639798, wyroki WSA: w Poznaniu z 16.10.2019 r., IV SA/Po 413/19, w Bydgoszczy z 12.02.2019 r., II SA/Bd 1258/18). Mając na uwadze powyższe, zgodzić się należy z organami, że decydujące znaczenia dla odmowy przyznania Skarżącemu wnioskowanej pomocy miała okoliczność, że zniszczony budynek nie służył zaspokojeniu niezbędnej potrzeby bytowej i egzystencjalnej, co sam Skarżący wielokrotnie oświadczył wskazując że chce rozebrać uszkodzony budynek i go nie odbudowywać. Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że decyzją z dnia 8 lipca 2022r. Wójt Gminy Wierzchlas rozpoznając wniosek skarżącego z dnia 23 czerwca 2022r. z budżetu gminy wypłacił kwotę 3000 zł na rozebranie przedmiotowego budynku. Reasumując, organ rozpatrzył całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował prawidłową normę prawa materialnego. Organ z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania w toku postępowania odwoławczego dokonał samodzielnej oceny prawnej jak i dowodowej sprawy w jej całokształcie, a motywy swojego działania zawarł w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Tak jak tego wymaga art. 107 § 3 kpa, wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, wyjaśnił również podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu motywy oraz tok rozumowania organu, przedstawiające ocenę i proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący. Tym samym stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były bezzasadne i skarga w oparciu art. 151 ppsa podlegała oddaleniu. k.ż.