II OSK 1728/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Telekomunikacji Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie o wstrzymanie wykonania postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 26 października 2010 r., nr WOA.MWOR.520-554-10 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie ze skargi kasacyjnej Telekomunikacji Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1547/10 oddalającego skargę Telekomunikacji Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 26 października 2010 r., nr WOA.MWOR.520-554-10 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 29 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Telekomunikacji Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 26 października 2010 r., nr WOA.MWOR.520-554-10 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Telekomunikacja Polska S.A. z siedzibą w Warszawie. Pismem z dnia 3 listopada 2011 r. skarżąca kasacyjnie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 26 października 2010 r., nr WOA.MWOR.520-554-10 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, podnosząc, iż ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie przywróceniem terminu do złożenia odwołania od decyzji Państwowej Inspekcji Nadzoru Budowlanego w Krakowie. Wnioskodawca dodał, że dokonanie rozbiórki infrastruktury telekomunikacyjnej, a w konsekwencji pozbawienie połączeń telekomunikacyjnych dołączonych do sieci abonentów może spowodować trudne do odwrócenia skutki, jak również stoi w sprzeczności z interesem społecznym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 26 października 2010 r., nr WOA.MWOR.520-554-10 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosowanie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stwierdzić przy tym należy, iż dopuszczalnym jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie powyższego przepisu w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. Nr 4, poz. 77). Co do zasady, przedmiotem postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego. W wyjątkowych zaś przypadkach przedmiotem takiego rozstrzygnięcia mogą być inne akty podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przyjmuje się również, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania niewątpliwie nie mieści się w katalogu aktów nadających się do wykonania. Odnosząc się do kwestii dopuszczalności wstrzymania wykonania decyzji o nakazie rozbiórki zauważyć należy, że zasadnicze znaczenie dla jej rozstrzygnięcia ma ustalenie zakresu znaczenia sformułowania "w granicach tej samej sprawy" użytego w cytowanym wyżej przepisie. Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej, nie umożliwia jednak, w ocenie Sądu, wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia orzekającego o nakazie rozbiórki sieci teletechnicznej, w sytuacji gdy przedmiotem postanowienia wydanego przez organ odwoławczy jest stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Przede wszystkim bowiem kwestia nakazu rozbiórki oraz kwestia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Celem postępowania o nakazie rozbiórki jest bowiem przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Tymczasem w zaskarżonym postanowieniu organ tej kwestii w ogóle nie badał, poprzestając na ocenie kwestii proceduralnych dotyczących wniesionego środka zaskarżenia, co w każdym przypadku musi nastąpić, zanim organ przejdzie do merytorycznego rozpoznania zasadności odwołania. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co uzasadniało stwierdzenie, że decyzja w przedmiocie nakazu rozbiórki nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Przyjęcie koncepcji dopuszczalności zbadania przez sąd administracyjny zarzutów strony skarżącej dotyczących decyzji organu I instancji, rozstrzygającej sprawę "materialną", byłoby w istocie równoznaczne z zaakceptowaniem obejścia rygorów prawnych wynikających z art. 52 p.p.s.a. statuujących konieczność wyczerpania toku instancji przed wniesieniem skargi. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art.193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.