I SA/Go 421/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. pełnomocnik Skarżącego A.S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w sprawie pojawiły się nowe okoliczności, w szczególności jeśli chodzi o wynikającą z protokołu przesłuchania treść zeznań Skarżącego oraz K.P. oraz wszczęcie dochodzenia przez Prokuraturę Rejonową w sprawie sfałszowania podpisów skarżącego na umowach sprzedaży będących podstawą wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] bezsprzecznie wskazuje to na wadliwość decyzji organów podatkowych. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji w stosunku do osoby, na której nie powinien ciążyć obowiązek zapłaty podatku w podatku akcyzowym, uznać należałoby za sprzeczne z zasadami państwa prawa i w istocie sprowadzałoby się do pozbawienia jej faktycznej możliwości obrony swoich praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie takiej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi zatem odstępstwo od ogólnej reguły, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu i objęte jest zakresem uznania Sądu, iż w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania takiej ochrony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, – dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA i WSA www.nsa.gov.pl). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. post. WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży wykazanie zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się więc do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). Wnioskujący, składając wniosek winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku, zaś w razie gdy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sposób niewątpliwy wynika z całości okoliczności sprawy, Sąd powinien te okoliczności wziąć pod uwagę z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 26 marca 2008 r., I OZ 181/08). Oceniając wniosek Skarżącego, przy uwzględnieniu podniesionych w nim okoliczności, Sąd stwierdził, iż skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego we wniosku ograniczył się jedynie do wskazania, że pojawiły się nowe okoliczności, tj. zeznania Skarżącego oraz K.P. oraz że Prokuratura Rejonowa wszczęła dochodzenie w sprawie sfałszowania podpisów skarżącego na umowach sprzedaży. Zdaniem pełnomocnika skarżącego wskazuje to na wadliwość decyzji organów podatkowych. Pełnomocnik utrzymuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji w stosunku do osoby, na której nie powinien ciążyć obowiązek zapłaty podatku w podatku akcyzowym, uznać należałoby za sprzeczne z zasadami państwa prawa i w istocie sprowadzałoby się do pozbawienia jej faktycznej możliwości obrony swoich praw. Zdaniem Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w dostateczny sposób uprawdopodobniony. Strona nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącego. Strona nie uzasadniła również w jaki sposób byłaby pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Wszczęcie dochodzenia przez Prokuraturę Rejonową zdaniem Sądu nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Ustalenia co do stanu faktycznego będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji mogą mieć wpływ na ocenę jej zgodność z prawem a nie na zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazać podniesione we wniosku argumenty sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości prowadzenia postępowania podatkowego. Takie uzasadnienie wniosku nie pozwala Sądowi na ocenę, czy zaistnienia wspomnianych przesłanek. Jednocześnie podkreślić należy, ze w ramach rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie może dokonywać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (okoliczności faktycznych sprawy) czy też prawidłowości prowadzenia postępowania podatkowego. Dlatego też, wskazane we wniosku argumenty nie mogły wpłynąć na pozytywne rozpatrzenie złożonego przez skarżącą wniosku. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 455/12, w którym wskazano, że: "postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego treści art. 49 P.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy." Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.