VI Ka 371/18

<p>Sygn. akt VI Ka 371/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 19 grudnia 2018 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodnicząca: SSO Elżbieta Kosecka-Sobczak</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: Patrycja Pakulska </strong> </p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Elblągu <span class="anon-block">M. R.</span> </p> <p>po rozpoznaniu dnia 19 grudnia 2018r. w <span class="anon-block">E.</span> sprawy:</p> <p> <span class="anon-block">P. B. (1)</span> s. <span class="anon-block">L.</span> i <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> i inne</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Elblągu</p> <p>z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II K 179/17</p> <p>I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</p> <p>a) uniewinnia oskarżonego od popełnienia czynu z pkt. I,</p> <p>b) uchyla rozstrzygnięcie o karze łącznej z pkt. III i o kosztach i opłacie z pkt. V,</p> <p>II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie,</p> <p>III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa ½ kosztów za postępowanie przed sądem I i II instancji, przy czym zwalnia go od opłaty za obie instancje, zaś kosztami za obie instancje dotyczącymi uniewinnienia oskarżonego obciąża Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 371/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">P. B. (1)</span> został oskarżony o to, że:</p> <p>1. w 28 maja 2016r. w miejscowości <span class="anon-block">J.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, dokonał pobicia <span class="anon-block">P. F. (1)</span> w ten sposób, że poprzez przytrzymywanie pokrzywdzonego za ręce, uderzanie pięściami po brzuchu, przewrócenie na ziemię, kopanie po brzuchu i uderzeniu pięścią w twarz, spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci stłuczenia okolicy oczodołowej lewej z powstaniem niezbyt rozległych ran tłuczonych, które to obrażenia spowodowały rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na okres poniżej 7 dni, jednakże w trakcie zdarzenia był on narażony na nastąpienie skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a>, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a>;</p> <p>2. w okresie od maja 2016r. do lipca 2016r., w miejscowości <span class="anon-block">J.</span>, działając z góry powziętym zamiarem oraz wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wielokrotnie groził <span class="anon-block">P. F. (1)</span> i <span class="anon-block">K. D. (1)</span> pozbawieniem życia i uszkodzeniem ciała, które to groźby wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę spełnienia, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>.</p> <p>Sąd Rejonowy w Elblągu wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2018 r. w sprawie II K 179/17 rozstrzygnął , iż:</p> <p>I. oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> uznaje za winnego tego, że w 28 maja 2016r. w miejscowości <span class="anon-block">J.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, naruszył nietykalność cielesną <span class="anon-block">P. F. (1)</span> w ten sposób, że przytrzymywał go za ręce, uderzał pięściami po brzuchu, przewrócił na ziemię i kopał po brzuchu, czym nie spowodował u niego żadnych obrażeń i czyn ten kwalifikuje, jako występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 kk</a> i za to na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 34;art. 34 § 1;art. 34 § 1 a;art. 34 § 1 a pkt. 1)">art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 35;art. 35 § 1)">art. 35 § 1 kk</a> skazuje go na karę 10 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;</p> <p>II. oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190 § 1 pkt. 2)">punkcie 2</a>. oskarżenia, to jest występku kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> w zw. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 34;art. 34 § 1;art. 34 § 1 a;art. 34 § 1 a pkt. 1)">art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 35;art. 35 § 1)">art. 35 § 1 kk</a> skazuje go na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;</p> <p>III. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1)">art. 85 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 3)">art. 86 § 1 i 3 kk</a> łączy jednostkowe kary ograniczenia wolności orzeczone wobec oskarżonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86 pkt. 1;art. 86 pkt. 2)">punktach I. i II.</a> i wymierza mu karę łączną 10 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;</p> <p>IV. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 34;art. 34 § 3)">art. 34 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 7 a)">art. 72 § 1 pkt 7a kk</a> orzeka wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonymi <span class="anon-block">P. F. (1)</span> i <span class="anon-block">K. D. (1)</span> w jakikolwiek sposób oraz zbliżania się do nich na odległość mniejszą niż 50 metrów przez 10 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku;</p> <p>V. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art. 626 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości w tym na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 3;art. 2 ust. 2)">art. 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> opłatę w kwocie 180zł.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który wyrok ten zaskarżył w całości i wyrokowi temu zarzucił:</p> <p>I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art.424 kpk</a>,</p> <p>II. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku.</p> <p>Stawiając te zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</span> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego częściowo zasługiwała na uwzględnienie. Zaprezentowane w tej apelacji argumenty mające uzasadniać obrazę przepisów, a także wadliwość poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń stanu faktycznego, co doprowadziło do niesłusznego przypisania oskarżonemu czynu z pkt. I zaskarżonego wyroku, były trafne.</p> <p>Na wstępie podnieść należy, że sąd I instancji przeprowadził w przedmiotowej sprawie postępowanie dowodowe w sposób wystarczający do wydania wyroku. W zakresie dot. czynu przypisanego <span class="anon-block">P. B.</span> w pkt. II wyroku, to zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy poddał właściwej analizie i na tej podstawie wyprowadził całkowicie słuszne wnioski zarówno co do winy oskarżonego w zakresie popełnienia przypisanego mu przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>, subsumcji prawnej jego zachowania pod wskazane przepisy prawne, jak i w konsekwencji orzeczonej kary. Przedmiotem rozważań zaprezentowanych przez sąd rejonowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do przypisanych gróźb karalnych były nie tylko dowody obciążające oskarżonego, ale również wszelkie dowody przeciwne, a wszystkie one zostały ocenione w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Natomiast skarżący w swojej apelacji skupił się przede wszystkim na wyeksponowaniu dowodów odciążających oskarżonego, w tym wyjaśnień oskarżonego i fragmentu zeznań <span class="anon-block">K. D. (1)</span> z rozprawy, a więc tylko na części materiału dowodowego w sprawie. Mimo tego, że sam bazował tylko na pewnych dowodach czy ich fragmentach, to autor apelacji zarzucił sądowi I instancji naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art.5§2kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>. Tymczasem analiza zebranego materiału dowodowego i wymowa wszystkich ujawnionych dowodów dot. czynu z pkt. II wyroku, które były oceniane przez sąd I instancji, co wynika z pisemnego uzasadnienia, to uwzględniła całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy. Stąd nie można zgodzić się z autorem apelacji, by doszło do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> czy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Również nie można było się zgodzić z obrońcą by okoliczność, że pokrzywdzony złożył niewiarygodne zeznania co do jego pobicia przez oskarżonego (co zostanie omówione poniżej) to automatycznie wskazywała nie niewiarygodność jego relacji co do gróźb karalnych. Bowiem w tym zakresie to pokrzywdzeni składali zeznania w sposób konsekwentny i były one spójne. Zostały też potwierdzone relacjami innych osób, a także faktem skazania <span class="anon-block">G. S.</span> (przy czym to <span class="anon-block">G. S.</span> składał co gróźb niekonsekwentne relacje). A wobec tego to odnośnie tego czynu nie zachodziły podstawy do zastosowania zasady z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2kpk</a>, a sam brak przyznania się oskarżonego był niewystarczający do postulowanego uniewinnienia go od czynu z pkt. II. Ponadto należy skarżącemu wskazać, że od pokrzywdzonych, na etapie postępowania przygotowawczego, odebrano stosowne wnioski o ściganie i zostały one ujawnione wraz z zeznaniami pokrzywdzonych z dochodzenia.</p> <p>Generalnie więc zarzuty postawione zaskarżonemu wyrokowi co do czynu z pkt. II nie potwierdziły się, a oceniając, że zebrany w tym zakresie materiał dowodowy został oceniony w sposób nie dowolny, ale zgodny z regułą z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, bez naruszenia zasady z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2kpk</a>, to brak też było podstaw do przyjęcia, że ustalenia faktyczne co do czynu ciągłego gróźb karalnych są błędne.</p> <p>Należy też zaznaczyć, że skarżący zarzucił obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art.4 kpk</a>, ale naruszenie tego przepisu nie może w ogóle stanowić samodzielnej podstawy apelacyjnej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2012 r., IV KK 211/12, LEX nr 1220924). Przepis ten wyraża ogólną dyrektywę postępowania karnego, która jest konkretyzowana poprzez treść odpowiednich przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kodeksu postępowania karnego</a>, nakazujących lub zakazujących organom prowadzącym postępowanie karne dokonanie określonych czynności w przewidzianych tymi przepisami sytuacjach procesowych, a stawiający ten zarzut skarżący wskazał przede wszystkim na błędną w jego mniemaniu ocenę wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, w tym fragment zeznań pokrzywdzonej, a zatem zarzut ten stanowi w istocie zdublowanie zarzutów dotyczących oceny dowodów, do których już ustosunkowano się powyżej.</p> <p>Odnośnie zaś zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>, to niespełnienie wymogów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a> nie może stanowić samodzielnej podstawy zmiany lub uchylenia wyroku, a braki w zakresie elementów składowych uzasadnienia wyroku tylko wówczas uzasadniają jego uchylenie, gdy prowadzą do wniosku, że sąd pierwszej instancji nieprawidłowo wydał wyrok (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2010 r., IV KK 315/10, LEX nr 653737). W niniejszej sprawie takiego wniosku – co do czynu przypisanego w pkt. II wyroku, sformułować nie można, co czyni także ten zarzut, co do tego przypisanego czynu, niezasadnym.</p> <p>Sąd odwoławczy uznał natomiast zasadność zarzutów i obrazy przepisów postępowania (w szczególności naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2kpk</a>) i błędów w ustaleniach faktycznych co do czynu przypisanego <span class="anon-block">P. B.</span> w pkt. I zaskarżonego wyroku. A tym samym nie zgodził się z argumentacją sądu I instancji zawartą w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do czynu z pkt. I wyroku.</p> <p>O ile bowiem co do gróźb karalnych to materiał dowodowy w postaci zeznań pokrzywdzonych i świadków ich wspierających był spójny, to nie można tak ocenić tych dowodów w zakresie dot. „pobicia” <span class="anon-block">P. F.</span> z 28 maja 2016r. Rację ma bowiem skarżący, że „pobicie” to poprzedził wypadek drogowy z udziałem pokrzywdzonego i że początkowo pokrzywdzony to zataił. A jest to ważne o tyle, że z opisu przebiegu tego wypadku wynika, że pokrzywdzony mógł wówczas doznać obrażeń ciała, które później przedstawił jako skutki pobicia go z 28 maja 2016r. Ponadto <span class="anon-block">P. F.</span> nie by u lekarza po „pobiciu”, nie dysponował więc żadną dokumentacją lekarską, a o tym czynie powiadomiono organy ścigania dopiero w lipcu 2016r. i to niejako z powodu zawiadomienia o groźbach karalnych. Pierwsza ocena obrażeń u pokrzywdzonego związanych ze skutkami pobicia, a dokonana przez biegłego lekarza, nastąpiła tylko w oparciu o relację pokrzywdzonego. Natomiast po ujawnieniu się udziału pokrzywdzonego w wypadku drogowym, który miał miejsce 2 dni wcześniej przed opisywanym przez pokrzywdzonego pobiciem, a także przy uwzględnieniu relacji świadków, którzy podawali, że pokrzywdzony doznał w trakcie tego wypadku obrażeń ciała, to biegły lekarz w uzupełniających opiniach odniósł się do tych okoliczności i uznał, ze obrażenia u pokrzywdzonego zobrazowane zdjęciem z akt sprawy mogły powstać zarówno w wyniku wypadku komunikacyjnego w dniu 26.05.2016r., jak i w wyniku pobicia w dniu 28.05.2016r., ale bardziej prawdopodobne wydaje się, że powstały one w wyniku wypadku komunikacyjnego, co biegły ten szczegółowo uzasadnił. Ponadto w trakcie przesłuchania na rozprawie biegły lekarz podał, że praktycznie pokrzywdzony nie podawał obrażeń ciała po „pobiciu” , a zeznawał, że był uderzany i kopany w brzuch, a zatem doszło tylko do naruszenia nietykalności cielesnej w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217§1kk</a>. I bazując na takiej opinii biegłego co do zakwalifikowania potencjalnych obrażeń pokrzywdzonego powstałych w wyniku „pobicia” to sąd I instancji zmodyfikował opis czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. I wyroku w stosunku do opisu czynu mu zarzucanego w pkt. 1 a/o i uznał oskarżonego za winnego tego, że w 28 maja 2016r. w miejscowości <span class="anon-block">J.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, naruszył nietykalność cielesną <span class="anon-block">P. F. (1)</span> w ten sposób, że przytrzymywał go za ręce, uderzał pięściami po brzuchu, przewrócił na ziemię i kopał po brzuchu, czym nie spowodował u niego żadnych obrażeń i czyn ten zakwalifikował jako występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 kk</a>.</p> <p>Jednak już analiza opinii biegłego lekarza w porównaniu z relacjami pokrzywdzonego co do opisu „pobicia” to nie pozwalała na uznanie zeznań pokrzywdzonego w zakresie dot. opisywanego przez niego zdarzenia z 28.05.2016r. za wiarygodny dowód. Skoro bowiem pokrzywdzony w pierwszych zeznaniach opisywał, że był okładany pięściami po brzuchu, a gdy się przewrócił to był kopany, to już sam tak poważny opis tego pobicia – w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego- sugerowałby poważniejsze uszkodzenia ciała niż tylko w postaci naruszenia nietykalności, a bez innych istotnych obrażeń. Pokrzywdzony ponadto opisał, że miał być też uderzony z pięści w twarz, ale biegły lekarz w swojej opinii zdyskwalifikował taki mechanizm powstania obrażeń twarzy, a który miał być uwidoczniony na zdjęciu (pozbawionym daty) załączonym do akt spraw. Biegły bowiem stwierdził, że zobrazowane na zdjęciu obrażenia twarzy powstały w sposób bardziej prawdopodobny w wyniku działania narzędzia o większej niż pięść powierzchni np. w wyniku uderzenia w boczny słupek samochodu. A skoro obiektywny dowód w postaci opinii biegłego nie zweryfikował pozytywnie relacji pokrzywdzonego co do mechanizmu obrażeń, które pokrzywdzony podawał jako powstałe w wyniku opisywanego przez niego „pobicia” z 28 maja 2016r., to już z tego względu wiarygodność wersji pokrzywdzonego co do opisu przez niego tego zdarzenia nie została wykazana.</p> <p>Ponadto co do „pobicia” z 28 maja 2016r., to pokrzywdzony twierdził, że pojechał po zakupy do sklepu , a tam podjechał oskarżony z kolegą, wywieźli go i pobili, po czym odwieźli do domu. Natomiast konkubina pokrzywdzonego zeznawała, że podjechali pod ich dom, kazali wsiąść <span class="anon-block">P. F. (1)</span>, a po 20 minutach przywieźli pokrzywdzonego pobitego. Wskazanie przez tych świadków dwóch różnych miejsc z których miał być zabrany pokrzywdzony, dodatkowo nakazuje do ich relacji, a w szczególności do relacji pokrzywdzonego, podejść z dużą dozą ostrożności.</p> <p>Pokrzywdzony zeznawał też, że do zdarzenia doszło około godz. 20.30. Tymczasem obrona przedstawiła dowody w postaci zdjęć (z datą i godziną) i zeznań świadków, z których wynikało, że w czasie gdy według pokrzywdzonego miało dojść do pobicia, to oskarżony znajdował się na urodzinach i to w innym miejscu niż miejsce „pobicia”. Okoliczność wynikająca z tych dowodów dodatkowo podważała wiarygodność relacji pokrzywdzonego, że został wywieziony przez oskarżonego i druga osobę i pobity w dniu 28 maja 2016r. koło godz. 20:30. A wobec tego trudno nie zgodzić się z autorem apelacji, że z uwagi na alibi przedstawione przez oskarżonego, to sąd I instancji w sposób nieuprawniony i dowolny doszedł do wniosku, że pokrzywdzonemu pomyliły się wydarzenia i dlatego wskazał godzinę po 20 jako moment początku akcji przestępstwa, a rozbieżność kilku godzin wydaje się na tyle niewielka, że nie może być przesądzająca w sprawie i mogła wynikać jedynie z ułomności pamięci (str. 15 i 16 uzasadnienia).</p> <p>Analiza pisemnego uzasadnienia wyroku w zakresie omówienia dowodów co do czynu z pkt. I faktycznie więc nie zawiera wystarczających argumentów do przyjęcia- jak to uczynił sąd I instancji- wiarygodności wersji pokrzywdzonego. Wniosek taki jest tym bardziej uprawniony, że sam sąd I instancji „odrzucił” w opisie czynu przypisanego w pkt. I wyroku opisywane przez pokrzywdzonego obrażenia twarzy, których miał on rzekomo doznać w wyniku uderzenia go pięścią w twarz, stwierdzając w pisemnym uzasadnieniu wyroku, że kwestię związaną z uderzeniem w twarz pokrzywdzony wymyślił wykorzystując obrażenia doznane podczas kolizji, aby uwiarygodnić swoje zeznania i dokonanie przestępstwa przez oskarżonego (str. 16 uzasadnienia).</p> <p>A wobec takich wątpliwości co do wiarygodności zeznań pokrzywdzonego co do podawanych przez niego okoliczności pobicia z 28 maja 2016r., to faktycznie przypisanie tym zeznaniom nawet w części, bo po odrzuceniu przez sąd I instancji zeznań dot. wskazanej przez pokrzywdzonego godziny zdarzenia czy uderzenia go pięścią w twarz, wiarygodności, to wskazuje na zarzucane naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2kpk</a>, a także nieprawidłowe ustalenia faktyczne co do przebiegu zdarzenia z 28 maja 2016r. a poczynione w oparciu o częściowe zeznania pokrzywdzonego.</p> <p>Ponadto sprzeczność relacji <span class="anon-block">P. F.</span> i jego konkubiny <span class="anon-block">K. D.</span> co do miejsca z którego zabrano pokrzywdzonego, a przede wszystkim wykazana wyżej niewiarygodność zeznań pokrzywdzonego co do innych podawanych przez niego okoliczności, to nakazuje też odmówić wiarygodności zeznaniom <span class="anon-block">K. D.</span> co do opisywanego przez nią pobicia <span class="anon-block">P. F.</span> z 28 maja 2016r. Tym bardziej, że zdjęcie zawarte w aktach sprawy, a które miało obrazować skutki pobicia pokrzywdzonego z 28 maja 2016r, to w świetle opinii biegłego lekarza, a także zeznań <span class="anon-block">S. J.</span> mogło ukazywać wygląd pokrzywdzonego po wypadku drogowym z 26 maja 2016r. Ponadto <span class="anon-block">S. J.</span> zeznawał, że widział jak przywieziono <span class="anon-block">P. F.</span> ze śladami pobicia, ale krew mu nie leciała, była zaschnięta, a pokrzywdzony nie chciał mówić co się stało, przy czym zaznaczył, że to po wypadku <span class="anon-block">P. F.</span> miał rozbity łuk brwiowy i leciała mu krew. A więc i zeznania S.<span class="anon-block">J.</span> nie mogły posłużyć do wykazania wiarygodności zeznań pokrzywdzonego i jego konkubiny co do „pobicia” z 28.05.2016r., skoro ich nie potwierdzały, co do wyglądu obrażeń „po pobiciu”.</p> <p>A wobec tego, to skarżący słusznie podniósł zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> popełnionej przez sąd orzekający przy ocenie relacji pokrzywdzonego i jego konkubiny co do „pobicia” czy też przypisanego „naruszenia nietykalności” z 28.05.2016r. i poczynionych w tym zakresie przez sąd I instancji błędnych ustaleń stanu faktycznego. Bowiem materiał obciążający oskarżonego co do czynu z pkt. I wyroku, to miał taką wymowę, że po dokonaniu jego analizy, przez pryzmat zasad prawidłowego rozumowania, wskazań doświadczenia życiowego, logiki i po skonfrontowaniu zeznań pokrzywdzonego i jego konkubiny z opiniami biegłego, zeznaniami <span class="anon-block">S. J.</span> czy dowodami zawnioskowanymi przez obronę, to nie można było oskarżonemu przypisać nawet popełnienie przestępstwa spowodowania u <span class="anon-block">P. F.</span> naruszenia nietykalności cielesnej, gdyż analiza wszystkich tych dowodów i wynikających z nich okoliczności, to nakazywała powziąć poważne wątpliwości co do winy oskarżonego. Ponadto nawet z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikało, że sam sąd I instancji dostrzegł mankamenty wersji <span class="anon-block">P. F.</span> co do przebiegu zdarzenia z 28 maja 2016r., a więc miał podstawy by powziąć wątpliwości co do winy oskarżonego, a mimo tego odrzucił tylko pewne fragmenty relacji <span class="anon-block">P. F.</span> co do pobicia i przypisał oskarżonemu „tylko” naruszenie nietykalności, ale w warunkach nielogicznego, bo sugerującego o wiele poważniejsze skutki niż naruszenie nietykalności mechanizmu polegającego na przytrzymywaniu za ręce, uderzaniu pięściami po brzuchu, przewróceniu na ziemię i kopania po brzuchu.</p> <p>A już z tych opisanych wyżej względów, to zaskarżony wyrok co do czynu z pkt. I wyroku nie mógł się ostać, gdyż z pewnością nieprawidłowa ocena wiarygodności zeznań pokrzywdzonego i jego konkubiny dokonana z przekroczeniem przez sąd granic wyznaczonych przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> czy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 kpk</a> i przy wkroczeniu w sferę dowolności ocen, to doprowadziła do błędnego ustalenia, że oskarżony dopuścił się czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217§1kk</a>, co miało wpływ na treść wyroku w zakresie dot. tego czynu.</p> <p>Reasumując powyższe, to należy stwierdzić, że sąd I instancji nie dopuścił się ani obrazy przepisów postępowania w postaci w postaci naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, ani błędu w ustaleniach faktycznych co do rozstrzygnięcia zawartego w pkt. II wyroku. To zaś, że ustalenia faktyczne sądu I instancji co do gróźb karalnych, nie odpowiadają preferencjom oskarżonego i jego obrońcy, to nie może prowadzić do tego, by brać pod uwagę tylko dowody odciążające oskarżonego, z pominięciem zeznań pokrzywdzonych i zeznań innych świadków je wspierających. Tym bardziej, że wywody zawarte w apelacji nie przekonują by analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie co do tego czynu ciągłego, to nastąpiła z obrazą przepisów postępowania wskazanych w wywiedzionym środku zaskarżenia. Ponadto w świetle doświadczenia życiowego, to okoliczność, że pokrzywdzeni zawiadomili organy ścigania o groźbach po tym jak one nastąpiły, to dodatkowo wskazuje iż przestraszyli się realizacji tych gróźb i że ich relacje w tym zakresie zasługują na wiarygodność.</p> <p>Natomiast należy zgodzić się ze skarżącym, że dla wzmocnienia wersji o groźbach karalnych, to pokrzywdzeni opisali też „pobicie” z 28 maja 2016r. wykorzystując m.in. zdjęcie obrażeń u pokrzywdzonego, których doznał on dwa dni przed rzekomym „pobiciem”, w czasie wypadku drogowego, przy czym ich zeznania w tym zakresie jako niepokrywające się, a nawet niepotwierdzone opiniami biegłego czy wręcz nielogiczne, to nie mogły posłużyć do skazania oskarżonego „nawet tylko” za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217§1kk</a>.</p> <p>A wobec tego, to sąd odwoławczy, w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437 kpk</a>, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu z pkt. I, a w konsekwencji tego uchylił rozstrzygnięcie o karze łącznej z pkt. III i o kosztach i opłacie z pkt. V, zaś utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie.</p> <p>W sytuacji wydania przez sąd odwoławczy wyroku w sposób wyżej opisany, to należało zasądzić od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa ½ kosztów za postępowanie przed sądem I i II instancji (w związku z prawomocnym skazaniem go za groźby karalne), przy czym zwolnić go od opłaty za obie instancje, zaś kosztami za obie instancje dotyczącymi uniewinnienia oskarżonego należało obciążyć Skarb Państwa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624§1kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 630)">art. 630 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt.2 kpk</a>) .</p> </div>